Przygodę z muzyką rozpoczął już jako nastolatek, od zabawy na komputerze Commodore 64. Jego pierwsze, jeszcze nieoficjalne nagranie ukazało się w 1988 roku, lecz mieli okazję posłuchać go jedynie znajomi młodego Anthonego. Wtedy muzyka była dla niego głównie hobby, poprzez które eksperymentował z takimi gatunkami jak electro, hip-hop, techno czy też miami bass.

Przez kolejne sześć lat nie było za wiele o nim słychać, aż do 1994 roku kiedy to pojawił się w projekcie „Notsignal” dla Kanzleramtu. Następnie rozpoczął współpracę z Heiko Lauxem przy projekcie „Zodiac” i albumie „The Oldschoolstreet”.

W 1996 roku, pod pseudonimem Psi Performer, wydał pierwszą EP’kę, ale wielkim sukcesem okazał się dopiero album „Sex With The Machines” wydany w 1997 roku. Album utrzymany był w konwencji czystego, syntetycznego elektro z precyzyjnymi, mocnymi, chwilami krystalicznymi dźwiękami. Robotyczną, mroczną muzykę uzupełniał wokal, co prawda ludzki lecz momentami przetworzony przez efekty; pozbawiony emocji, tak jakby wypowiadała się maszyna. Sześć utworów wystarczyło aby Rother został okrzyknięty geniuszem electro, jednym ze współczesnych spadkobierców legendy gatunku, niemieckiej grupy Kraftwerk.

Jeszcze większym potwierdzeniem talentu Anthonego Rothera była kolejna płyta – „Simulationszeitalter”. Na płycie dominowało znów mroczne elektro, lecz jakby bliższe stylistyce techno, w której Rother odnajduje się do dziś. Na płycie słychać chłodne dźwięki, ale przebijają się również melancholijne melodie. Wokale ponownie opowiadają o maszynach i są równie odhumanizowane jak na poprzednim albumie, lecz tym razem są wykonane w języku niemieckim.

W 2008 roku ukazał się dwupłytowy album Anthonego pt. „My Name is Beuys Von Telekraft”, którym artysta definitywnie potwierdził zerwanie z wizerunkiem artysty „od klasycznego elektro”, który przypisywano do początkowych etapy jego twórczości. Na płycie dominuje surowe techno, do którego zresztą Rother zdążył już przyzwyczaić swoich fanów. Ostatnim, tegorocznym albumem na koncie Anthonego Rothera jest Popkiller II, którego pierwsza cześć ukazała się sześć lat temu, w 2004 roku. Na płycie znalazło się 10 utworów, utrzymanych w stylistyce zbliżonej do techno, jednak wciąż z udziałem dźwięków typowych dla electro.

Pomimo iż muzyka Rothera, na przestrzeni ponad 10 lat znacznie zmieniła swój wymiar, czym zresztą wzbudziła mieszane uczucia wśród fanów gatunku, trzeba przyznać, że artysta wciąż elektryzuje odbiorców. O jego remiksy zabiegają najwięksi, w tym m.in. Miss Kittin, Erick Morillo, DJ Hell czy też Sven Väth. Artysta ma także na koncie studyjną współpracę z Thomasem Schumacherem i Karlem Bartosem, ze wspomnianej już wcześniej grupy Kraftwerk.
Anthony Rother jest jednym z tych twórców, którzy podążają tylko sobie znanymi ścieżkami i ciągle penetrują nowe odcienie muzyki technicznej…

Net:
anthony-rother.com
myspace.com/anthonyrother

Dyskografia:
1997 – Sex With The Machines
2000 – Simulationszeitalter
2001 – Electro Pop (jako Little Computer People)
2001 – Art is a Division of Pain (jako PSI Performer)
2002 – Hacker
2003 – Elixir Of Life
2003 – Live Is Life Is Love
2004 – Magic Diner
2004 – Popkiller
2005 – Art Is A Technology
2006 – This is Electro
2006 – Super Space Model
2007 – Moderntronic
2008 – My Name Is Beuys Von Telekraft
2010 – Popkiller II

Podziel się

2005
Start projektu pod nazwą post50UND. Szalone promo na topowych, jak na te czasy, myspace i lastfm. Spod avtomatycznych palców wychodziły wtedy dźwięki inspirowane industrialem i electroclashem. Największy hicior z tych czasów – U-Boot (nie mylić z Das Bootem).

2006
Wyjazd do UK, tam studia (projektowanie graficzne) i pierwsze koncerty – najpierw dla garstki znajomych, która potem przerodziła się w dwa, a nawet trzy wory nieznajomych zainteresowanych muzyką z kraju żubrówki i pierogów.

2009
Po kilku latach grania i organizowania imprez w toruńskim eNerDe i bydgoskiej Yakizie, pojawiła się bramka strzelona na wyjeździe – projekt post50UND wygrał konkurs muzzo.pl/interia.pl, w którym główną nagrodą był koncert w ramach płockiego festiwalu Audioriver. Tym samym jego ksywa znalazła się w lajnapie obok DJ Hella, The Whip, Zoot Woman czy Moderata.
Do wygrania konkursu przyczyniła się EPka Yes, I’m A Saint, która wyszła w czerwcu tego samego roku.
Po festiwalu post50UND dostał skrzydeł, co zaowocowało worem remixów, od Röyksopp, przez SomethingALaMode, Kamp!, aż po SoundQ.
W tym roku również po raz pierwszy (i nieostatni) pojawił się na składance Electroclash Polska PINK KONG vol. 4 – Remix Wars, i to dwukrotnie – w roli remixera (utwór Lolita and the Pussycats – You Call Me Bitch) oraz remixowanego (Hazy Noons przerobione przez Dariusa Galla).

2010
Dobra passa – kontynuacja. Zaczęło się od singla TVTVTV dodanego do laifowo-electroclashowego CD Pink Kong: A New Hope (numer z lutego 2010).
Kariera koncertowa również nabierała rumieńców niczym przaśna polska dziołcha na stercie siana – post50UND pojawiał się w koszalińskiej Plastelinie, na nadmorskim CuCumberze jako support Cool Kids Of Death, oraz wielu imprezach w Warszawie – m.in. Kill The Disco (Saturator) i ESVW Attack (Powiększenie).
Wakacje przyniosły pojawienie się jego utworu Bodywork na historycznej, bo pierwszej fizycznej kompilacji wydanej przez Pink Kong Records.
W październiku nastąpił nieoczekiwany zwrot akcji – post50UND przepoczwarzył się w Avtomata.
Nowa nazwa = nowe pomysły na przyszłość, a to zaowocowało wstąpieniem w szeregi agencji PINK KONG, która od końcówki 2010 roku stała się jego matką, żoną, kochanką, menedżerką i fryzjerką.

2011
Rok 2011 rozpoczął z przytupem – po serii koncertów w najważniejszych polskich klubach (Sfinks, Jazzga, Saturator) głosami czytelników zakwalifikował się do drugiego etapu konkursu Coke Live Fresh Noise. Pozwoliło mu to przejść warsztaty Coke’a u najlepszych polskich producentów.

Obecnie Avtomat przygotowuje nowy materiał.

Net:
avtomat.pl
myspace.com/avtomatmusic
soundcloud.com/avtomatmusic
facebook.com/avtomatmusic

Dyskografia:
2006 – Handprint (False Media Records)
2008 – Ghosts EP (download)
2009 – Hazy Noons (Darius Gall Remix) i Lolita & The Pussycats – You Call Me Bitch (post50UND Remix) – Pink Kong vol. 4 – Remix Wars (electroclash.pl)
2009 – Yes, I’m A Saint EP (download)
2010 – TVTVTV – Pink Kong – A New Hope (magazyn LAIF i electroclash.pl)
2010 – TVTVTV EP (download)
2010 – Bodywork (Dub)– Pink Kong Special 1 (Pink Kong Records)
2010 – SoundQ – Cargo Planes (Avtomat Remix) – Cargo Planes Remixes (SQ)
2010 – Pink Tape vol.019 – DJ set dla electroclash.pl/Pink Kong Records

Podziel się

Na szczęście rosnący apetyt na Selector Festival oraz ciągłe sukcesy Eda Bangera nie pozwalają nam w przypadku Busy P korzystać jedynie z Wikipedii. Facet wydaje się być pozytywnym ucieleśnieniem nadpobudliwości, co widać w efektach jego pracy.

Początkowo należałoby się spytać jak to się stało, że i on się stał nie tylko młodzianym celebrytem, ale również niekoronowanym ojcem fali najbardziej spójnie zwaną „french touch”. Zaczęło się od tego, że Daft Punk popełnili w 1994 roku pierwsze podchody do światowej kariery pod skrzydłami Soma Quality Recordings. Pierwsze wydawnictwo nie trafiło w swój czas, ale kolejne – „Da Funk” – już mogło uraczyć niejednego amatora tłustych, niespotykanych dotąd beatów, inspirowanych z jednej strony chicagowską sceną Warehouse’u oraz brytyjskim indie-rockiem, a z drugiej strony dochodzącym do swojego głosu hip-hopem. Idąc tym tropem Bangalter oraz Homem-Christo zwerbowali do swych szeregów młodziutkiego, właśnie wyrzuconego ze studiów (a konkretnie z prawa), Pierre Wintera, aby rozsądnie pokierował ich karierą. Czemu właśnie jego? Ponieważ Winter był już wówczas m.in. dzięki paryskim rozgłośniom studenckim, dość rozpoznawalnym DJ-em, który odświeżał coraz bardziej skostniałe struktury techno oraz house’u, wprowadzając do swych setów dużą dawkę disco, funku, rocka, czy nawet metalu. Ta mieszanka w pełni ujawniała bardzo szerokie inspiracje Wintera, a także dawała dowód temu, że kuśtykanie na parkiecie nie musi odbywać się jedynie w takt jednostajnych rytmów. Winter przyjął się w rodzinie Daft Punk już po podpisaniu przez tych drugich kontraktu z Virgin, co wcale nie ułatwiało mu zadania. Na szczęście miał niejednokrotnie nosa co do swoich posunięć i walnie przyczynił się do sukcesów singla „Around The World” oraz późniejszych pełnoprawnych albumów efemerycznego duetu.

Walnie się przyczynił tym, że wyczuł potrzeby rynku, spragnionego ciągłego przytupywania nóżką w takt utworów, a jednocześnie przeżywającego emocje głębszego rodzaju niż ekstatyczne wymachiwanie rękoma w stylu Robbiego Rivery. Zresztą główny zainteresowany podkreślał, że jego gigi z Daft Punk albo eventy już stricte bangerowe charakteryzują się właśnie takimi emocjami (nawet sam przyznał, że się rozpłakał podczas pierwszego koncertu trasy pionierskiego dla francuskiej sceny duetu, promującej „Human After All”). Ale wiemy, że mieć nosa to nie wszystko. Nos jest częścią głowy, która z kolei utrzymuje się na karku. Zdrowy rozsądek, a pewnie też i zwęszenie dochodowego hype’u stały zapewne za sukcesami, którymi umiejętnie zarządzał. Nie zaniedbywał przy tym swojej osobistej miłości do muzyki, pomagając daftpunkom w przygotowywaniu albumów, jeżdżąc z nimi w trasy i wspomagając ich supportem, albo z przyczajki tworzeniem własnych beatów gdzieś na uboczu (podobno pierwsze, choć dość nieudolne produkcje Wintera powstały już w 1998 roku; oczywiście nigdy nie zostały one wydane). Nie zaniedbywał też swoich planów na przyszłość w pełni angażując się w rolę attache nowej rozrywkowej Francji, opracowując tym samym swój niecny plan w postaci Ed Banger Records. To właśnie tę wytwórnię (a nie jak większość dzieciaków sądzi – Kitsuné) uważa się za odpowiedzialną absolutnie za francuską eksplozję postdaftpunkowej muzyki klubowej. I sam Busy P temu przytakuje ciągle zaznaczając, że obecnie żaden francuski muzyk nie może się wyprzeć wpływu, jaki wywarł ten duet, już nie tylko na Francję, ale i cały świat, a przy tym i samych muzyków. I oczywiście sam Busy P jest z tego powodu szalenie dumny, bo on od najdawniejszych lat stał za ich plecami niejeden raz klepiąc po plecach, pupie, a nawet sztorcując. Wytwórnia wdarła się szturmem do klubów już w momencie powstania, czyli 2003 roku, dzięki artystom, których Winter skrupulatnie wyławiał z dusznych od rodzącej się małej rewolucji, francuskich klubów. To właśnie właściciel Bangera usłyszał w pewnej rozgłośni studenckiej duet Justice, przerabiający na francuską modłę hit Simiana, później już chętniej przypisywany Francuzom. Idąc za ciosem stawiał konsekwentnie na wschodzące gwiazdki muzyki, które sam prowodyr tego zajścia określa dźwięcznym mianem „noise funky”. Label wyróżnia się spośród paru innych mu podobnych (np. Institubes, Citizen, Versatile, czy wspomniane Kitsune) tym, że oprócz ziomalskopodobnego brzmienia posiada w swym katalogu perełkę, jaką jest niewątpliwie Uffie, jedyna kobieta w katalogu, dla której muzykę robi jej – niestety – chłopak – czyli Feadz.

Nadto Winter stara się wciąż, mimo tłumaczeń na temat ustawicznego braku czasu, samemu działać na polu prezentowania własnej muzyki, a także remixów. Dość wymienić już osławione „Chop Suey” (nie, to nie jest żadna przeróbka System Of A Down), Pedrophilię, albo własne wersje „Theme From Vicarious Bliss”, genialnego „Let No Man Jack” DJ Hella, tudzież „What’s Your Name Again” Fancy, które w swoim czasie zwiastować miało skomasowany napływ francuskich wizjonerów parkietu. Odznacza się też kompilowaniem składanek; nie dość, że tych z własnej stajni, to na dodatek jest autorem „My French Touch” wydanej w zeszłym roku, co jest dowodem, że stary niedźwiedź wcale tak mocno nie śpi, a nawet trzyma puls na ręce prężnie rozwijającej się sceny. Sam też ten hype tłumaczy na swój sposób, czyli, że dzieciaki potrzebują muzyki, na polu której łączy się każdy gatunek doprowadzając do erupcji naszych nieskoordynowanych ruchów w tańcu. Winny tłumaczy się całkiem dobrze, nie daje ani chwili wytchnienia wielbicielom dźwięku odkurzacza polanego tłustym, nieszablonowym beatem.

Słowo jeszcze należy się bliskim Pierre’a, czyli Nadege oraz Thomasowi. Ta pierwsza, mimo urody, która piszącemu te słowa do gustu nie przypadła, jest królową interesów rozwijającą się na polu pisarstwa [sic!], designu, DJ, i jeszcze paru innych platformach szeroko pojętej kultury. Z kolei Thomas Winter to wokalista mało znanego zespołu indierockowego Thomas Winter Et Bogue, który śpiewa, owszem, nienajgorzej, ale jakoś niestety ciągle mu hitu brak, choć, trzeba mu to oddać, na rodzimym rynku muzycznym jest całkiem poważany.

Kończąc już temat Busy P, stwierdzę, że trudno ogarnąć każdą niwę, po której porusza się Francuz, nawet czerpiąc garściami z jego wypowiedzi. Pokazuje, jak można zarobić niezłe pieniądze (nawet bardzo niezłe, z czym lubi się obnosić), ciągle się bawiąc, będąc w miarę niezależnym, pewnym siebie, konsekwentnym i nie ulegającym modom, tylko samemu nową modę tworzącym (choć nie projektuje nowych butów dla Vuittona, tak jak Kanye West). Sypiąc dużo popiołu z cygara może każdemu amatorowi french-touchu udowodnić, że jeśli Daft Punk byli pierwsi, to on był tym plemnikiem, z którego się wywodzą… i basta!

Net:
myspace.com/busyp
edbangerrecords.com

Podziel się

Formacja, w skład której wchodzą Khan i Snax, postacie aktywne na scenie muzycznej już od lat 90-tych. Mają na swoim koncie solowe sukcesy i współpracę z wieloma artystami światowej sceny. Ukazywali się jako multiinstrumentaliści, producenci i wokaliści. Nie sposób mówić o Captain Comatose, pomijając ich własne dokonania.
Khan (Can Oral): Niemiec turecko- fińskiego pochodzenia, obywatel świata, znany z tego, że nigdy nie odpoczywa, a Captain Comatose to tylko jeden z wielu projektów w których się udziela.
Snax (Paul Bonomo): Amerykanin, stworzony do występów na scenie performer, zyskał uznanie jako didżej, łączący bardzo różnorodne style, założył duet Bedroom Productions, współtworzył Yesandno.

Khan i Snax poznali się na pokazie mody w 1996, gdzie Snax występował jako dj. Khan’a zainteresował dziwny człowiek, który trzymał płyty w papierowej torbie. Mimo, problemów w porozumiewaniu się (Khan mówił przecież po niemiecku) połączyły ich wspólne zainteresowania, okazało się, że niedaleko siebie mieszkają i tak samo nie cierpią nudy. Ale na ich przyjaźni bajka się nie kończy. Rozpoczęli współpracę. Khan spełnił swoje marzenie, nagrania tego jak mówi Captain Comatose… Pierwszy winyl ukazał się w 2000 roku nakładem niemieckiej wytwórni Playhouse. Potem pojawiły się kolejne nagrania. Już pierwsze minimalowo house’owe produkcje zdobyły szerokie uznanie wśród światowej sławy dj’ów.

Po 11 września i wszystkich narzuconych ograniczeniach, Snax postanowił wyemigrowac z Nowego Jorku, przenieśli się do Berlina. W 2003 roku wydali album Going out, a 2 lata później Up in Flames, oba wydawnictwa zostały wysoko ocenione przez krytyków. Sukcesywnie ukazywały się remiksy ich utworów, autorstwa m.in. Playgroup, Munk, Electronicat, Gus Gus, Toktok. Captain Comatose działali również jako remikserzy (Lopazz ” I Need Ya”, Chicks on Speed „We Don’t Play Guitars”, Gus Gus „David”, Chelonis R. Jones „I don’t know”, Woody Braun Feat. Allonymous „Finding Words Ain’t Easy”). Jako Captain Comatose współpracowali z takimi artystami jak Kiki, Silversurfer, Stereo Total , brali udział w projekcie Boy from Brazil („America”).

Formacja sama definiuje się jako „the last standing disco band” („Up in Flames”). Brzmienie Captain Comatose łączy w sobie house, punk, electro oraz styl funky, a nawet glam. W efekcie powstaje niegrzeczne techniczne disco, okraszone potężnym basem i hedonistycznymi nawoływaniami. Całość utrzymuje się na granicy dobrego smaku i mimo różnorodności w dorobku grupy przebija się konsekwencja. Do hitów bez wątpienia należą kultowy ‘Up in flames”, słynny i chętnie remiskowany „$100″, „To my song”, „Don’t come back” i „Wonderkidd”. Warto zwrócić też uwagę na „Na Na Now, „Night to Begin”, „Price Gun Baby” „Mr. Monkey” i „Comatose Captain”.

Formacja przestała istnieć w 2006 roku.

Dyskografia:
2003 – Going Out
2005 – Up in Flames

Podziel się

Dave i Pee są przyjaciółmi z dzieciństwa – poznali się, kiedy mieli po 15 lat. Po nieudanych próbach współpracy w zespole w liceum oraz produkcji hip-hopu, postanowili stworzyć duet. Nazwa Chromeo powstała spontanicznie, na skutek burzy mózgów. David wpadł na nią leżąc w łóżku ze swoją ówczesną dziewczyną gdzieś w okolicach 2002 roku. Miała nawiązywać do chromu oraz zespołu Cameo. Chromowe brzmienie i urok funku z lat 80 idealnie oddają charakter Chromeo. Początkowo duet miał nazywać się Hijack, jednak pomysł został odrzucony ze względu na zamach z 11 września.

Pochodzący z Montrealu zespół przyznaje, że największy wpływ na jego twórczość miały hip-hopowe i funkowe produkcje z USA. Tworząc swoje remixy sięgał także do twórczości takich wykonawców jak Lenny Kravitz, Feist czy Tiga. Dave 1 i P-Thugg przenoszą nas w lata 80., a mieszanka funku, disco, elektroniki i power popu koresponduje z kiczem, który zamiast wzbudzać śmiech, porywa nas do tańca. Specjalnością duetu są chwytliwe refreny, bujające melodie, i żwawe rytmy zmuszające do radosnego wywijania kończynami. Jeśli ktoś słysząc Chromeo się nie uśmiecha, to radzę popracować nad poczuciem humoru lub zmniejszyć dawkę jadu kiełbasianego.

Debiutancki album She’s in Control wydany w 2004 roku, określił charakter Chromeo i rozpoczął ich karierę muzyczną. Recenzje były w większości pozytywne, porównując duet do klasyków lat 80-tych typu Hall & Oates, Klymaxx i Sylvester. Do szerszej świadomości Dave 1 i P-Thugg przebili się głównie dzięki singlowi Needy Girl, który stał się klubowym hitem na całym świecie.

Po trzech latach przerwy, Chromeo narobił sporego szumu swoim drugim, przebojowym i dopracowanym albumem, zatytułowanym Fancy Footwork. Kawałki takie jakie Tenderoni, Bonafied Lovin’ czy Fancy Footwork zapewniły im 2-letnią trasę koncertową.

14 września 2010 roku duet powrócił z trzecim długograjem pt. Business Casual, którego produkcja zajęła prawie trzy lata. Jak przyznają sami artyści, ich nowy album jest znacznie bardziej harmonijny. Tym razem doszły skrzypce, lepsze aranżacje, bardziej rozdmuchane refreny. Na płycie znalazło się dużo kolaboracji z takimi twórcami jak Solange Knowles (użycza głosu w utworze When The Night Falls) czy też Philippe Zdar (członek kolektywu Cassius, a także producent zespołu Phoenix). Album promuje utwór Don’t Turn the Lights On, który znalazł się również na ścieżce dźwiękowej gry FIFA 11, dając szansę dotarcia do szerszego grona słuchaczy.

Między wydawaniem kolejnych albumów, kanadyjscy chłopcy zajęli się także produkcją mixtape’ów. Najsłynniejszy z nich nosi nazwę Ce Soir On Danse! Oprócz tego zespół wypuścił w 2009 specjalną kompilację pod patronatem DJ Kicks. Dave 1 i P-Thugg pojawili się też na albumie Dj Mehdi Lucky Boy w kawałku I am somebody oraz na planie klipu Duck Sauce Barbra Streisand. Nie można także zapomnieć o obecności muzyki Chromeo w jednej z reklam żelu do włosów.

Prywatnie David Macklovitch  to starszy brat A-Track (Alain Macklovitch) oraz przyjaciel Tigi - panowie w młodości pracowali w sklepie z płytami i współpracowali przy tworzeniu wytwórni płytowej Turbo. Obecnie Dave jest doktorantem katedry literatury francuskiej na Columbii, a tematem jego pracy naukowej jest “Teoria przyjemności czytania w XVIII-wiecznej Francji” (“Theorizing the Pleasure of Reading in Eighteenth Century France”). Nie dość, że jest inteligentny, to do tego przystojny. Dave zajął pierwsze miejsce w rankingu najatrakcyjniejszych profesorów według The Daily Beats. Mimo, że większość twórczości Chromeo jest po angielsku, to obaj członkowie biegle władają francuskim, a ich fascynację  tym językiem możemy dostrzec w takich kawałkach jak J’ai Claqué La Porte czy Ah oui comme ça. Patrick Gemayel to gangsta looking ksiegowy-konsultant, który prowadzi tez ksiegowość zespołu. Pee skończył Główną Szkołę Biznesu w Montrealu i posiada własne biuro rachunkowe.

Net:
chromeo.net

Dyskografia:
2004 – She’s in Control
2007 – Fancy Footwork
2010 – Business Casual

Podziel się

Już w wieku siedmiu lat młody David przejawiał zainteresowania muzyką, które w tamtym czasie opierały się na wygrywaniu prostych melodii na puszkach oraz gitarze-zabawce. Kilka lat później w jego ręce dostała się pierwsza prawdziwa perkusja, po czym postanowił założyć wraz kolegą zespół o nazwie Art Kinder Industry, prezentujący pogranicza Industrialu, New Wave oraz EBM. Podczas występów ubierali wojskowe stroje oraz nakładali maski gazowe. I chociaż nagrali wspólnie kilka utworów, w tamtych czasach ciężko było znaleźć wytwórnię. Przez 4 lata David wraz z kolegą przemierzali południe Francji, prezentując wybuchowy performance na imprezach poświęconych m.in. tematyce bomb atomowych oraz konfliktowi na środkowym wschodzie. Wszystko to działo się jeszcze długo przed tym jak muzyka Techno oraz Rave ukazały światu swój dość specyficzny, masywny beat.

Początki rozwoju Techno we Francji miały ogromny wpływ na młodego Carettę. Jego zafascynowanie nurtem New Beat oraz Acid Housem ewoluowano w stronę nieco mocniejszych brzmień, w stylu Underground Resistance, Hardfloor oraz Disko B. W 1993r. pod pseudonimem Calyptol Inhalant nagrał swój pierwszy krążek pt. L.S.D., który wydano w legendarnej niemieckiej wytwórni Harthouse. Sam Caretta przyznał, iż we Francji niewiele osób interesowało się jego twórczością. Prezentował bardziej „niemiecki” styl, dlatego też zdecydował się wysłać swoje pierwsze kawałki właśnie tam. Niemcy definitywnie zaakceptowały Davida Carettę po tym jak podczas trasy zorganizowanej w 1995r. poznał Dj Hella. I jak się później okazało, ten mało znany gość z Marsylii został jednym z głównych sprawców ogromnego sukcesu Gigolo Records. W 1999r. pod szyldem Gigolo wydał swój pierwszy album pt. Le Catalogue Electronique, w którym zaznaczył zarówno swoje zamiłowanie do techno, a także nutę electro spod znaku Chicks On Speed i Electric Indigo, z którymi współpracował.

W 2001 roku wypuścił krążek Domination E.P., na którym pojawił się porażający hit Vicious Game, gdzie mocna melodia oraz zajadły, zniekształcony wokal mogły „przywrócić martwego do życia”. Tym samym zasygnalizował on powstanie nowej fali dźwięku, dźwięku pod szyldem Kill Your Radio, który cechowała bezkompromisowość oraz przeciwstawienie się współczesnym trendom mody w momencie kiedy pojawił się drugi album Davida Caretty.

David powrócił do swoich korzeni ponownie skupiając się na twórczości Front 242, Nitzer Ebb, D.A.F oraz energii generowanej na parkietach tanecznych. Kto by przypuszczał, że ten dyskretny producent zamienia się na scenie w showmana, prezentującego mocny sexualny image, pełen humoru, drwiny, kiczu oraz braku jakichkolwiek zahamowań.

W 2003r. David Caretta założył wraz z żoną Gigi Succès własny label o nazwie Space Factory, który odzwierciedlał jego zamiłowanie do hipnotycznych dźwięków oraz kosmicznej przestrzeni. Pod szyldem ‘kosmicznej fabryki’ pojawił się najnowszy (2009) album Caretty pt. Rodeo Disco, będący urzeczywistnieniem dziecięcych marzeń na temat science-fiction oraz analogowych syntezatorów. Podczas tej emocjonującej i pełnej przygód wycieczki przez kosmos, można usłyszeć m.in. ‘Kraftwerkowe’ Roboty oraz kosmonautów z teledysku Magic Fly grupy Space. Rodeo Disko może być traktowane jako oryginalny soundtrack wyimaginowanego filmu, ciekawszego niż western i zawierającego najlepsze elementy z Odysei Kosmicznej 2001, Kosmosu 1999, oraz filmów Johna Carpentera spod znaku Giallo.
Tak więc nikt nie powinien zapomnieć wkładu Davida Caretty do świata muzyki elektronicznej oraz jego ‘Rodeo’, pięknego i wszechstronnego jak rozgwieżdżone niebo w ciepłą, letnią noc…

Net:
davidcarretta.com
myspace.com/davidcarretta

Wybrana dyskografia:
1993 – L.S.D. (Calyptol Inhalant) (12”)
1999 – Le Catalogue Electronique (LP)
2001 – Domination E.P. (12”)
2003 – Machines… Thrust Vol.1 (LP)
2003 – Moskow Reise (12”)
2004 – Inside Out (12”)
2004 – Lovely Toy (12”)
2004 – Kill Your Radio (LP)
2006 – Stinck (12”)
2008 – Dance Machine / Disco Dance (12”)
2008 – Rodeo Disco (LP)

Podziel się

Absolwent filozofii na Uniwersytecie w Warwick. Na scenie elektronicznej stał się popularny w 2004 roku, ale jego muzyczne początki sięgają o wiele wcześniej. Jako dziewięciolatek grał w metalowym zespole i tak przypadkiem stał się fanem Beastie Boys (ktoś z jego zespołu coverował Fight ror Your Right i postanowił kupić ich płytę, pewny, że to metalowy album….). Potem była fascynacja linią melodyczną Aphex Twina…

W tworzeniu posługuje się wątpiliwym pomysłem – wykorzystuje ścieżki dzwiękowe z Gameboya, a potem dokłada instrumenty. Jego przygoda z produkcją zaczęła się od zabawy niskozaawansowanym sprzętem, po prostu podłączał zabawki i sprawdzał co z tego wychodzi- tzw. circuit tor bending. Odkrył, że inni też tworzą w ten sposób i po prostu się zachłysnął. Startował na tzw. scenie Chip Music. Chwali sobie te czasy ze względu na publikę – ludzi, którzy rozumieli temat i wiedzieli po co przyszli. Ale ponieważ jego twórczość tylko częściowo mieści się w nurcie Chip, od jakiegoś czasu stara się od tego prądu odchodzić i walczy z określeniem Gamoboy Guy, które mocno do niego przylgnęło.

Teraz poszedł w stronę bardziej improwizowanej elektroniki i zdobywa coraz większe zainteresowanie. Nadal używa Gameboya, ale chce minimalizować jego efekt, używa różnych narzędzi i filtrów. Jego najnowszą zabawką stała się gitara basowa.

W 2006 roku wziął udział w prestiżowym Diesel U Music Tour, towarzyszył Calvinowi Harrisowi, regularnie grywał w Niemczech i Szwajcarii.

David E Sugar to niewątpliwie wyróżniająca się postać. W jego twórczości powala przede wszystkim pomysłowość. Można znaleźć w niej dziwaczne utwory jak ‘Oi New York This Is London’ jak i przykłady olśwniewającego electro: „To Yourself”, ‘Chelsea Girls’ (tu rytm w zupełnie magiczny, niedosłowny sposób zachęca do zrzucenia części garderoby).

Net:
myspace.com/davidsugar

Wybrana dyskografia:
2006 – David E. Sugar vs. Ears E.P. (12″)
2007 – Oi New York, This Is London (12″, Ltd)
2008 – To Yourself (12″)

Podziel się

W ciągu ostatnich kilku lat zdążyli szokować publiczność swoją szaloną mieszanką electo-clasho-rocka i ekscentrycznym wyglądem. Ich wizytówką są niesamowicie energetyczne perwersyjne występy, szalona choreografia, częste zmiany kostiumów i mało cenzuralne teksty.
Grali u boku takich wykonawców jak Miss Kittin, Fannypack, Boy George, Nina Hagen czy The Hacker.

Dirty Sanchez to trójka indywidualistów:
Barbeau współpracował do tej pory z takimi sławami jak Duran Duran czy Moby. Wywodzi się z nocnej sceny Seattle, gdzie z powodzeniem organizował największe imprezy tego miasta.
Jackie Beat podbiła Europę i USA swoimi parodiami znanych wokalistek – w jej wachlarzu znalazły się między innymi Britney Spears, Madonna, Mary J. Blige czy Cher. Występowała w amerykańskich kabaretach, także w TV, wymieniając tylko VH1 czy MTV.
Z kolei Mario Diaz zdobył klubową scenę Seattle, LA i Nowego Jorku swoimi imprezami Hot Dog i Big Fat Dick. Poza tym, jak podaje oficjalna strona Dirty Sanchez, „myśli, że jest aktorem i modelem”.

W maju grupa wydała swój debiutancki album poprzedzony dwiema EPkami: Really Rich Italian Satanist oraz Antonio Says, obie wydane przez Hypnotic Records. Znaleźli się również na składankach „Non-Stop Electro Cabaret (A Tribute to Softcell)”, „Electro Goth (Tribute To Prince)”, BADD INC, Kill The DJ, Great Soundclash Swindle i This Is Electroclash.

Dirty Sanchez wyrobili sobie pewną pozycję na zachodnim wybrzeżu wyprzedając bilety na każdy zapowiedziany koncert czy show. Ostatnią trasę zaliczyli u boku kolejnego wschodzącego zespołu – The Luxxury. Teraz, jak mówią, są gotowi na podbicie reszty świata.

Net:
http://wearedirtysanchez.com/

Dyskografia:
2006 – Dirty Sanchez

Do dyskusji o zespole zapraszamy na nasze forum.

Podziel się

Pozer, żigolak, czy też wizjoner – każda z tych etykiet pasuje do niego idealnie. I choć trudno się tego domyślić po zywiołowości jego setów, za adapterami siedzi już ponad 20 lat. Wszystko zaczeło się w Monachium, mieście z którego wywodzi się europejska scena electro/clash. Zafascynowany w latach osiemdziesiątych wszystkim od nowej fali począwszy, przez ebm i house, na hip hopie skończywszy, wydał w 1992 roku singiel My Definition of House Music w niezależnym belgijskim labelu R&S Records. Płytka dość szybko stała się klubowym hitem w Europie, co otworzyło Hellowi drzwi do lepszych wytwórni. Po serii singlii wydanych w róznych wytwórniach zagrzał stałe miejsce jako jeden z pierwszych towarów wytwórni Disko B, gdzie wydał swoje dwa pierwsze LP: Geteert & Gefedert i Munich Machine. Płyty pomimo oczywistych naleciałości techno/house charakteryzowały się lekkością brzmienia, zwłaszcza w porównaniu będącym wtedy w modzie ostrym rave.

Już w połowie lat 90 Hell zaczął kręcić się wokół założenia własnego labela – niszy dla artystów prezentujących nową formę house’u połaczoną z estetyką rodem z lat 80. Gdy w 1996 pomysł doszedł do skutku i International Deejay Gigolos zostało powołane do życia jako partnerska wytwórnia Disko B, 80s revival wisiał już w powietrzu. W przeciągu paru lat od wydania pierwszych winyli sygnowanych logiem Gigolo, nowe brzmienie przedarło się do europejskich klubów, czyniac z Hella gwiazdę międzynarodowego formatu.

Przełom tysiacleci to czas największej świetności Gigolo Records, kiedy to pod skrzydła Hella trafili wymienieni już Fischerspooner, Miss Kittin z Hackerem, jak i Tiga, którego 12″ Sunglasses nagrany wspólnie z Zyntheriusem kojarzy chyba każdy bywalec co lepszych klubów. Label Gigolo Records wybił się z podziemia wprost w łapy mainstreamu, gdzie utrzymał się przez dobrych kilka lat, nieprzerwanie rodząc parkietowe killery. Oprócz niesamowicie tanecznych wydawnictw, Hell podpisywał także kontrakty z twórcami duzo mniej przystęnymi, Jak chociażby z odświeżającym analogowe brzmienia Kraftwerka Dopplereffekt.

Hell nie koncentrował się jednak w tym czasie tylko na papierkowej robocie. Objechał cały świat jako DJ, a także wydał najbardziej moim zdaniem udaną produkcję swojego autorstwa – nagrany w USA longplay NY Muscle. Album okazął się dużo mniej techniczny w porównaniu ze swoimi poprzednikami – Hell postanowił kontynuować brzmienie, jakie obrali jego podopieczni z Gigolo wydając album prawie w całości w stylu electro.

Spadek popularności brzmienia lat 80 po 2003 roku nie wpłynął jednak dobrze na wyniki sprzedaży zarówno tej, jak i innych płyt sygnowanych logiem Gigolo. Wytwórnia, która doczekała się statusu kultowego, wypuszcza obecnie płyty z coraz mniejszą częstotliwością, a DJ Hell swoje sety prezentuje raczej sporadycznie. Niemniej do tej pory w roznych miejscach Europy organizowane są imprezy klubowe poświęcone tylko i wyłącznie kultowemu brzmieniu Gigolo. W Polsce posłuchać tych dźwięków można chociażby na zbliżającym się katowickim Gigolo Night.

Net:
http://djhell.de/
http://gigolorecords.com/

Wybrana dyskografia:
1992 – My Definition Of House Music (12″)
1993 – Red Bull From Hell EP (12″)
1993 – Sprung Aus Den Wolken / Butter Såure (12″)
1994 – Geteert & Gefedert (CD)
1995 – Albino EP (12″)
1995 – Original Street Techno (12″)
1997 – Diese Momente EP (12″)
1997 – Take A Shot / Break The Rulez (12″)
1998 – Munich Machine (CD)
1999 – Repassion (12″)
2003 – NY Muscle (CD)
2005 – I’ve Seen That Face Before (Libertango) – Hell Interpretations (12″, Ltd)

DJ Mixes:
1995 – DJ Hell Presents X-Mix-5 – Wildstyle (VHS)
2000 – Fuse Presents Hell (CD)
2001 – X-Mix – The DVD Collection Part II (DVD)
2002 – Electronicbody-Housemusic (2xCD)
2004 – Playboy 50 Mix by Hell (CD, Promo)
2006 – DJ Hell Misch Masch (CD)

Podziel się

Szalone lata dziewięćdziesiąte to dla pana Stallingsa okres tworzenia pod całym zestawem pseudonimów takich jak: Aphrohead, Thee Maddkatt Courtship, Aphropitch, Sharkimaxx, Electrikboy, Thee Maddkatt Chronicles, Aura and thee Dove czy Jamie Starr Scenario. W przypadku niektórych z tych projektów popłynął nawet w rejony acid house’u, techno czy
drum’n'bassu.

W 1995 roku wydał już jako Felix da Housecat płytkę Metropolis Present Day? Thee Album!. Trudno rozpoznać na tym albumie brzmienie, z którego znany stanie się później w sensie wydawnictw z następnej dekady. Stylistycznie przypomina to zaprawianie się w serwowaniu klubowej publiczności brzmień techno i house’u. Zresztą wówczas house’owy kot był przede wszystkim didżejem i to z tej pierwszej ligi. W okresie, gdy da Housecat skupiał się bardziej na didżejowaniu aniżeli produkcji solidnych albumów studyjnych rzucanych na pożarcie recenzentom, świat popkultury odbierał syntetyczne brzmienie jako coś, co trąci myszką. Artyści tacy jak I-F, Drexciya, DMX Krew czy Doppelganger tworzyli na uboczu kultury klubowej swoje kraftwerkowe wariacje. Koniec lat dziewięćdziesiątych to przede wszystkim triumf francuskiego house’u spod znaku Daft Pank czy Cassius, czy Big Beatu, któremu przewodzili Chemicalsi czy Fatboy Slim.

W 2001 roku światło dzienne ujrzał rewelacyjny album Kittenz and thee Glitz! będący w zasadzie tym dla electroclashu czym było „Homework” dla francuskiego house’u. Trzeba jednak
zaznaczyć, że używam tutaj tych gatunkowych określeń umownie, ponieważ słychać tu wiele wpływów z wcześniejszych muzycznych konwencji. W warstwie beatów „Kittenz…” to przede wszystkim house, na który przeszczepiono syntezatorowe brzmienie elektroniki a la Moroder z początku lat osiemdziesiątych. Longplay został nagrany jeszcze przed równie przełomowym wydawnictwem Miss Kittin i Hackera First Album, co słychać zresztą na samej płycie, kiedy to Miss Kttin przesyła pozdrowienia ze studia, w którym pracuje nad „Pierwszym Albumem”.

House w wersji electro zupełnie przestawił tory ewolucji tego rodzaju muzyki. Wpływ można odnaleźć w twórczości wielu późniejszych artystów takich jak Fischerspooner czy Goldfrapp.
Album pełen jest dyskotekowych hiciorów w rodzaju Silver Screen, Shower Scene, What does it feels like, Happy Hour, Harlot, czy Madame Holywood, na którym udziela się wokalnie Miss Kittin. Silver Screen i Madame Holywood zdominowały klubowe zestawienia na początku pierwszej dekady XXI wieku. W parze z retro-brzmieniem szedł dość ekscentryczny wizerunek muzyka – przerysowany mix przelansowanego dj’a i rubasznego alfonsa. Teledyski pełne kolorowego, świecącego campu pokazywały albo prostoduszny clubbingowy hedonizm spod znaku Nympha Party (przegiete What does it feel like, na którym felixowe „kotki” spożywają różne białe specyfiki) albo dadaistyczne poczucie humoru (schizoidalne Silver Screen).

Trzy lata później wydana została płyta Devin Dazzle and the Neon Fever. Co prawda pojawiły się głosy krytyki, że nie wytrzymuje porównania z poprzedniczką, jednakże Stallings poszedł za ciosem i tym razem słychać było więcej electroclashu czy nawet electropunka niż electro house’u. Pojawiło sie dużo fascynacji post punkiem czy nowofalowym graniem, czego przykładem jest singiel promujący płytę – Rocket Ride.

W 2007 natomiast wyszedł album Virgo Blacktro and the Movie Disco, swoisty hołd dla czarnej muzy z lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych (świetne Something for Porno
czy Radio). Zwieńczeniem dyskografii jest electropopowy He was King wydany w roku 2009 bardziej eklektyczny niż pozostałe wydawnictwa Felixa.

Co prawda artysta ostatnio w przewidywaniu nadchodzących tendencji na scenie klubowej nieco spuścił z tonu, to na pewno jego albumy miały wpływ na wielu innych artystów zakochanych w ejtisowym brzmieniu. Porównując go do takich Peaches czy Fischerspoonera można jego muzykę określić jako bardziej klubowo-house’ową wersję electroclashu. Inną jego zasługą (choć znajdą się na pewno ludzie, którzy będą mieli mu to za złe) jest rozpopularyzowanie electroclashu wśród mainstreamowych wykonawców. Jako dj miksował m.in. dla Madonny, sławnej modliszki pożerającej każdego, kto wylansuje coś nowego w muzyce elektronicznej. Współpracą z nim zainteresował się nawet Puff Daddy, co dziennikarze muzyczni histerycznie skrytykowali jako wchłonięcie electroclashu przez mainstream. Zaskakująca przy twórczości Felixa jest także jego eklektyczność stylistyczna. Dobrym przykładem może tu być to, że jego utwory wydane pod szyldem Thee Maddcatt Courtship pasowały nawet do składanek spod znaku Love Parade, a i sam Felix grywał sety na Tiergarten. Jest to chyba wystarczającym dowodem na to, że jako dj odnajduje się wśród każdej publiczności.

Net:
felixdahousecat.com

Wybrana dyskografia:
2001 – Kittenz and Thee Glitz
2004 – Devin Dazzle and the Neon Fever
2007 – Virgo Blaktro & The Movie Disco
2009 – He Was King

Podziel się