Mawia się, że nie ma czegoś takiego jak sztuka kompromisu, z naciskiem na wyraz sztuka. Artystę albo się kocha, albo się go nienawidzi, tę samą zasadę stosuje się zatem do dzieła artysty. Obojętność, z tego wynika, nie może budzić jakichkolwiek odczuć względem dzieła, więc i ocena tegoż bywa podyktowana tylko z osobistego zmagania się z wszelkimi przejawami niepewności.

Skoro ocena ma być tylko wynikiem niepewności, to należałoby skończyć ten niewdzięczny temat i założyć ponownie słuchawki. Apetyty, jakie towarzyszyły wydaniu najnowszego albumu Brytyjczyków, były spore. Zeszłej jesieni starali się raz po raz zaskoczyć gawiedź wyszukanymi niespodziankami. Ambitny set dla Nike, powalające futurystycznym i nietypowym techno 10000 Horses Can’t Be Wrong, czy umilające już tegoroczną wiosnę Synthesise z uroczym klipem z punktującymi w oczy widza kropkami. Całość mogła wywierać wrażenie, że ewolucja kolektywu jest faktem niezaprzeczalnym do pewnego momentu. Ów nadszedł wraz z ogłoszeniem tracklisty oraz pierwszego pełnoprawnego singla. Pierwszą rzeczą, która wzbudziła we mnie niepokój, to rodzaj artystów gościnnych. Ich wybór sugerował, że jednak chłopcy nie zapomnieli o starym, dobrym Simianie i po indierockowej linii oporu (czyli jak najbardziej komercyjnej, czyli najmniejszej) postanowili odbudowywać swą pozycję na rynku nowego electro. Efekty tym samym nie były na poziomie nieodżałowanego Hustlera czy It’s The Beat. Efektem był jedynie oczywisty niesmak. Keating z Yeasayer wraz z mało wyrazistą kompozycją (Audacity Of Huge) sprowadził mnie szybko na ziemię, w momencie, gdy jeszcze się ludziłem, że 10000 koni swym galopem powiedzie mnie jeszcze raz tak samo, jak 2 lata temu. Gdy miałem już wątpliwą przyjemność zaznajomienia się w pełni z singlem, czyli również z remiksami, wówczas oprzytomniałem, stwierdzając, że to jeszcze nie koniec świata – honor SMD przywrócili sobie sami w odważnym SMD Space Cave Version.

Niestety co się odwlecze… to będziesz zmuszony tego słuchać. Przyznam bez bicia, że dawno nie słyszałem takiego hype’u, który tak naprawdę nie wywiera na słuchaczu żadnego wrażenia. Bardzo skrótowo, bo jednak wciąż kierowany niesmakiem, wskazałbym faworytów w postaci Cruel Intentions, wyśpiewanego przez Beth Ditto, mam nadzieję, że podłamaną nędzą albumową swego macierzystego zespołu, nadto broni się dostępny za darmo dzięki XLR8R remix Jokera. Pozytywnie wybijają się na longplayu wspomniane 10000 Horses Can’t Be Wrong oraz Synthesise, choć z niewiadomych mi powodów skrócone do granic możliwości, przez co nie zachowano w nich naturalnego napięcia, czego skutkiem jest niewzruszenie słuchacza. O dziwo nie zawiódł Alexis Taylor z Hot Chip, który po solowym koszmarku nadal stara się zarażać lud specyficznym rodzajem wrażliwości w Bad Blood, na całe szczęście nadal mu się to udaje przez co uśmiech momentami powraca. Instrumentalny Imbulance też nie razi indolencją twórczą, więc też należy mu się nagroda w postaci wymienienia go tutaj (tak, da się też zauważyć, że instrumentalne momenty to jedyna rzecz, nad którą Simianowi chciało się rzeczywiście popracować). Reszty grzechów nie chcę rozpamiętywać…

…choć z drugiej strony na osobny rozdział zasługują dodawane do albumu dodatki typu de luxé, którymi są odpowiednio 4 utworowa EP, albo dla parkietowych zapaleńców winyl z bardzo udanym remixem Gui Boratto do Bad Blood. EP z kolei to nic innego jak odrzuty z sesji, wszystkie tak samo porywające, bardzo równe, o odpowiedniej długości, ciężarze i prędkości BPM, co mam nadzieję, sprawdza się na bibach, imprezach i gdzie tylko człowiek pragnąłby siłą rzeczy zatańczyć do nowej płyty SMD. Inna sprawa, że nie należy im się już taki splendor, ale bohaterów wybiera publika. Nie chcę wyrokować jakie są tego konsekwencje.

2009 // Wichita

Ocena: 5/10

01. Cream Dream
02. Audacity Of Huge
03. 10000 Horses Can’t Be Wrong
04. Cruel Intentions
05. Off The Map
06. Synthesise
07. Bad Blood
08. Turn Up The Dial
09. Ambulance
10. Pinball