W niedzielę nad ranem mieliśmy możliwość delektowania się niespełna 30 minutami z ich najnowszego show promującego najnowszy album Audio, Video, Disco. Gratka to nie lada, bo rzecz miała miejsce na jednym z największych festiwali muzyki elektronicznej za oceanem – Ultra Music Festival.

Wartym odnotowania momentem jest minuta ciszy ku pamięci tragicznie zmarłego DJ MEHDI’ego. Brawo Justice, czekamy na Open’era!

www.facebook.com/JusticePL – polscy fani Justice na FB!

Podziel się

Malutka sala w podziemiach klubu została wypełniona tak szczelnie, że muzycy z trudem przecisnęli się między gawiedzią, żeby wejść na scenę. Nie był to jednak koniec problemów – po zgotowanej przez publikę owacji okazało się, że nagłośnienie laptopa zawiodło i, z powodu braku kulis, zespół został uwięziony na kilkanaście lekko niepewnych minut na scenie, podczas gdy nagłośnieniowiec klubu biegał w tę i z powrotem, próbując uporać się z problemem. W końcu jednak zabrzmiały pierwsze takty otwierającego ich debiut Darken Her Horse i rozpoczęła się krótka, ale obfitująca we wzruszenia podróż w dziwaczny świat Austry. Z poprzedzających koncert rozmów tłoczących się dookoła ludzi można było wywnioskować, że nie tylko my z ciekawości sprawdziliśmy na YouTube jak zespół wypada na żywo. Wszystkie niepokoje z tym związane rozwiały się szybko, jako że Stelmanis najwyraźniej była w znakomitej formie wokalnej i nie można było się przyczepić do absolutnie niczego. Na potrzeby trasy koncertowej skład został powiększony do sekstetu – na scenie do tria dołączył odziany w godną rosyjskich gimnastów lycrę Ryan Wonsiak ze swoimi syntezatorami i kruczowłose siostry Romy oraz Sari Lightman, dzięki którym wszystkie niesamowite harmonie wokalne z albumu zabrzmiały jak należy.

Nie trzeba być Stephenem Hawkingiem, żeby po przesłuchaniu kilku próbek twórczości zespołu oczekiwać klimatycznego, pełnego patosu koncertu. Okazuje się, że Austra jest jednym z tych niewielu zespołów komponujących przejmujące melodie, które na żywo brzmią jeszcze lepiej niż w wersji studyjnej. Pogańskie rytmy, surowe syntezatory przeciwstawione klawiszowym plamom i natchnionym wokalom – wszystkie warunki potrzebne do zaszufladkowania Austry jako nu-goth albo naśladowców Fever Ray wydają się spełnione. A jednak – wymykają się oni sprytnie kategoryzacji. Dziwaczny, przesycony na wskroś słowiańską melancholią show ze Stelmanis gestykulującą z egzaltacją jak przy jakimś tajemniczym rytuale i śpiewającymi siostrami wijącymi się po bokach jak popsute karykatury pin-up girls najwyraźniej przypadł warszawskiej publiczności do gustu – oklasków i poruszenia nie brakowało od samego początku. Największy entuzjazm wzbudziły oczywiście zakończone wzbierającym jak przypływ crescendo The Beat And The Pulse i zdominowane przez wielogłosowy kanon Lose It. Usłyszeliśmy większość materiału z debiutu, ale, ku naszej uciesze, nie zabrakło też świetnego Young And Gay pochodzącego z EPki. Zaskoczeniem był cover Woodstock z repertuaru Joni Mitchell, a także jeden kawałek, którego nie znał nikt – to motoryczny, ozdobiony skrzeczącą pętlą syntezatorową Habitat, jak później wytłumaczyła nam Maya, jego autorka.

Po głównym secie brak kulis znowu dał się we znaki – zwyczajowe „dziękujemy, dobranoc” zabrzmiało dosyć absurdalnie zważając na fakt, że muzycy nie mogli zejść ze sceny, czego Katie nie omieszkała dowcipnie skomentować. Poczekali więc kilka minut, posłuchali naszych opętańczych wrzasków i wrócili do instrumentów, żeby dołożyć do pieca. Jedno jest pewne – jeśli słuchając debiutanckiego Feel It Break dostajecie ciarek na plecach, to wybierając się na koncert Austry proponuję Wam założyć pampersa. Stężenie pierwotnych emocji sięga bowiem zenitu i przy odpowiednim nastawieniu naprawdę da się przy tym odlecieć. Publika zgromadzona tamtego wieczoru w Powiększeniu pewnie się ze mna zgodzi, bo krzyki i tupanie po zejściu zespołu ze sceny długo nie cichły. Na tym jednak atrakcje wieczoru się nie skończyły, bo na górze już czekał na fanów sklepik z płytami i koszulkami, które przez kolejną godzinę podpisywała niezmordowanie szefowa zespołu, a w piwnicy można było zrobić sobie zdjęcie i pogadać z nieco nieśmiałą panną Postepski, której w żaden sposób nie mogliśmy namówić, żeby pogadała z nami po polsku. Trudno – następnym razem już jej nie odpuścimy, szczególnie, że podobno cała grupa jest w Polsce zakochana. Trzymamy za słowo!

Podziel się

Całość jest dostępna do obejrzenia na jutubie:

Będziemy tęsknić!

Podziel się

Kopenhaski Turboweekend tworzą Silas Bjerregaard (wokal), Martin Petersen (perkusja) i Morten Ktie (bas). Ten electrorockowy skład, który obecnie pracuje nad trzecim długograjem, jest drugim, po ojcach chrzestnych numetalu w osobie Korn, zespołem, który potwierdził występ na Ursynaliach.

Podziel się

Co ciekawe, w poznańskim klubie Pod Minogą pojawiła się imponująca mikstura publiki z różnych muzycznych światów, co pokazuje do jak szerokiego grona odbiorców przemawiają małe symfonie Bloodgroup. Trochę po dwudziestej, bez zbędnych supportów, bez wielozdaniowych wstępów, Islandczycy weszli na scenę, żeby na prawie półtorej godziny zabrać nas w niesamowitą muzyczną podróż. Set kwartetu był zbudowany głównie na materiale z nowszej płyty, co najwyraźniej zrobiło piorunujące wrażenie na publice, która już po niespełna dwóch kawałkach zdzierała gardła i podskakiwała w rytm muzyki. Nad syntetycznymi arpeggiami i pejzażami zbudowanymi przez obsługujących wszelkie samplery i syntezatory braci Hallura i Raggi Jónssonów górował tandem wokalistów – Sunna Þórisdóttir (uzbrojona od czasu do czasu w keytar i flet klawiszowy) i Janus Rasmussen (obsługujący także automat perkusyjny, pady i dodatkowy syntezator). Dwa zupełnie odmienne temperamenty i zupełnie inne głosy bezbłędnie wyśpiewywały skomplikowane i wielowarstwowe partie wokalne, nierzadko przy akompaniamencie lekko kościelnego murmurando wykonywanego przez resztę zespołu. Nie muszę dodawać, że efekt był niesamowity. Poleciały wszystkie kompozycje z Dry Land, oprócz Buried In Sand (co ciekawe, tego kawałka nie uświadczymy też na winylowym wydaniu płyty) oraz kilka starszych rzeczy, na czele z przejmującym chóralnym refrenem Red Egypt oraz Ain’t Easy i Try On.

Chciałoby się wyróżnić któryś z nowszych utworów, ale prawda jest taka, że wszystkie zabrzmiały absolutnie fantastycznie. Sunna, która w sierpniu zeszłego roku zastąpiła za mikrofonem siostrę Jónssonów, jest absolwentką szkoły muzycznej ze specjalizacją wokal jazzowy, co naprawdę słychać w jej interpretacjach utworów z Dry Land – linie wokalne w jej wykonaniu nabierają niesamowitego wyrazu, a w połączeniu z punkowym skandowaniem i delikatniejszymi partiami Janusa tworzą perfekcyjną równowagę. Trzeba tutaj dodać, że Scena Pod Minogą (górna kondygnacja klubu, w którym odbył się koncert) dysponuje świetnie brzmiącym systemem nagłośnieniowym, dzięki któremu wszystkie niuanse były czytelne i słyszalne, nie tracąc jednocześnie na sile.

Publiczność była tak rozochocona, że kiedy po 9 piosenkach zespół się pożegnał i zszedł ze sceny – nie było mowy o żadnym końcu. Po powrocie i zapowiedzi, że to już ostatnia piosenka zostaliśmy tak naprawdę uraczeni drugą częścią koncertu, w której usłyszeliśmy więcej starszego materiału. Zabrakło niestety skocznego Hips Again, ale muzycy tłumaczyli później, że nie pasuje on już do bardziej mrocznego koncertowego wizerunku grupy. Nie znaczy to, że nie było parkietowych wymiataczy – proporcje były ostrożnie wyważone pomiędzy takimi zabójcami jak Overload, wspomniany Red Egypt czy Battered, a bardziej melancholijnymi numerami w stylu zachwycającego Moonstone czy hiciora My Arms.

Sprowadza to nas do głównego punktu tej relacji – brzmi ona jak wyssane z palca lizodupstwo, ale zapewniam (i może to potwierdzić każdy z obecnych), że nie było ani jednego momentu, w którym euforia publiki nie sięgałaby sufitu. Bloodgroup nie tylko zagrali fenomenalny koncert, ale również poświęcili kolejne kilka godzin na interakcję z fanami przy barze, sprzedając swoje płyty, każdą z autografem, dziękując za świetne przyjęcie i po prostu miło spędzając czas na rozmowie. Co naprawdę należało się poznańskiej publice, która stanęła na wysokości zadania i dostarczyła zespołowi tych ton dobrej energii potrzebnych do zagrania takiego show. Kto nie był ten trąba, ale nie martwcie się – z tajnych źródeł wiemy, że Islandczycy planują jeszcze w tym roku niespodziankę dla polskich fanów.

Podziel się

Podziel się

Trasa Ellipse jest na tyle ciekawie zbudowana, że jako rozgrzewacze przed koncertami Imogen służą Tim Exile – cudowne dziecko loopera z wytwórni Aphex Twina oraz Back Ted N-Ted – elektro-akustyczny szansonista rodem z Arizony, którzy później wspomagają na scenie główną gwiazdę wieczoru. Nie było więc mowy o spóźnieniach kulinarnej proweniencji – po zjedzonym w biegu burgerze stawiliśmy się punktualnie pod ABC Arena.

Po krótkim wstępie, w którym Imogen powitała publiczność i zapowiedziała pierwszego artystę, na scenę wskoczył rudy jak marchewka i wyposażony w gitarę Ryan Breen, czyli jedyny członek projektu Back Ted N-Ted. Mimo, że jego nagrania dostępne w internecie należą raczej do spokojnych, tym razem zaprezentował skoczną setlistę złożoną głównie z numerów z Epki Hookie. Wyginając swoja wyjątkowo elastyczną facjatę w niemal urągające prawom fizyki grymasy, pan Breen pokazał, że potraktował misję rozgrzania publiczności bardzo serio. Co z tego jednak, skoro szkocka publiczność przez cały występ nie raczyła nawet potupać nóżkami. Po pięciu krótkich numerach i kolejnym przerywniku autorstwa maestro Heap, Back Ted N-Ted ustąpił miejsca muzykowi, którego najbardziej wyczekiwałem.

Tim Exile, wielu entuzjastom muzyki drum’n’bass znany jako autor niesamowicie skomplikowanego improwizowanego albumu nagranego live pod tytułem Nuisance Gabbaret Lounge, z profesjonalizmem i charyzmą wziął w obroty nieruchawą publikę, prezentując trzy improwizowane i dwa znane z zeszłorocznego Listening Tree utwory. Szalejąc za swoim magicznym stoliczkiem, Tim wykręcał i łamał dźwięki do granic możliwości, w pewnym momencie nawet zeskoczył prosto w widownię, uzbrojony tylko w bezprzewodowy mikrofon i staromodny dżojstik, który, najwyraźniej sprzężony z jego sprzętem, pozwalał mu na modulacje i loopowanie jego beatboxu i wokali. Jedna z improwizacji powstała z różnych okrzyków widzów, a kolejną Tim oparł na czyimś spotrzeżeniu, że stoimy pod drugą co do wielkości kulą dyskotekową w Europie (a faktycznie, gargantuicznych rozmiarów kula podwieszona pod sufitem mogłaby z powodzeniem zamienić koncert w jatkę). Ja jednak bardziej zwróciłem uwagę na koncertowe wersje ekstremalnie połamanych electro-hymnów z ostatniej płyty muzyka – Don’t Think We’re One i nieustannie zmieniające tempo Family Galaxy obudziły apetyt na więcej, ale ku mojemu zawodowi Tim również zniknął ze sceny po pięciu utworach.

Nadszedł czas na główną atrakcję wieczoru. Publika, która dotychczas stała nieruchomo jak wiekowy las namorzynowy w końcu zaczęła przejawiać jakiekolwiek objawy inteligentnego życia. Było jasne, że znakomita większość widowni przyszła tego wieczoru obejrzeć lekko niezdarną i jąkającą się, ale przez to tak ludzką i ciepłą Imogen Heap. Zaznaczę tutaj, że wcześniej niestety trochę strzeliłem sobie samobójkę oglądając przekaz na żywo z nowojorskiego koncertu Heap, więc jej zabawne historyjki i przerywniki, których nie brakowało między utworami nie zrobiły na mnie takiego wrażenia jak powinny. Po obowiązkowym First Train Home, gospodyni niestety wpadła na długi czas w bardzo mało koncertowy set, składający się głównie z zagranych na pianinie wyciskaczy łez, których na nowej płycie nie brakuje. Całe szczęście urozmaicony on został jednym z lepszych kawałków z poprzedniego dzieła Heap, Headlock, oraz zaraźliwie rytmicznym Bad Body Double, w którym jako tytułowy zły dubler wystąpił przebrany w kobiece fatałaszki i poczochraną perukę Ryan Breen. Widać było, że Imogen podłapała od swoich przyjaciół kilka trików – jej sceniczny entourage składał się nie tylko ze zwyczajowej dziwacznej fryzury i dziewczęcej sukienki. Artystka cały czas miotała się po scenie, kontrolując miriady pedałów loopujących, gongów, przeszkadzajek i talerzy, które publiczność słyszała dzięki mikrofonom przyczepionym do jej nadgarstków, a w pewnym momencie nawet zaczęła wywijać nad głową dziwnym świszczącym instrumentem, który wyglądał jak skrzyżowanie niemożliwie długiego dildo ze zwiędłym mieczem świetlnym. Zdecydowanie najlepiej wypadały żywsze numery, takie jak Swoon, The Walk, czy Tidal, w których cały skład koncertowy był obecny na scenie, a Heap odrywała się od pianina i próbowała poderwać publikę do zabawy. Niestety – tutaj szkoccy fani powinni zwiesić głowy w hańbie – poza kilkoma kołyszącymi się niemrawo osobami, jedynym znakiem ich obecności były oklaski i okrzyki pomiędzy utworami. Doszło do tego, że skacząc, krzycząc i śpiewając, człowiek miał wrażenie, że przeszkadza ponuro zerkającym na niego sąsiadom, co przecież na koncercie jest efektem bardzo niepożądanym.

Zdesperowana Imogen zwróciła się w końcu ku bardziej bezpośrednim środkom, podczas bisów prosząc publiczność, by pomogli jej w śpiewaniu jednego z głosów wokoderowego hitu piosenkarki o tytule Hide And Seek (przy której to okazji nie poskąpiła cierpkich komentarzy Jasonowi DeRulo, który w swoim przeciętnym r’n’b wykorzystał sample z tego utworu, podkręcając je w stylu iście wiewiórczym). W kolejnym utworze – również świetnie znanym Just For Now – Imogen oświadczyła, że wykorzysta nas jak swój pedał loopujący (co po polsku brzmi zdecydowanie niepokojąco) i dzieląc publikę na trzy części poprosiła nas o śpiewanie podkładu acapella w kanonie, podczas gdy sama wykonywała na tym lekko rozchwianym tle główny temat kawałka. Koncert zakończył się nastrojowym The Moment I Said It, ale niestety pozostawił po sobie wrażenie niedosytu. Jak już wspomniałem, większość koncertu oparta była na oszczędnych fortepianowych balladach, które jednak nie odniosły spodziewanego atmosferycznego efektu i sprawiły, że cała setlista zrobiła się nieco senna. Koncert uratowała osobowość mistrzyni ceremonii, która z niewymuszonym uśmiechem utrzymywała cały czas kontakt z publiką, komentując humorystycznie jakiekolwiek potknięcia i problemy ze sprzętem, które przy takiej ilości instrumentów chyba były nieuniknione.

Cokolwiek nie powiedzieć o trasie Ellipse, która dosyć diametralnie różni się od poprzedniej, to zdecydowanie warto zobaczyc Imogen Heap w akcji, szczególnie, że akompaniują jej nieprzeciętnej klasy muzycy. Chociażby właśnie po to, żeby poskakać przy tych nielicznych hitach i pogrzać się w cieple promieniującym z tej niepozornej osoby.

Podziel się