I tak możliwie mogła się zacząć historia związana z tymi dwunastoma wiązkami promieni, które spięte w jeden album emanują do dzisiaj światłem żywym, ciepłym, ale nie oślepiającym. O płycie mówiono już na wielu łamach, a sam duet wyniosła ona do rangi jednych z najznamienitszych gwiazd współczesnej muzyki niezależnej, co drugim albumem już tylko wybitnie udowodnili.

Ale do rzeczy. Siła jaka tkwi w Apocalypso nie wzięła się znikąd, charakterystyczne cechy twórczości, budowania napięcia, posępnego, ale nie depresyjnego, klimatu jest tutaj też pod dostatkiem. Dość powiedzieć, że Beams wcale następnikowi nie ustępuje. Prowadzi zgrabnie przez dwanaście zaskakująco równych kompozycji (choć są też równiejsze, ale o tym później), droczy się, wodzi za nos, a wszystko z ciągle wyczuwanym przymrużonym okiem. Na uwagę zasługuje wykorzystywanie żywych instrumentów, a można przecież było rzecz stworzyć o wiele taniej. Przykuwa też dramaturgia, brak nadęcia, znikoma ilość ozdobników, które tak często niepotrzebnie słodzą w podobnego typu produkcjach. Wszystko jest powiedziane bezkompromisowo i wprost, choć Julian nie śpiewa tu jeszcze z operową emfazą, a głos wykorzystuje o wiele oszczędniej, raczej nawiązując do tradycji punk/HC, czyli po prostu często wykrzykując dane kwestie (i tu najbardziej wyrazistym przykładem jest Down, Down, Down). Ale mimo wszystko ubogo nie jest, magnetyzm niemalże każdego z kawałków tkwi w dużej umiejętności przykuwania uwagi słuchacza metodami jawnie znanymi, ale rzadko wykorzystywanymi, mianowicie – siła tkwi w prostocie. Im prostsza linia melodyczna, im mniej skomplikowany refren, im mniej pustosłowia, a więcej zwrotów łatwo zapamiętywalnych (ale sugestywnych), tym więcej uciechy z samego słuchania. Dowody? Steamworks, Are You The One?, wspomniane Down, Down Down, Girl And The Sea, Kitty In The Middle, Girl (You Chew My Mind Up) – każdy z wymienionych utworów pretendować może do miana singla, hitu, evergreena, jakkolwiek by tego nie nazywać, na pewno wielkiego przeboju. A mimo tego idealnie wpisują się w całość, która wbrew pozorom układa się tu całkiem logicznie, ani razu nie burząc atmosfery całości, a właściwie im dalej w las, tym bardziej ją zagęszczając.

Fanfar, achów i ochów i piań koguta można się tu było spodziewać, The Presets kilka lat temu stworzyli rzecz doprawdy nieprzeciętną i, co ważniejsze, taką, do której naprawdę chce się czasem, a nawet częściej, wrócić. Dlaczego? Wiemy. Jakim sposobem? Słychać. Ale po co? I tu warto się już oddać tylko słuchaniu, choć na marginesie warto wypomnieć jeszcze doskonalsze Apocalypso. Dzięki temu też liczę, że za kilkanaście lat miano klasyków nie będzie Hamiltonowi i Moyesowi obce.

2005 // Modular Recordings

Ocena: 9/10

01. Steamworks
02. Are You The One?
03. Down, Down, Down
04. Girl And The Sea
05. Black Background
06. Worms
07. Kitty In The Middle
08. Hill Stuck
09. Girl (You Chew My Mind Up)
10. I Go Hard, I Go Home
11. Bad Up Your Betterness
12. Beams

Wszystko zaczyna się w miarę spokojnie. Kicking and Screaming to epicka opowieść o młodości Juliana Hamiltona, wokalisty The Presets. Chwilę potem mamy okazję sprawdzić wytrzymałość okien przy maksymalnym poziomie głośności dzięki My People. Eksperyment jest możliwy do przeprowadzenia, gdyż energia płynąca z tego utworu starczyłaby do zasilenia małego miasta, tudzież większego. A New Sky oraz This Boy’s in Love to perfekcyjnie skomponowane utwory w stylu klasycznego electro, czyli „klasa sama w sobie”. Talk Like That zaczyna się upiornie, niczym filmy o Draculi, który wyrusza na poszukiwanie niewinnych dziewic, które pod koniec tego utworu przestają nimi być. Kompozycja ta podejmuje owe około kobiece tematy – warto wsłuchać się w słowa. Eucalyptus natomiast pobudza wspomnienia z imprez techno, dzięki zadziornej linii basów.

Następnie wchodzimy jakby w inny świat, ponieważ If I Know You jest doznaniem przepięknym i romantycznym. Tekst, melodia i uzależniający głos Juliana składają się na cudowną opowieść o miłości. Kochajcie się i mnóżcie w jej rytm.

Jeśli przy My People nie pękły Wam jeszcze szyby w oknach, to przy Together, wraz z oknami, w pył obrócić mogą się również ściany sąsiednich budynków. Żal mi dj’ów puszczających ten kawałek, gdyż poziom głośności pisków zachwytu z sali może przyprawić ich o wadę słuchu.

Wszystko to składa się na jedną z najlepszych płyt ostatnich lat, a już na pewno na płytę roku 2008. Jeśli jesteś początkującym słuchaczem muzyki elektronicznej, to tylko dzięki Apocalypso będziesz w stanie wyrobić sobie dobry gust. Absolutny „must have”!

2008 // Modular Recordings

Ocena: 10/10 !!!

01. Kicking & Screaming
02. My People
03. A New Sky
04. This Boy’s In Love
05. Yippiyo – Ay
06. Talk Like That
07. Eucalyptus
08. If I Know You
09. Together
10. Aeons
11. Anywhere

A jaka jest Twoja ocena płyty?