Czasy żniw, jakie zbiera kombajn postmoderny domaga się spowiedzi. Wywlekanie publiczne brudów powinno być świadectwem słabości, ale jednocześnie szczerości wobec ludzi i samego siebie. Zatem pantomimicznej etiudy, nawet tej najbardziej szczerej, nie można unikać – bolesnej spowiedzi, przybierając pozę krzyża, a nawet pająka krzyżaka, czas nastał…

Słowa te są pisane już post factum, kiedy Skinny Patrini kończą swoją trasę po Polsce, gdzieniegdzie chwaleni, w paru miejscach poważnie umęczeni zjednywaniem sobie gustów niezależnej publiczności, ale na pewno była to trasa godna zapamiętania, przecież promowała debiut płytowy duetu, który jako ciągle jeden z niewielu postarał się przynajmniej na moment uczynić żywot Pariasa, jaki wiedzie polska muzyka alternatywna, żywotem mieniącym się wieloma pstrokatymi kolorami oraz zwrotami akcji. Łysy i Anna zapewne wiele łez i łoju wylali, nagrywając swój premierowy materiał rok temu, zwracając uwagę mediów na nowe muzyczne zjawisko na naszym padole i paru ludziom dając nadzieję, że jest, mimo wszystko, jakaś tam koniunktura na niezal w polskich 256 odcieniach szarości. Niestety, postawię tezę, że mimo trudów Duty Free nie spełniło pokładanych nadziei. Pierwsze, co się rzuca na uszy, to oczywista konkluzja – „gdzieś już to słyszałem”. Nie, to też nie jest zarzut – pierwsze trzy kawałki dają do zrozumienia, że para do pewnych rzeczy podchodzi poważnie, mamy tu rozbudowane electro podkłady, przypominające, że artyści nie śpią tylko z Bachem przy uchu i ciągle słuchają, co na lewo od Łaby piszczy. Anna dba o harmonie wokalne co najmniej, jakby Beach Boys słuchała już w latach przedszkolnych. Nie szczędzą środków, starannie dopieszczając struktury kawałków, by nie były zbyt łatwo kwalifikowane do poszczególnego gatunku muzycznego. Ni to house z drugiej połowy ubiegłej dekady, ni to komercyjny electroclash, jeszcze w niektórych miejscach haczący o naleciałości skandynawskiego electropopu. Przez pierwsze dziesięć minut banan na ustach słuchacza był nawet wskazany. Później za moim oknem pogoda zaczęła się polepszać, ale do mojego odtwarzacza przyszły czarne chmury (na szczęście deszcz z nich nie runął). Japan dał mi już się przez moment zastanowić nad jednym, zanadto oczywistym podobieństwem. No tak, jasne, przecież to drugi NUN! A to już jest zarzut, i to poważnego kalibru. Przede wszystkim te wokalne kwasy, w niektórych miejscach przywodzące na myśl wschodnioeuropejskie „progresywy”, na które przeważnie reaguję bólem żołądka i zrozumiałym kwasem na twarzy. Jeszcze Show Me oraz zamykający całość Evening Dress (będący rzeczywiście quasi-kabaretowym miłym zaskoczeniem – podelektryzowanej bossanovy nigdy mi nie jest za wiele) przynoszą chwilową ulgę, ale w kontekście całości mierność reszty kompozycji o wiele bardziej przeważają w ocenie albumu.

Szczęśliwie zakończę jednak pozytywnym akcentem – największą zaletą albumu jest jego długość. Odliczając przyjemne momenty pozostało mi jakieś niewiele ponad 20 minut bólu, co jak na wiele straconych przeze mnie lat słuchania jest zaledwie chwilą. A już poważniej do sprawy podchodząc, to liczę, że Ania przestanie udawać kota w rui i przypomni sobie, że nie zawsze warto być Miss Kittin, a Skinny odczaruje dla siebie na nowo „Katharsis” Niemena oraz debiut grupy Test, by solidniej się przyłożyć w odbudowywanie narodowego poczucia dumy. Dlatego dodatkowy punkcik mają za nadzieję.

2008 // Antena Krzyku

Ocena: 6/10

01. Sweat
02. So What ?
03. Switch Off
04. On My Knees
05. Little Hell
06. Japan
07. Merlin
08. Empire
09. Delicious
10. Show Me
11. No More Down
12. YSMF
13. Evening Dress