Pochodzący z Melbourne pan Benjamin Plant imał się didżejki i grywał w australijskich klubach, robiąc jednocześnie remiksy dla takich artystów jak Datarock, Pnau, Tegan i Sara, Midnight Juggernauts, The Presets czy Grafton Primary. W listopadzie 2008 roku wyszła w końcu debiutancka epka, o której mowa. Z jednego wykonawcy zrobiło się nagle czterech i w takim składzie zespół wyruszył w trasę promując Bravado.

Muzyka Miami Horror ewidentnie kojarzy mi się z podświetlanymi żaluzjami, które były swoistym wyznacznikiem nowoczesności w filmach z przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Jeśli dodać do tego nazwę zespołu, która zespala w sobie dwa dominujące w tamtym czasie gatunki filmowe, czyli horrory klasy Z i kolejne filmy i seriale o panach policjantach – w tym wypadku z Miami, to mamy kolejną odsłonę flashbacku do epoki, w której umierało disco i rodziła się prawdziwa muzyka pop.

Cały tabun gwiazd z Prince’em, Kim Wilde, Abbą, Cyndie Lauper, Lipps Inc. i wczesną Madonną na czele został wessany i przerobiony w świeżutki i pachnący electropop. Co prawda pachnący trochę wyczynami panów Alana Braxe i Mylo z jednej, a Daft Punk na Discovery z drugiej strony, ale jak tu zignorować chwytliwość takiego kawałka jak Don’t Be On With Her czy Make You Mine?

2008 // Virgin Records

Ocena: 7/10

01. Don’t Be On With Her
02. Summerfest’85
03. Make You Mine
04. Believue
05. Illumination