Malutka sala w podziemiach klubu została wypełniona tak szczelnie, że muzycy z trudem przecisnęli się między gawiedzią, żeby wejść na scenę. Nie był to jednak koniec problemów – po zgotowanej przez publikę owacji okazało się, że nagłośnienie laptopa zawiodło i, z powodu braku kulis, zespół został uwięziony na kilkanaście lekko niepewnych minut na scenie, podczas gdy nagłośnieniowiec klubu biegał w tę i z powrotem, próbując uporać się z problemem. W końcu jednak zabrzmiały pierwsze takty otwierającego ich debiut Darken Her Horse i rozpoczęła się krótka, ale obfitująca we wzruszenia podróż w dziwaczny świat Austry. Z poprzedzających koncert rozmów tłoczących się dookoła ludzi można było wywnioskować, że nie tylko my z ciekawości sprawdziliśmy na YouTube jak zespół wypada na żywo. Wszystkie niepokoje z tym związane rozwiały się szybko, jako że Stelmanis najwyraźniej była w znakomitej formie wokalnej i nie można było się przyczepić do absolutnie niczego. Na potrzeby trasy koncertowej skład został powiększony do sekstetu – na scenie do tria dołączył odziany w godną rosyjskich gimnastów lycrę Ryan Wonsiak ze swoimi syntezatorami i kruczowłose siostry Romy oraz Sari Lightman, dzięki którym wszystkie niesamowite harmonie wokalne z albumu zabrzmiały jak należy.

Nie trzeba być Stephenem Hawkingiem, żeby po przesłuchaniu kilku próbek twórczości zespołu oczekiwać klimatycznego, pełnego patosu koncertu. Okazuje się, że Austra jest jednym z tych niewielu zespołów komponujących przejmujące melodie, które na żywo brzmią jeszcze lepiej niż w wersji studyjnej. Pogańskie rytmy, surowe syntezatory przeciwstawione klawiszowym plamom i natchnionym wokalom – wszystkie warunki potrzebne do zaszufladkowania Austry jako nu-goth albo naśladowców Fever Ray wydają się spełnione. A jednak – wymykają się oni sprytnie kategoryzacji. Dziwaczny, przesycony na wskroś słowiańską melancholią show ze Stelmanis gestykulującą z egzaltacją jak przy jakimś tajemniczym rytuale i śpiewającymi siostrami wijącymi się po bokach jak popsute karykatury pin-up girls najwyraźniej przypadł warszawskiej publiczności do gustu – oklasków i poruszenia nie brakowało od samego początku. Największy entuzjazm wzbudziły oczywiście zakończone wzbierającym jak przypływ crescendo The Beat And The Pulse i zdominowane przez wielogłosowy kanon Lose It. Usłyszeliśmy większość materiału z debiutu, ale, ku naszej uciesze, nie zabrakło też świetnego Young And Gay pochodzącego z EPki. Zaskoczeniem był cover Woodstock z repertuaru Joni Mitchell, a także jeden kawałek, którego nie znał nikt – to motoryczny, ozdobiony skrzeczącą pętlą syntezatorową Habitat, jak później wytłumaczyła nam Maya, jego autorka.

Po głównym secie brak kulis znowu dał się we znaki – zwyczajowe „dziękujemy, dobranoc” zabrzmiało dosyć absurdalnie zważając na fakt, że muzycy nie mogli zejść ze sceny, czego Katie nie omieszkała dowcipnie skomentować. Poczekali więc kilka minut, posłuchali naszych opętańczych wrzasków i wrócili do instrumentów, żeby dołożyć do pieca. Jedno jest pewne – jeśli słuchając debiutanckiego Feel It Break dostajecie ciarek na plecach, to wybierając się na koncert Austry proponuję Wam założyć pampersa. Stężenie pierwotnych emocji sięga bowiem zenitu i przy odpowiednim nastawieniu naprawdę da się przy tym odlecieć. Publika zgromadzona tamtego wieczoru w Powiększeniu pewnie się ze mna zgodzi, bo krzyki i tupanie po zejściu zespołu ze sceny długo nie cichły. Na tym jednak atrakcje wieczoru się nie skończyły, bo na górze już czekał na fanów sklepik z płytami i koszulkami, które przez kolejną godzinę podpisywała niezmordowanie szefowa zespołu, a w piwnicy można było zrobić sobie zdjęcie i pogadać z nieco nieśmiałą panną Postepski, której w żaden sposób nie mogliśmy namówić, żeby pogadała z nami po polsku. Trudno – następnym razem już jej nie odpuścimy, szczególnie, że podobno cała grupa jest w Polsce zakochana. Trzymamy za słowo!