Każdy kto miał bliższą styczność z The Knife wie doskonale, że to niezwykły zespół. Przejmująca atmosfera zawarta na wszystkich płytach jest nie dopisania. Tylko zamknąć oczy i zanurzyć się nocą gdzieś w głębokim śniegu, daleko od domu, w nieznanym, bajkowym lesie, pełnym tajemnic i przyczajonych zagrożeń. Jeśli naprawdę istnieje takie miejsce z tych niemalże niewinnych dziecięcych koszmarów to prawdopodobnie jest gdzieś… w Szwecji! Tam bowiem dawna dawno temu przyszło na świat rodzeństwo Dreijer, które od 1999 świat poznał jako The Knife.

Brat i siostra – Olof i Karin urodzeni w Sztokholmie, słuchając namiętnie synthpopu, electropopu oraz wszelkiej maści muzyki elektronicznej, doszli do wniosku, że muzyka maszyn jest nie tylko dobra, ale wręcz zwiastuje muzykę przyszłości. We własnym domowych studio zaczęli więc szukać nowych dźwięków chcąc być jeszcze bardziej syntetyczni niż wszystko to co słyszeli dotychczas. W 2000 roku nagrali swój pierwszy singiel Afraid of You, a rok później wydali w założonej przez siebie wytwórni Rabid Records swój debiutancki album nazwany po prostu „The Knife”.

Świat tak naprawdę dowiedział się o zespole dopiero w 2003 roku, kiedy ich druga płytka „Deep Cuts” przyczyniła się do nagrody Grammis (The Knife jako najlepszy zespół popowy roku 2003!). Dreijerowie jednak zbojkotowali ceremonie, a po odbiór statuetki wysłali dwójkę ludzi z zaprzyjaźnionej grupy artystycznej, którzy z kolei byli przebrani za goryle z wielką liczbą 50 na swoich kostiumach, ponadto krzycząc „50, 50!”. Fifty – fifty, mialo być protestem przeciwko dominacji mężczyzn w przemyśle muzycznym (na dziesięć największych szwedzkich wytwórni muzycznych, tylko jedną rządzi kobieta). Zespoł otrzymał również nominacje za płytkę Deep Cuts, jednak tym razem zwyciężyli The Cardigans.

Warto w tym momencie wspomnieć, iż The Knife, aż po dziś dzień unikają wszelkich mediów jak tylko mogą. W materiałach prasowych fotografują się w weneckich maskach lub też w strojach kruków – z wielkimi czarnymi skrzydłami i dziobami. Powód?
„Jeśli mielibyśmy wybierać, wolelibyśmy w ogóle nie robić sobie zdjęć, ale jest to niestety niemożliwe” – mówi Karin – „Zdjęcia nie wnoszą niczego do naszej muzyki, ale skoro już musimy je robić, staramy się wyglądać tak, jak nasza muzyka”.

W 2003 roku nagrywają w swoim studio soundtrack do filmu Hannah med H (reż. Christina Olofson) a rok później zaczynają pracować nad swoim trzecim albumem. Zanim zakończyli sesje w swoim Rabid Records wybierali do nagrywania niecodzienne lokalizacje, poczynając od Stockholm’s Grand Chuch kończąc na fabryce dwutlenku węgla.

W 2005 roku ludzkość znowu zaczęła interesować się zespołem, a to za sprawą singlowego numeru „Heartbeats”. Niestety, promocja znowu wywołała się nijako okrężną drogą, bowiem numer ten najpierw przetworzył piosenkarz José González a następnie motyw z tego remiksu stanowił tło dźwiękowe dla przyciągającej oko reklamy telewizorów Sony Bravia (gdzie 250 tysięcy kolorowych gumowych piłeczek skakało po ulicach San Francisco).

W tym samym roku, zespól po raz pierwszy wystąpił na żywo (ICA, Londyn), gdzie za wizualizacje odpowiedzialny był artysta-dizajner – Andreas Nilsson. Na scenie pojawił się również Rex The Dog, który swego czasu również remiksowal „Heartbeats”.

Andreas Nilsson to ważna postać w biografii The Knife, bowiem odpowiedzialny jest on nie tylko za cztery teledyski zespołu (w tym wywołującym ciarki „Silent Shout” przypominający swym klimatem chore, toksyczne, oniryczne wizje Crisa Cunninghama), ale także za box DVD-CD „When I Found the Knife” zawierający teledyski, krótkie filmiki i remiksy.

W 2005 roku wychodzi na światło dzienne trzecia płytka „Silent Shout” wydana w rodzimej Szwecji oczywiście przez Rabid Records (dystrubuowana w Wielkiej Brytanii przez Mute w 2006). Numer „We Share Our Mothers’ Health” z tego albumu był pod koniec 2006 roku do ściągnięcia za darmo na iTunes (jako piosenka tygodnia). Wykorzystano go również epizodycznie w amerykańskich serialach „Ugly Betty” oraz „CSI: NY”.

W tym samym roku, Karin Dreijer gościnnie zaśpiewała na drugiej płycie norweskiego zespołu Röyksopp „The Understanding” w numerze „What Else Is There?”. Była to niezła promocja dla The Knife, ponieważ wszyscy ci, którzy pierwszy raz usłyszeli niecodzienny, acz bardzo charakterystyczny i chwytający za serce glos Karin, nie potrafili przejść obok niego obojętnie. Wertując książeczkę z „The Understanding” dowiadując się, iż glos należy do pani Dreijer, automatycznie szukali więcej piosenek z jej udziałem trafiając oczywiście na wszelkie dokonania The Knife.

Dla publiczności roztańczonej w rytmach bardziej elektro, znany duński producent Anders Trentemøller stworzył remiks „What Else Is There?”, przez wielu słuchaczy uważany za lepszą wersję niż oryginalnie nagraną przez Röyksopp. Glos Karin został jeszcze bardziej podkreślony, w otoczeniu niemalże zupełnie innych dźwięków i zupełnie innego rytmu. Tym numerem Trentemøller po raz kolejny potwierdził swoją klasę. Ten duński muzyk również remiksował wspomniany wcześniej „We Share Our Mothers’ Health”.

W kwietniu 2006 roku The Knife nagrało DVD zawierające koncert grupy w szwedzkim Gothenburgu „Silent Shout: An Audio Visual Experience” na którym oczywiście Andreas Nilsson projektował wizualizacje. Wydawnictwo jest tym ciekawsze, że po pierwsze zostało nagrane w technologii 5.1. a po drugie zawiera wszystkie jedenaście zrealizowanych do tamtej pory teledysków oraz wspomniany wcześniej film krótkometrażowy: „When I Found the Knife” z 2004. Niestety, na dzień dzisiejszy, ten smakowity kąsek jest w Polsce nie do zdobycia.

W styczniu 2007 zespół zdobył wszystkie sześć statuetek Grammis: za najlepszego kompozytora, DVD muzyczne, producenta, grupę pop, album, oraz artystę roku. Tym razem, po odbiór nagrody nie stawił się nikt. Ani rodzeństwo Dreijer ani goryle.

Net:
theknife.net

Wybrana dyskografia:

Albumy:

2001 – The Knife
2003 – Deep Cuts
2003 – Hannah med H Soundtrack
2006 – Silent Shout

Single:

2000 – Afraid of You
2001 – N.Y. Hotel
2002 – Got 2 Let U
2002 – Nedsvärtning
2002 – Heartbeats
2003 – You Take My Breath Away
2003 – Pass This On
2003 – Handy-Man
2006 – Silent Shout
2006 – Marble House
2006 – We Share Our Mothers’ Health
2006 – Like A Pen

Do dyskusji o zespole zapraszamy na nasze FORUM!