Pierwszym przychodzącym na myśl porównaniem jest rodzeństwo Dreijer z The Knife, bo FM Belfast dysponują podobnym do nich wachlarzem środków wyrazu i w dodatku okraszają wszystko bardzo nietuzinkowym wokalem. Szczególnie połamany rytm kończącego album President naprowadza nas na ten trop. Jednak tam, gdzie Szwedzi straszą atmosferycznymi pasażami, ich islandzcy koledzy po fachu stawiają na iście karaibski chillout i groteskowo ironiczne reinterpretacje znanych hitów. Wystarczy usłyszeć, jak Pump Up The Jam w ich wykonaniu (zatytułowane po prostu Pump) zmienia się w ospale bujającego się na falach histerycznie śmiesznych melodyjek hipopotama. Nie pomaga ani ziewający wokal w połączeniu z nawołującym do wygibasów na parkiecie tekstem, ani leniwie tykający metronom perkusji – ten kawałek to czysty pastisz. Podobnie ma się sprawa z drugim „ukradzionym” kawałkiem na płycie. Lotus to nic innego jak Killing In The Name Of z repertuaru Rage Against The Machine, podbite przesterowanym syntezatorem i znacznie spowolnione. Słuchanie jak wokalistka znudzonym głosem śpiewa „fuck you, I won’t do what you tell me” jest bezcenne.

Ale sznyt FM Belfast nie kończy się na sprowadzaniu wszystkiego do leniwych syntezatorowych kołysanek. Wręcz przeciwnie – te dwa kawałki to ledwie preludium do pyszności czekających nas na płycie. Zdecydowanie warto wymienić melancholijny, acz taneczny synthpop i nierealny tekst Underwear, rozdzwonione bailie w I Can Feel Love, czy pozostający na długo w głowie refren Synthia. Islandczycy z gracją pijanej egzotycznej prostytutki przeskakują sobie od leniwych rytmów karaibskich do parkietowych pląsów, uzyskując maksymalny efekt przy minimalnym nakładzie pracy i środków. Starodawne syntezatory wygrywają proste, ale łatwe do zapamiętania melodyjki, perkusja równie proste rytmy. W ich krainie wszystko jest łatwe i przyjemne. Dziwaczne rytmy i organki Optical czy euforyczne Par Avion (a właściwie to każdy numer na płycie z osobna) pokazują, że nasi bohaterowie potrafią poruszać się po swoim poletku z niewymuszonym luzem i dostarczanie nam muzyki po prostu sprawia im przyjemność.

Absolutnymi wygranymi są jednak dwa, skrajnie różne od siebie utwory. VHS to taneczne, ale dosyć groźnie brzmiące epitafium dla magnetowidów, które znakomicie sprawdzi się zarówno w towarzystwie ostrzejszych kawałków w klubie, jak i puszczone w łazience jako tło dla pląsów z dezodorantem w roli mikrofonu. Z kolei rozpoczynające się rajskim ćwierkaniem ptaków Tropical zachwyca adekwatnym do tytułu klimatem i śmigającą w tle syntetyczną gitarą. Dla samych tych dwóch kawałków warto byłoby kupić cały album. Duet wokalista/wokalistka ma bardzo charakterystyczne brzmienie, które nadaje całej płycie lekko prześmiewczy wymiar i sprawia, że FM Belfast można zaliczyć właśnie do tych zespołów, których podrobić się nie da.

Jeśli po przesłuchaniu How To Make Friends całe dnie chodzicie z pieśnią na ustach i wszystko wydaje się „tropical”, to pozostaje tylko mieć nadzieję, że islandzkie trio nie ulotni się po pierwszej płycie jak ich efemeryczni znajomi z Zeigeist, tylko pracuje już nad następnym długograjem. Długograjem, który przedłuży nasz błogostan i nie przełoży FM Belfast do smutnej szuflady z napisem „zespoły jednej płyty”. A tymczasem polecam zrobić sobie drink z parasolką i wybrać się w tropikalny rejs z tym, co już nam sprezentowali.

2008 // World Champion

Ocena: 9/10

01. Frequency
02. Underwear
03. I Can Feel Love
04. Tropical
05. Pump
06. Par Avion
07. VHS
08. Lotus
09. Optical
10. Synthia
11. President

Płytę od najniższej oceny ratuje tylko kilka kawałków, takich jak wyprodukowany przez nieocenionego Mr Oizo MCs Can Kiss (który sampluje stary hit Giorgio Morodera), nawiązujący do klasycznego electro Brand New Car czy hit nie do zdarcia – Pop The Glock (swoją drogą – co on robi na tej płycie?). Reszta utworów jest po prostu słaba jak cienki rosołek, z którego ewentualnie co dziesięć minut da się wyłowić kawałek marchewki. Uffie nie może się zdecydować, czy chce być wylansowaną do granic możliwości ghetto-mamą, czy może średniej jakości podróbką M.I.A. (numer tytułowy). Na tle hip-hopowych bitów z poprzedniej dekady w jedym miejscu narzeka na kaca (bieeedna), w innym na problemy jakie niesie ze sobą sława (ojeeej), nie zapominając oczywiście o pościelowo-tanecznych wyznaniach miłosnych (First Love). Wszystko to jest w dodatku przepuszczone przez autotune i ozdobione znikomą ilością wtórnych melodii. I co z tego, że album produkowały takie głowy jak Feadz, Oizo, SebastiAn czy Mirwais? Po prostu zupełnie brakuje tutaj chemii. Jeśli do tego dodamy jeszcze nudne jak spoty TV Marketu koncerty, to prognoza jest niewesoła.

Nie ma co się rozpisywać – Uffie przegapiła swoje pięć minut, a teraz próbuje podratować się sławnym gościem i wycisnąć jeszcze trochę soku z tej, za przeproszeniem, starej cytryny. Lepiej trzymać się starych hitów, takich jak Ready To Uff i nie psuć sobie humoru.

2010 // Ed Banger/Elektra

Ocena: 3/10

01. Pop The Glock
02. Art Of Uff
03. ADD SUV (feat. Pharell Williams)
04. Give It Away
05. MCs Can Kiss
06. Difficult
07. First Love
08. Sex Dreams And Denim Jeans
09. Our Song
10. Illusion Of Love (feat. Mattie Safer)
11. Neuneu
12. Brand New Car
13. Hong Kong Garden
14. Ricky

Muzyka Miami Horror ewidentnie kojarzy mi się z podświetlanymi żaluzjami, które były swoistym wyznacznikiem nowoczesności w filmach z przełomu lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych. Jeśli dodać do tego nazwę zespołu, która zespala w sobie dwa dominujące w tamtym czasie gatunki filmowe, czyli horrory klasy Z i kolejne filmy i seriale o panach policjantach – w tym wypadku z Miami, to mamy kolejną odsłonę flashbacku do epoki, w której umierało disco i rodziła się prawdziwa muzyka pop.

Cały tabun gwiazd z Prince’em, Kim Wilde, Abbą, Cyndie Lauper, Lipps Inc. i wczesną Madonną na czele został wessany i przerobiony w świeżutki i pachnący electropop. Co prawda pachnący trochę wyczynami panów Alana Braxe i Mylo z jednej, a Daft Punk na Discovery z drugiej strony, ale jak tu zignorować chwytliwość takiego kawałka jak Don’t Be On With Her czy Make You Mine?

2008 // Virgin Records

Ocena: 7/10

01. Don’t Be On With Her
02. Summerfest’85
03. Make You Mine
04. Believue
05. Illumination

O ile poprzedni album Ladytron, 604, stworzył tak charakterystyczne dla zespołu brzmienie (ale pod koniec tracklisty utonął lekko w kombinatoryce), to Light & Magic jest wydawnictwem, które bierze ten styl i obraca go w cios o monolitycznie wysokim poziomie. Nigdy wcześniej electropop nie brzmiał jednocześnie tak robotycznie, tak niepokojąco i tak autentycznie. Znajdziemy tutaj oczywiście też lżejsze numery o cieplejszym, bardziej ludzkim zabarwieniu, jak wykorzystujący ulubione analogowe brzmienia Ladytron Black Plastic lub instrumentalny Re:agents. Jednak prawdziwą bitą śmietaną w tym torcie są dziwaczne kompozycje w rodzaju połamanego, zaśpiewanego po bułgarsku NuHorizons, które zachwyca arytmicznymi samplami i prawie industrialnym rytmem. Ladytron z mistrzostwem układają obok siebie takie właśnie hybrydy i melancholijne, tajemnicze piosenki jak znakomite Evil i Flicking Your Switch. Większość kawałków jest dodatkowo wzbogacona świetnymi tekstami Helen Marnie, traktującymi o ludzkim hedoniźmie w świecie rządzonym przez maszyny albo opowiadającymi futurystyczne historie miłosne (skradający się Fire). Nie można oczywiście zapomnieć o międzynarodowym hymnie modelek i modeli – w groteskowym Seventeen wokalistka przekonuje nas, że tylko siedemnastolatki są pożądane przez szołbiznes.

Jeszcze inną twarz Ladytron pokazują nam umieszczone trochę dalej na liście obecności utwory. Rozpoczynając od tajemniczego Cracked LCD, przez brzmiące jak tło do horroru w świecie Łowcy Androidów Startup Chime po przejmująco smutne Cease2xist, Brytyjczycy pokazują nam, że potrafią wstrzyknąć w swoją muzykę bardzo czytelne nastroje. Mało tego – jednocześnie robią to fachową technicznie ręką, flirtując z industrialem, synthpopem czy nawet Jarrem (kosmiczny utwór tytułowy). Brzmienie płyty jest bez zarzutu – ostre dźwięki analogowych syntezatorów, takich jak legendarny Korg MS-20, mieszają się tutaj z ociekającymi pogłosem, blaszanie brzmiącymi bębnami i kosmicznymi samplami, a wszystko to przyozdobione tu i tam brzękiem gitary i ocieplone głosami Helen i Miry. Całą tę tęskną atmosferę rodem z radzieckiego sputnika dopełniają bułgarskie melorecytacje tej ostatniej i użyty z umiarem wokoder (Turn It On). Długo możnaby tak wymieniać warte uwagi kawałki, bo album oferuje ich aż piętnaście i nie rozczarowuje nas ani jednym zapychaczem. Świetnie słucha się go od deski do deski, ponieważ muzyczne opowieści Ladytron mają jeszcze jedną właściwość – wciągają jak dobra książka. Podejrzewam zresztą, że byłyby fantastycznym (gra słów niezamierzona) tłem dla którejś z książek Lema czy braci Strugackich.

Nie ma sensu dłużej piać peanów zachwytu nad tą płytą, bo i tak wszyscy zdążyli już rzucić okiem na tę okrąglutką dziesiątkę pyszniącą się w rubryce ocena. Powiem więc tylko – jeśli nadal nie znacie tego albumu, tracicie więcej niż tylko kilka elektronicznych piosenek. Po przesłuchaniu Light & Magic widocznym staje się to, jak niepostrzeżenie jego wpływ wywarł piętno na współczesnym popie i nie tylko. A jeśli macie skłonności do synestezji, to przeniesiecie się z muzyką w taki kosmos, jak wyobrażali sobie go ludzie w latach osiemdziesiątych.

2002 // Telstar/Emperor Norton

Ocena: 10/10

01. True Mathematics
02. Seventeen
03. Flicking Your Switch
04. Fire
05. Turn It On
06. Blue Jeans
07. Cracked LCD
08. Black Plastic
09. Evil
10. Startup Chime
11. NuHorizons
12. Cease2xist
13. Re:agents
14. Light & Magic
15. The Reason Why

Już od pierwszego przesłuchania jasnym jest, że nie nastąpiła żadna brzmieniowa wolta. I tym razem zostaliśmy poczęstowani zestawem podbitych mocną perkusją i nietuzinkowymi samplami utworów, których wspólnym mianownikiem jest przebijający z melodii i wokalu ból istnienia. Podobnie jak na debiucie, prawdziwie punkowe inspiracje można zauważyć tylko w kilku piosenkach, z nagłym, brutalnie przesterowanym Doe Deer na czele. Co ciekawe, zmutowany, a czasami nawet przypominający metalowy growl wokal Alice nawet tutaj przejawia ślady melodii. Na tym polu widać największą ewolucję. Spotka się to z zaskoczeniem wielu, ale kilku kawałkach wokalistka po prostu śpiewa. Inną sprawą jest to, że przestrzenna Celestica albo dosyć sztampowy Suffocation nie należą do najlepszych kawałków na płycie. Znakomicie natomiast udaje się jej ten trik w nostalgicznie brzmiącym Empathy (w którym nie brakuje co prawda też przepuszczonych przez efekt dziwacznych pień) albo pływającym w morzu oscylujących dźwięków Pap Smear. Mimo to, Glass nadal najbardziej do twarzy w wykrzyczanych ostatkami oddechu, ociekających niepokojem i goryczą frazach, które możemy usłyszeć we frenetycznym, ozdobionym kłującym w uszy gitarowym piskiem intro Fainting Spells. I właśnie te, niepozbawione melodii i sensu wrzaski napędzają najlepsze na albumie kawałki. W połączeniu z rave’owym, motorycznym podkładem w niesamowitym Baptism, czy przesterowanymi gitarami i basem w brzmiącym jak wołanie o pomoc Birds, wokal Szklanej Alicji tworzy monolityczną całość.

Oczywiście drugi mąciwoda Crystal Castles nie pozostaje tutaj w cieniu, a wręcz przeciwnie – to właśnie jego wysiłki tworzą tutaj większość dusznego klimatu. Rozpoczynając od manipulacji wokalem, jak pocięte i popodkręcane frazy w zgrzytającym miarowym syntezatorem Vietnam albo wspomnianym już Empathy, a kończąc na takich eksperymentach jak zmutowany, przelewający się jak bulgoczący kisiel I Am Made Of Chalk. Na szczęście pan Kath nie zaniechał bardziej konwencjonalnych środków wyrazu – nadal mamy chropowate syntezatory i poskładane z niskobitowych dźwięków melodyjki. Tak jak drugi najbardziej porywający kawałek – Year Of Silence, w którym zapętlone frazy wokalne z Inní Mér Syngur Vitleysingur islandzkiego Sigur Rós nakładają się na siebie i przenikają, tworząc hipnotyzujący taneczny hit. Nie zabrakło też przypominającego trochę pamiętne Air War niskobitowego disco w postaci Intimate. Średnio udane wydaje się natomiast niewzbudzające większych emocji Not In Love.

Prawdziwa siła nowego albumu tkwi jednak, podobnie jak w wypadku debiutu, w tym, że tworzy on spójną całość, przesyconą specyficznym, melancholijno-nihilistycznym klimatem. Mimo swojego bezkompromisowego wizerunku, również na drugim albumie Crystal Castles zawarli tylko dwa kawałki o porównywalnym do punkowego ładunku agresji, utrzymując resztę materiału w mocno transowej, onirycznej atmosferze. Pod względem produkcji nie jest już tak surowo jak wcześniej – album ma więcej mięsistego basu, nawet przesterowane do bólu momenty brzmią pełniej, a wokal, tradycyjnie, jest mocno schowany w miksie i przykryty wieloma warstwami pogłosu. Po tym, jak zbudowane są warstwy utworów można dedukować sposób pracy zespołu nad materiałem – Kath i Glass skupiają się raczej na teksturach i nastrojach muzyki, nie dbając za bardzo o konwencje. Są jak malarz abstrakcjonista, który z braku bardziej adekwatnych materiałów przykleja na swoje obrazy piasek, rdzę i tłuczone szkło, żeby uzewnętrznić swoje odczucia.

Dlatego też, mimo kilku potknięć, nowy album można nazwać kolejną wygraną przez Crystal Castles bitwą. Trudno porównywać go do debiutu pod względem jakości – jest inny, ale równie interesujący. Trzeba też przyznać, że duet, pomimo nastoletniej emo-histerii jaka ich otacza, robi po prostu swoje. Najlepszym przykładem tego, jak działają jest wybór agresywnego Doe Deer na pierwszy singiel – i sukces tego singla, który nie był nawet promowany teledyskiem. W tym momencie można im po prostu wszystko.

2010 // Fiction

Ocena: 8,5/10

01. Fainting Spells
02. Celestica
03. Doe Deer
04. Baptism
05. Year of Silence
06. Empathy
07. Suffocation
08. Violent Dreams
09. Vietnam
10. Birds
11. Pap Smear
12. Not In love
13. Intimate
14. I Am Made Of Chalk

Album, zatytułowany odkrywczo NasaKid, wita nas kaskadą galopujących, powykręcanych niemiłosiernie dźwięków, opartych na punkrockowym bębnieniu. Żeby było jeszcze ciekawiej, całość okraszona jest typowymi dla starych gier rodem z przedpotopowych Pegasusów melodyjkami, które na długo zostają w głowie. Pulsujący przesterem PUNK ROBOCOP wita nas nieprzeciętnie wesołym pasażem syntezatorowym i przypomina trochę ścieżkę dźwiękową do przyspieszonej w czasie wycieczki na haju (i koniecznie na mikrej motorynce). To, co na początku może wydawać się irytującym jazgotem, nagle nabiera rumieńców i od razu chce się człowiekowi wybiec na dwór, potarzać się w trawie. Pozytywny klimat ciągnie się przez cały album, podskakując wesoło do gitarowych popisów w BOTON i przejmując scenę jakiegoś letniego festiwalu w rockowym NOCDU. Nie mam pojęcia jak w niespełna czterdziestu minutach albumu udało się kolumbijczykom upchnąć tyle radości życia, ale powiem jedno – album fenomenalnie nadaje się na rozpoczęcie słonecznego dnia.

NasaKid nie ograniczają się jednak tylko do bezmyślnego pląsania – wszystkie numery są tutaj przemyślane pod względem struktury i melodyki. W miarę prymitywna i szorstka produkcja nie przeszkadza – wręcz przeciwnie, nadaje muzyce autentyczności. Gabriela i Rockman przefruwają przez kolejne wesoło-buntownicze utwory jak radziecka rakieta – przełamany ciekawym zwolnieniem MAD_NES (notabene – NES to zagraniczna nazwa konsoli Pegasus), skrzący się krótkimi błyskami dźwięku SHINY HAPPY ANIMALS czy dziwaczny GATTO nie dają usiedzieć w miejscu. Na sam koniec dane jest nam na chwilę zwolnić przy pierwszym z dyptyku UNO, który oparty jest na zaraźliwym riffie gitarowym, ale zaraz jego brat-bliźniak & DOS znów podnosi tempo. I właśnie ten kawałek wydaje się być już niepotrzebny – album spokojnie mógłby skończyć się spokojniejszym UNO. Ale cóż – nie ma rzeczy doskonałych.

I tym oto sposobem 49manekinow zrobiło nam piękny prezent na wiosnę. Za każdym razem jak ogarnie Was zniechęcenie, czy po prostu typowe wiosenno-letnie niechciejstwo – zapuśćcie sobie NasaKid i spójrzcie lekko szalonym, lekko seksownym wzrokiem tej dwójki Kolumbijczyków na świat. To po prostu jedna z tych płyt, które napędzają do życia lepiej niż świeżo kupione baterie Durex… przepraszam, Duracell.

2010 // 49manekinow

Ocena: 8/10

01. PUNK ROBOCOP
02. BOTON
03. NOCDU
04. MAD_NES
05. SHINY HAPPY ANIMALS
06. GATTO
07. UNO&
08. DOS

Od debiutanckiej Sambanovy z 1999 roku brzmienie zespołu przeszło całkowitą
metamorfozę. Nick Littlemore i Peter Mayes zaczynali od typowych dla końca lat 90. house’ów, brzmienia w rodzaju leftfield, czy nawet downtempo.
Osiem lat później puszczają nam już kwaśny electro house. Pojawiają się też na albumie takie electropopowe perełki jak Baby czy Shock To My System, gdzie infantylność dziecięcych chórków przypomina mi trochę zinfantylizowane wokale z późniejszego dżastisowego D.A.N.C.E.. Podobnie jest na Come together, ale ten kawałek to już klubowy rozpierdalacz.
Najlepszy moim zdaniem na tej płycie jest Lover brzmiący jak didżitalizmowy Jupiter’s Room. Nie chce mi się wdawać w spekulacje kto od kogo, ale to chyba potwierdza wybiórczość prasy muzycznej, bo Pnau to zespół na moje trochę niedoceniony.
Wracając do albumu pozytywnie zaskoczyć może obecność wokalu Pip Brown (późniejsza Ladyhawke) na singlowym Embrace. Nie przypadkiem pojawiła się ona na albumie – Littlemore działa z nią w innym projekcie muzycznym, indie-rockowym Teenager. Na utworach With You Forever i Freedom słychać natomiast głos Luke’a Steele’a, z którym Littlemore stworzy później zespół Empire of the Sun. Jedyny minus płyty to irytujące pokrzykiwania na No more Violence, co kojarzy się z szajsowatym zagrzewaniem dresów na koncertach Scootera. No, ale ten jeden kawałek zawsze można usunąć z playlisty.
Pozostaje tylko czekać na następny album Pnau, który duet zaczął już nagrywać w marcu zeszłego roku.

2007 // etcetc

Ocena: 7.5/10

01. With You Forever
02. Wild Strawberries
03. Shock to my System
04. Baby
05. Come Together
06. We have Tomorrow
07. Lover
08. No more Violence
09. Embrace
10. Dancing on the Water
11. Freedom
12. Die with Us

Do tego, że Szwecja potęgą muzyczną jest, nie muszę chyba nikogo przekonywać. I nie chodzi mi tutaj bynajmniej o perełki pokroju Abby lub Roxette, ale o fakt, że co ostatnio dochodzi nas słuch o jakiejś szwedzkiej elektronice, to okazuje się ona warta wagi wykonawcy w złocie. Jeszcze nie zdążyliście się pewnie otrząsnąć z odświeżająco oryginalnej muzyki The Knife, Kleerup, Slagsmålsklubben czy Zeigeist, a już (co prawda z dużym poślizgiem, ale jednak) przedstawiamy Wam kolejnego kandydata na „ukochany zespół ze Szwecji”. Familjen to jednoosobowy projekt Johana T. Karlssona, znanego wcześniej tylko z krótko trwającej współpracy z bitpopową wokalistką/producentką Sophie Rimheden. Karlsson to muzyk zwychowany w Hässleholm, który, jak sam mówi, zaczął komponować krótkie melodyjki dla własnej przyjemności. Przy tej muzyce urządzał potańcówki w studio nagraniowym i nie potrwało długo zanim zaczęły do niego wydzwaniać kluby z prośbami zagrania koncertów. Pierwsze solo występy składały się z Karlssona, owiniętego kablem od mikrofonu i kontrolującego wszystkie swoje magiczne skrzyneczki. Po wydaniu debiutanckiego albumu okazało się to jednak za mało i na żywo zaczął do niego dołączać uznany szwedzki producent Andreas Tiliander. W takim właśnie składzie Familjen zaprezentowało swój debiutancki materiał na koncercie w ramach Era Nowe Horyzonty 2009 we Wrocławiu. A było czym się chwalić…

Od pierwszego przesłuchania płyty jedno staje się jasne – Karlsson ma niesamowitą rękę do chwytliwych syntezatorowych loopów i podrywających do tańca rytmów. Z niezbyt wyszukanych syntetycznych brzmień potrafi zbudować kawałek, przy którym po prostu nie da się usiedzieć w miejscu. Tak sprawa ma się między innymi z pierwszym singlem z płyty – powodującym nieopisaną ekstazę we wszystkich, którzy go usłyszą Huvudet I Sanden (szwedz. – głowa w piasku). Oparty na zaraźliwym basowym motywie numer jest najlepszą wizytówką Familjen, a okraszony dodatkowo enigmatycznym teledyskiem jest w stanie skraść serce każdego fana potańców do białego rana (a recenzenta, którego serce już zostało skradzione zmusić do rymowania, tak, tak). Takich walców jest na albumie więcej – chociażby kipiący radością imprezowania, brzmiący jak wesoła sprężyna Kom Säger Dom, albo tytułowy Det Snurrar I Min Skalle. Warto tu dodać, że ten drugi utwór, w połączeniu z humorystycznie sklejonym z nagrania z religijnego wiecu wideoklipem, dorobił się szwedzkiej nagrody Grammy. Nie daje też zejść z parkietu skoczny Det Vet Du.

Wszystkie numery połączone są niebanalnym wokalem pana Johana, który z zaangażowaniem wyśpiewuje niezrozumiałe dla nas, bo napisane po szwedzku teksty. Nie jest to jednak aż taką wadą, ponieważ dzięki temu każdy może poczuć specyficzny klimat utworów, nie wgłębiając się w warstwę liryczną, tak jak na przykład w przypominającym opowieść o jakiejś epickiej wędrówce Det Lilla Livet. Nie brakuje na albumie również i wolniejszych kawałków – na samym początku na przykład zostajemy uraczeni wspaniałym Nu Händer Det Igen, który pulsuje linią syntezatorów, żeby zaraz wpaść w niekontrolowany chaos synkop perkusji. Dla wielbicieli bardziej tradycyjnego brzmienia jest tutaj brudny bas Nän Gäng, a ci, którzy lubią powolne syntezatorowe pochody docenią Första Sista czy przypominający nieco dokonania The Polish Ambassador, instrumentalny Hög Luft.

Przy całej tej plejadzie styli i nastrojów, album pozostaje monolitycznie spójny, jakby wykuty z jednego kawałka metalu. To pozbawione kompleksów i poprawiające humor wydawnictwo, które powinno znaleźć się w kolekcji każdego szanującego się parkietoskoczka. Stąd też wysoka ocena. Tym bardziej pozytywne są wieści, że pan Karlsson jeszcze w tym roku uraczy nas nowym albumem. Aha, czy wspominałem już, że Huvudet I Sanden skradnie Twoje serce i uszy na całe tygodnie?

2007 // Adrian Recordings/Hybris

Ocena: 9,5/10

01. Nu Händer Det Igen
02. Det Lilla Livet
03. Det Snurrar I Min Skalle
04. Det Vet Du
05. Nån Gång
06. Hög Luft
07. Huvudet I Sanden
08. Kom Säger Dom (feat. Ninsun Poli)
09. Första Sista
10. Vad Du Vill

Na wydanej na początku 2010 EPce A Coin For The Well Fan Death oferują nam energetyczne, acz zaszczepione jakimś podskórnym niepokojem nu-disco. Przewijające się tu i tam smyki (coś jest w tym połączeniu skrzypiec z elektroniką) wprowadzają ciekawy kontrapunkt dla retro-brzmień inspirowanych italo i innymi odmianami disco. Krótką, bo liczącą  tylko pięć utworów, listę obecności otwiera świetny Reunited. Nietypowe brzmienia syntezatorów, grzechoczące w tle charakterystycznym dla wczesnego electro krótkim dźwiękiem przeszkadzajki i zamglony klimat kompozycji sprawiają, że chciałoby się słuchać jej w kółko. Polecam wielokrotne jej dozowanie w połączeniu z dadaistycznym teledyskiem. Później Kanadyjczycy prezentują nam ocierający się o pastisz dyskotekowy Cannibal, w którym skrzypce wygrywają skoczną, jakby ludową melodię i utrzymany w podobnym stylu Power Surge. Prawdziwą kreatywność, przypominającą wydane wcześniej The Constellations czy When The Money’s Right pokazują jednak dopiero w dziwacznym, przypominającym trzygłową hybrydę Zeigeist, Client i Fever Ray Soon. Zaangażowany tekst i bogata instrumentacja robią z tego kawałka prawdziwą perełkę. Na sam koniec wracamy do kolorowych świateł za pomocą znanego już wcześniej The Son Will Rise.

Chciałoby się powiedzieć, że to znakomite wydawnictwo, ale w doborze kawałków denerwuje bardzo podobny klimat trzech z pięciu umieszczonych na nim kawałków. Cannibal, Power Surge i The Son Will Rise brzmią trochę jak te nie do końca udane kompozycje, które można znaleźć w połowie każdego albumu Client – zbyt do siebie podobne i lekko stereotypowe disco. Na szczęście pozostałe dwa utwory nadrabiają te braki i EPki słucha się całkiem przyjemnie. Pozostaje tylko wyczekiwać debiutanckiej płyty Fan Death, Womb Of Dreams, która ma się ukazać nakładem Pharmacy już w maju i wierzyć, że na niej zaprezentują bardziej zróżnicowany i godny tak wszechstronnych muzyków materiał.

2010 // Pharmacy

Ocena: 7/10

01. Reunited
02. Cannibal
03. Power Surge
04. Soon
05. The Son Will Rise

Jego debiutancka EPka wita nas mocnymi, zmiażdżonymi przesterami i niebanalnymi melodiami. W przypływie sprytu, Diasio zaprosił do współpracy cudowne dziecko falsetu i autopromocji – pana tworzącego jednoosobowy projekt Frankmusik. Na pewno zdecydowanie ułatwiło  to promocję materiału, ale, bądźmy szczerzy, również dało zaskakująco dobry efekt muzyczny. Promujący Nerd Secrets Losing Streak to kawał mocnego, z lekka funkującego grania z przesterowanym do granic możliwości basem i zaśpiewanym unisono refrenem. Wysoki głos Frankmusika stanowi ciekawy kontrast dla czołgających się w niskich rejestrach syntezatorów, a potencjał parkietowy utworu sprawił, że na EPce znalazły się dodatkowo jeszcze dwie jego wersje, skierowane do didżejów. Obie z nich to przedłużone wersje Losing Streak, z tym, że Air Mattress Love Squeezins Dub oczywiście rozebrana jest z wokalu.

Na tym jednak nie koniec imprezy. Computer Club raz po raz daje nam między oczy świetnym klubowym kawałem mięsa – rozpoczynający EPkę Did We Go Too Far? to mroczny, podbity syntetycznymi gitarami i gargantuicznym basem numer, w którym jednak słychać łagodzący całość i dosyć charakterystyczny dla CC melodyjny wokal. Z kolei wspomniany już Load Rocket i kolejny Laptop Levitation to pociachane taneczne potwory, przy których jednak wielbiciel melodii nie musi rezygnować ani z jednego ani z drugiego. Perfekcyjnie opanowane przestery, nieprzesadzone przejścia po których jesteśmy nagradzani masywnym brzmieniem do którego nie porusza się przymusowo już tylko stopa, a całe ciało. Nie ustrzegł się jednak pan Diasio lekkiego potknięcia. Kończący niezremiksowaną część EPki Flat Response brzmieniowo jest taki jak być powinien – basy godne Crookersów (z czasów kiedy nie podpierali się mainstremowymi raperami), skoczny beat… ale czegoś w nim brakuje. Może zróżnicowania? Nieważne – na klubowych parkietach i tak będzie cieszył się powodzeniem. Jedynym dziwnym posunięciem wydaje się nieobecność na wydawnictwie utworu, dzięki któremu Computer Club został w ogóle zauważony – zachwycającego różnorodnością Bizarre Love Triangle. Nie można jednak dawać artyście po łapach za to, że chce iść do przodu, prawda?

I tak projekt, który wyskoczył jak diabeł z pudełka (i jak diabeł zieje ogniem) zaatakował świetnie wyprodukowanym i przemyślanym materiałem, bez niepotrzebnej kombinatoryki ani wciskania na siłę do tracklisty piętnastu utworów, żeby stworzyć długograja. Dzięki połączeniu ciężkiego, syntetycznego brzmienia z niebanalnymi melodiami i strukturami oraz znacznym potencjałem klubowym Computer Club uzyskał perfekcyjny balans składników.

2010 // So Sweet

Ocena: 8,5/10

01. Did We Go Too Far?
02. Losing Streak (feat. Frankmusik)
03. Load Rocket
04. Laptop Levitation
05. Flat Response
06. Losing Streak (Air Mattress Love Squeezings Dub)
07. Losing Streak (feat. Frankmusik) (DJ Edit)

X Marks Destination to debiutancki album The Whip, wydany w rezultacie szumu jaki zrobiły wokół formacji single wydawane nie byle gdzie, bo w Kitsuné i Southern Fried. I trzeba przyznać, że szum ten był w pełni zasłużony – mimo, że pierwsze dziecko zespołu, Frustration, pachnie jednak za bardzo kudłatymi chłopcami o wystylizowanych grzywkach, to dalej robi się bardzo interesująco. Album rozpoczyna Trash, dzięki któremu The Whip wypłynęli na szerokie wody międzynarodowej popularności. Enigmatyczny początek napędzany motorycznym beatem i brudnym basem rozwija się w orgię niesamowicie porywających dźwięków – dostajemy po twarzy punkowy wokalem, gęstymi talerzami i ćwierkającą w tle gitarą. Po takim początku każdy domorosły pesymista myśli sobie tylko – pewnie dalej wyhamują i będzie nudniej. Nic bardziej mylnego. Zróżnicowane, ale spójne dźwięki towarzyszą nam do samego końca. Świetnie wyprodukowane Fire błyszczy nietuzinkowym brzmieniem syntezatorów i absurdalnym przejściem (nastolatki piszczące po japońsku), ale prawdziwą ozdobą tego i innych numerów jest chropowaty, ale mocny głos pana wokalisty. W przejmującym Save My Soul na tle zardzewiałego disco jego oryginalne frazowanie brzmi wyjątkowo przekonująco.

Chwilę odpoczynku serwują nam Brytyjczycy przy kojącym i optymistycznym Sirens, ale już w następnym kawałku znowu rozpętują mechaniczną apokalipsę. Niesamowite, bujające Divebomb to, jak sama nazwa wskazuje, bomba głębinowa, która wybucha w pewnym momencie piłującym uszy syntezatorem i pociętymi wokalami, ułożonymi w bardzo przylepną melodię. I tu znowu następuje zmiana nastroju, kiedy w skandowanym Blackout najpierw jesteśmy wprowadzeni w trans, a później zaskoczeni wyjątkowo przystępnym refrenem. Tutaj należy nadmienić, że The Whip nigdy nie idą na łatwiznę jeśli chodzi o strukturę i warstwowość utworów – tak naprawdę piosenkami można nazwać tutaj góra dwa numery. Znane z gry FIFA Muzzle #1 powraca do przesterowanego basu, ale podbija go podskórnym pulsem elektroniki. Imprezowo robi się z kolei przy Sister Siam – serwowane oszczędnymi dźgnięciami syntezatory i dyskotekowy rytm nie pozwalają utrzymać stopy w miejscu. Całą historię kończy organkowy Dubsex. Tak, tak, właśnie historię – te dziesięć kawałków jest ułożone z żelazną logiką i prowadzi nas przez różne oblicza zespołu. Jednocześnie dzięki umiejętnej inżynierii dźwięku i zdartemu wokalowi płyta tworzy zgrabną całość, charakteryzującą się trudnym do podrobienia stylem.

Wszystkim więc, którym bliska jest dobrze wyprodukowana elektronika, ale szukają też w muzyce ekspresji i rockowego pazura proponuję przejść się (osobiście lub wirtualnie) do sklepu i zaopatrzyć w debiut czwórki z The Whip – zapewniam, że nie rozstaniecie się z nim szybko. A dedukując z ich żywiołowego i prawdziwie szaleńczego koncertu na zeszłorocznym Audioriverze można spokojnie stwierdzić, że jeśli z miłości do albumu pojedziecie zobaczyć ich gdzieś w pobliżu na żywo, to podarujecie sobie niezapomniane chwile z naprawdę ciekawą muzyką.

2008 // Southern Fried

Ocena: 9/10

01. Trash
02. Frustration
03. Fire
04. Save My Soul
05. Sirens
06. Divebomb
07. Blackout
08. Muzzle #1
09. Sister Siam
10. Dubsex

No i stało się – po kilku latach współpracowania z kim tylko popadnie, włoski duet Crookers zdecydował się zebrać te produkcje w jeden wór i wydać na długograju. Znani już świetnie na międzynarodowej scenie jako autorzy remiksów dla m.in. The Whip, Dusty Kid, Fever Ray czy Bondo Do Role, panowie Bot i Phra postanowili nie przemęczać się zbytnio przy tworzeniu nowego wydawnictwa i po prostu potraktowali wszystkie dwadzieścia kawałków jako własny materiał, ale z gościnnymi występami tytułowej tony przyjaciół. Brzmi z lekka półśrednio? Dalej jest tylko gorzej.

Tak długa lista utworów wymaga od artysty przede wszystkim zróżnicowana – nikt przy zdrowych zmysłach nie przekopie się przez 20 kawałków, które brzmią tak samo. I już przy tym pierwszym płotku Crookers powłóczą nogami po żwirze – mimo zaproszonych do współpracy gości wywodzących się z różnych gatunków album jest po prostu przerażająco nudny. Niedopracowana i szablonowa struktura poszczególnych kawałków nie polepsza sprawy. Oparte głównie na dudniącym bębnie kawałki szybko zlewają się w pozbawioną melodii breję, na tle której przewijają się (również trudni do odróżnienia) raperzy i raperki. Wydaje się, że tak naprawdę przyłożyli się Włosi tylko do kilku kawałków, które niestety toną w miernym poziomie pozostałych kilkunastu. Co ciekawe, na płycie znalazły się dwa znakomite utwory, które Crookers wyprodukowali dla Róisín Murphy – niesamowite Royal T, które poderwie w klubie każdego oraz powolne, bujające Hold Up Your Hand, przypominające klimatem macierzystą formację Murphy – Moloko. Mimo w miarę monotonnej muzyki, perełki te są uratowane charyzmą i eksperymentami wokalnymi Irlandki i dzięki temu odstają od albumu jak uszy słonia Dumbo. Całkiem ciekawy jest też otwierający album We Love Animals, ale cóż innego można było spodziewać się po kawałku stworzonym we współpracy z legendarnymi Soulwax? Do zniesienia jest też wspomagany przez Kelis No Security, z refrenem opartym na typowym „wobblującym” basie i rytmicznych pokrzykiwaniach niczym rodem z Warp Bloody Beetrootsów oraz maszerujący Cooler Coleur z Francuzką Yelle na wokalu.

Niestety, w połączeniu z pozostałymi piętnastoma gniotami nawet te przebłyski jakiegokolwiek pomyślunku tworzą straszącą wtórnością i monotonią płytę. Możliwe, że w klubach niektóre z utworów obronią się lepiej, ale nie ma co liczyć na dobrą zabawę w rytmach electro – większość z nich to tylko przeciętny, lekko podbity elektroniką hip-hop, albo pseudo-intelektualna zbieranina bezsensownych hałasów. Album cierpi na ostry niedobór dobrych melodii i przemyślanych kompozycji, a w dodatku klęska urodzaju w postaci nawet trzech gości na kawałek pogrąża go jeszcze głębiej. Gwoździem do trumny jest kuriozalna wersja a capella największego (i najbardziej kiczowatego) hitu Crookers – remiksu Day N Nite, który sprokurowali dla Kid Cudi. Wydaje się, że Włosi zasmakowali w dużych stawkach znanych artystów i postanowili ograniczyć się do bezmózgiej papki produkowanej dla gwiazd pokroju Will I Am z Black Eyed Peas czy właśnie Kid Cudi. Stąd też niska ocena, która byłaby jeszcze niższa, gdyby nie kilka dobrych utworów.

2010 // Southern Fried

Ocena: 3/10

01. We Love Animals (feat. Soulwax & Mixhell)
02. No Security (feat. Kelis)
03. Natural Born Hustler (feat. Pitbull)
04. Let’s Get Beezy (feat. Will I Am)
05. Park The Truck (feat. Spank Rock)
06. Hold Up Your Hands (feat. Róisín Murphy)
07. Hip Hop Changed (feat. Rye Rye)
08. Cooler Coleur (feat. Yelle)
09. Birthday Bash (feat. The Very Best, Marina & Dargen)
10. Put Your Hands On Me (feat. Kardinal Ofiishall & Carla-Marie)
11. Royal T (feat. Róisín Murphy)
12. Remedy (feat. Miike Snow)
13. Arena (feat. Poirier & Face-T)
14. Tee-Pee Theme (feat. Drop The Lime)
15. Transilvania (feat. Steed Lord)
16. Have Mercy (feat. Carie)
17. Jump Up (feat. Major Lazer, Leftside & Supahype)
18. Lone White Wolf (feat. Tim Burgess)
19. Day N Nite (A Capella Version)
20. Embrace The Martian (feat. Kid Cudi)

Album My Name is Beuys Von Telekraft, zresztą podobnie jak poprzednie płyty artysty, ma już raczej niewiele wspólnego z „dawnym Rotherem”. Na płycie dominuje surowe techno, do którego Anthony Rother zdążył już przyzwyczaić swoich słuchaczy. Śladowych ilości electro można doszukać się jedynie w otwierającym płytę utworze My name is Telekraft. Rozpoczynają go przepuszczone przez Vocoder słowa: „My name is Beuys von Telekraft, and I am a scientist, I work in my laboratory night and day…”, potwierdzające jej zimny, laboratoryjny charakter. Upodobania do modulacji głosu, artysta potwierdza jeszcze w kilku momentach, budząc klimat rodem z filmów science-fiction. Kolejny utwory dominują już w stylistykę zimnego techno (Welcome To my Laboratory, 64 Bit Audio, Liquid System) z mocnym bitem oraz kosmicznymi melodyjkami. Pozycją wartą wyróżnienia jest także Frequency From Reality – mroczny, przestrzenny i tajemniczy.

Warto również zaznaczyć, że do kompilacji dołączono bonusowe CD, na którym znalazł się niespełna godzinny utwór Geomatrix 1 – 10, balansujący pomiędzy spokojnym ambientem a żywą elektroniką w stylu Jean Michele Jarre’a. Przyznam na marginesie, że pewne dźwięki w nim zawarte przypominają mi nieco motyw muzyczny z polskiego serialu edukacyjnego, emitowanego w latach 80’, pt. Przybysze z Matplanety. Swoją drogą, to było coś!

Wracając jednak to tematu, Rother po raz kolejny pokazał na co go stać. I być może nie „elektryzuje” już tak jak kiedyś, jednak dalej jest w formie. Pomimo, iż jego nowe wcielenie jest znacznie bardziej techniczne i może nie spodobać się zagorzałym fanom jego dawnego wizerunku, on nadal zachowuje wysoką klasę i potwierdza swoje umiejętności artystyczne. Uważam, że warto wejść do tajemniczego świata Telekrafta, chociaż na chwilę…

2008 // Telekraft Recordings

Ocena: 7/10

CD 1:
01. My Name Is Telekraft
02. Welcome To my Laboratory
03. Digital Vision
04. Girl Construction
05. City Of Legends
06. Bit Audio
07. Liquid System
08. Frequency From Reality

CD 2:
01. Geomatrix 1 – 10

Po raz kolejny Arbez oferuje nam szeroki wachlarz różnorodnej muzyki połączonej w jedność melancholijnymi melodiami rodem z italo disco, popartą przeszkadzajkami taneczną motoryką i nowoczesnymi, chropowatymi brzmieniami syntezatorów. Już promujący płytę ironicznym teledyskiem Your Disco Song potwierdza, że Vitalic jest nadal w najwyższej formie, a jednocześnie nie ucieka się do kalkowania swojego legendarnego już debiutu OK, Cowboy. Wspaniała melodia, sprasowany niskobitowo wokoder i rytm ciągnący w przód jak szczeniak doga na smyczy – naprawdę ciężko oderwać się od tego singla. Inaczej ma się sprawa z wydanym na winylu jako zapowiedź albumu Terminateur Benelux – tutaj nacisk jest położony głównie na potencjał klubowy. Krowie dzwonki i rytmiczne pokrzykiwanie wraz z surfującą od fali do fali linią basu na pewno sprawdziły się już nieraz na parkietach. Na nowym albumie, podobnie jak na debiucie, można zauważyć podział na dwa typy utworów. Wspomniane Your Disco Song, monumentalne Second Lives, pulsujące Still czy genialne One Above One to przedstawiciele typowych dla Vitalica disco-wymiataczy, opartych na ciężkim brzmieniu zrównoważonym świetnie napisanymi melodiami. Podobnie zresztą jak drugi singiel z płyty – poparty charakterystycznym dla Francuza wokalem a la „opadająca z sił nimfetka”. Z kolei w tradycję typowo klubowych kawałków, którą producent zapoczątkował swoim międzynarodowym hitem La Rock 01, wpisują się takie perełki jak tytułowy Flashmob, skwierczący Chicken Lady, czy kosmiczna podróż w Station Mir 2099.

Co znamienne, Vitalic za każdym razem zaskakuje nas czymś nowym – a to ciekawym brzmieniem, a to świetnie wykorzystanymi instrumentami perkusyjnymi – tak jak w otwierającym album See The Sea (Red) – a to wolnym i rozmarzonym Allan Dellon. Jest jednak na tyle doświadczonym muzykiem, że przy tej całej różnorodności i bogactwie inspiracji od początku do końca wiemy, że jest to właśnie jego produkcja. Czego zdecydowanie należy mu pogratulować, bo stworzenie własnego, rozpoznawalnego stylu już po wydaniu kilku singli i jednego długograja to nie lada wyczyn. Podczas słuchania Flashmob mamy wrażenie, że nie znajdzie się na nim ani jeden niepotrzebny dźwięk – imponująco dopracowane brzmienie i struktura utworów sprawiają, że nowy album nie ustępuje w niczym poprzedniemu. Jedyny element, którego trochę brakuje to wszechobecne na OK, Cowboy odniesienia do kultury bałkańskiej – przydałby się na Flashmob odpowiednik skocznego Polkamatic, albo marszowego Fanfares. Z drugiej strony – album ma trochę inny, bardziej ciepły klimat niż jego mroczniejszy poprzednik, więc ewolucja jest nieunikniona. Dodatkowym atutem albumu jest bardzo oryginalna i świetnie wykonana oprawa graficzna, którą rozwija dodatkowo ukazujący proces powstawania okładki klip do See The Sea (Red).

Mimo tego, że raczej nie miałem wątpliwości co do tego, że Vitalic powróci z przytupem, to jednak zawsze z tyłu głowy pozostawał ten lęk – a co, jeśli (tak jak wielu producentów wcześniej) będzie trzeba go spisać na straty po usłyszeniu drugiej płyty? Na szczęście wena najwyraźniej nigdy nie opuściła Francuza, ponieważ tak rzetelne i wypełnione po brzegi ciekawymi utworami albumy wydane w 2009 można policzyć na palcach jednej ręki.

2009 // PIAS/Citizen

Ocena: 9/10

01. See The Sea (Red)
02. Poison Lips
03. Flashmob
04. One Above One
05. Still
06. Terminateur Benelux
07. Second Lives
08. Allan Dellon
09. See The Sea (Blue)
10. Chicken Lady
11. Your Disco Song
12. Station Mir 2099
13. Chez Septime

Debiutancki album Gazelle, Chic Afrique, to skomponowana jakby przez wirtuoza barmańskiego fachu mieszanka electro, disco i afrykańskich rytmów, doprawiona odrobiną funku. Ciekawa i miła dla ucha barwa głosu Xandera, który zaczynał przygodę z muzyką jako wokalista reggae o pseudonimie White Lion, jest swego rodzaju plasterkiem limonki, wieńczącym drink i pozwalającym swobodnie lansować się z kolorową szklanicą w okolicach jacuzzi. Płyta jest bardzo równa, wśród dziesięciu zaprezentowanych przez Gazelle kawałków nie da się znaleźć ani jednego, który nie pasowałby do reszty, albo przy którym nie dałoby się dobrze bawić. Bardzo sprytnie rozmieszczone są dwa utwory o wolniejszym, bardziej kołyszącym rytmie – po pierwsze wierny swemu tytułowi Chic Afrique, który porywa do rytmicznego podrygiwania. Po drugie – niesamowity Just Now, okraszony przejmującą melodią, ciężkim, elektronicznym bitem i inteligentnym tekstem. W dodatku posyłający w dół pleców ciarki, kiedy dociera do świetnego przejścia i wieńczącego utwór refrenu. Reszta smakowitych kąsków to co do jednego parkietowe hity. Poczynając od futurystyczno-funkującego Barbarella, a kończąc na rozpoczynającym się tambylczym śpiewem Golden Sun, Gazelle zabiera nas w nasyconą kolorami Afryki elektroniczną podróż dookoła kuli dyskotekowej. Świetne, głębokie brzmienia syntezatorów i przestrzenna produkcja albumu dodatkowo pomagają w zagłębieniu się w imprezową atmosferę płyty.

Porywające refreny to kolejny zdecydowany atut debiutu Gazelle. Wypolerowane arpeggia Neondebele sąsiadują tu z electroclashową radością Try, a discopopowy Options ze skocznym She Did Me In. Prawdziwy klimat Johannesburga i przyległych mu krain czujemy jednak dopiero przy zaśpiewanym w afrikaans i popartym żartobliwym wideoklipem Die Verlore Seun, w którym Xander śpiewa: „sorry, tato, muszę opuścić farmę, bo tęsknie za światłami dyskotek”. Ten odwołujący się na równi do bailie funku i punka numer został zresztą magicznie zmieniony przez remiksera Willa Mono w jeden z najlepszych parkietowych wymiataczy pod słońcem. W świetle wszystkich tych peanów i zachwytów nie jest dziwnym fakt, że Chic Afrique nawiedza moje głośniki niezwykle często, będąc świetnym lekarstwem na ciemne zimowe dni.

I tak oto właśnie ledwo odrosła od ziemi nowinka o egzotycznym pochodzeniu stworzyła przystępny i dający dużo radości album bez uciekania się do kiczowatych chwytów, plastikowych brzmień albo nadmiernej ilości bezsensownych pokrzykiwań (patrz: Die Antwoord). Co więcej – obecne na płycie akcenty afrykańskie są na tyle umiejetnie dawkowane, że nie odbieramy ich jako nachalnego machania nam przed nosem ciekawym pochodzeniem zespołu, a raczej jako element wzbogacający muzykę. Tym bardziej należy docenić fakt, że według moich tajnych źródeł po zagranym w warszawskim Klubie 55 koncercie panowie z Gazelle przyrzekli sobie, że wrócą na polską ziemię, by promować swoje tęczowo-dyskotekowe dziecko.

2009 // Impala

Ocena: 9/10

01. Barbarella
02. Options
03. Chic Afrique
04. She Did Me In
05. Strange Things
06. Neondebele
07. Just Now (feat. Weez)
08. Die Verlore Seun
09. Try
10. Golden Sun