Większość z zapytanych o Stany Zjednoczone zgodzi się, że największą siłą tego państwa jest zderzenie kultur jakie następuje w tym multinarodowościowym państwie. Może dlatego właśnie Amerykanie są specjalistami od łączenia kilku, na pierwszy rzut oka niekompatybilnych gatunków muzycznych oraz tworzenia z nich czegoś nowego i ekscytującego. Computer Club aka Mike Diasio to muzyk i didżej wywodzący się z Atlanty, aktualnie bawiący swymi setami głównie kalifornijskie Los Angeles. Dzięki wydaniu singla Load Rocket w 2007 w liczącej się na amerykańskiej scenie wytwórni System Recordings jego drugi (po drum’n'bassowym kolektywie Evol Intent) projekt muzyczny nagle stanął w centrum blogosfery i zakrzyknął gromkim głosem.

Jego debiutancka EPka wita nas mocnymi, zmiażdżonymi przesterami i niebanalnymi melodiami. W przypływie sprytu, Diasio zaprosił do współpracy cudowne dziecko falsetu i autopromocji – pana tworzącego jednoosobowy projekt Frankmusik. Na pewno zdecydowanie ułatwiło  to promocję materiału, ale, bądźmy szczerzy, również dało zaskakująco dobry efekt muzyczny. Promujący Nerd Secrets Losing Streak to kawał mocnego, z lekka funkującego grania z przesterowanym do granic możliwości basem i zaśpiewanym unisono refrenem. Wysoki głos Frankmusika stanowi ciekawy kontrast dla czołgających się w niskich rejestrach syntezatorów, a potencjał parkietowy utworu sprawił, że na EPce znalazły się dodatkowo jeszcze dwie jego wersje, skierowane do didżejów. Obie z nich to przedłużone wersje Losing Streak, z tym, że Air Mattress Love Squeezins Dub oczywiście rozebrana jest z wokalu.

Na tym jednak nie koniec imprezy. Computer Club raz po raz daje nam między oczy świetnym klubowym kawałem mięsa – rozpoczynający EPkę Did We Go Too Far? to mroczny, podbity syntetycznymi gitarami i gargantuicznym basem numer, w którym jednak słychać łagodzący całość i dosyć charakterystyczny dla CC melodyjny wokal. Z kolei wspomniany już Load Rocket i kolejny Laptop Levitation to pociachane taneczne potwory, przy których jednak wielbiciel melodii nie musi rezygnować ani z jednego ani z drugiego. Perfekcyjnie opanowane przestery, nieprzesadzone przejścia po których jesteśmy nagradzani masywnym brzmieniem do którego nie porusza się przymusowo już tylko stopa, a całe ciało. Nie ustrzegł się jednak pan Diasio lekkiego potknięcia. Kończący niezremiksowaną część EPki Flat Response brzmieniowo jest taki jak być powinien – basy godne Crookersów (z czasów kiedy nie podpierali się mainstremowymi raperami), skoczny beat… ale czegoś w nim brakuje. Może zróżnicowania? Nieważne – na klubowych parkietach i tak będzie cieszył się powodzeniem. Jedynym dziwnym posunięciem wydaje się nieobecność na wydawnictwie utworu, dzięki któremu Computer Club został w ogóle zauważony – zachwycającego różnorodnością Bizarre Love Triangle. Nie można jednak dawać artyście po łapach za to, że chce iść do przodu, prawda?

I tak projekt, który wyskoczył jak diabeł z pudełka (i jak diabeł zieje ogniem) zaatakował świetnie wyprodukowanym i przemyślanym materiałem, bez niepotrzebnej kombinatoryki ani wciskania na siłę do tracklisty piętnastu utworów, żeby stworzyć długograja. Dzięki połączeniu ciężkiego, syntetycznego brzmienia z niebanalnymi melodiami i strukturami oraz znacznym potencjałem klubowym Computer Club uzyskał perfekcyjny balans składników.

2010 // So Sweet

Ocena: 8,5/10

01. Did We Go Too Far?
02. Losing Streak (feat. Frankmusik)
03. Load Rocket
04. Laptop Levitation
05. Flat Response
06. Losing Streak (Air Mattress Love Squeezings Dub)
07. Losing Streak (feat. Frankmusik) (DJ Edit)