O ile poprzednie odsłony duetu można było zaliczyć do zafascynowanych czystymi, surowymi do punktu przesady brzmieniami analogowych syntezatorów, tak teraz dostajemy to wszystko co w nich kochaliśmy, ale utopione w morzu skwierczących, odbijających się zwielokrotnieniami efektów, który to mariaż naprawdę przydaje ich apokaliptyczno-frenetycznej muzyce rumieńców. Pierwsza rzecz, która rzuca się w oczy (uszy?) to niespotykane dotąd u nich zróżnicowanie kawałków. Mamy tu bzyczące galopady (numer tytułowy), ciężkie, depresyjne ballady (Rise czy King Cobra), melancholijne disco w stylu Morodera (znakomite Under Tender), a nawet próbkę witch-housowego klimatu (Buffalo Kids), która dzięki lekko fałszującym, pijanym harmoniom jest zdecydowanie bardziej sugestywna niż większość „mistrzów gatunku”, skupiających się głównie na wynajdywaniu figur geometrycznych w windowsowych czcionkach.

Czuć też na całej płycie dosyć koncepcyjny zamysł produkcyjny – ze świdrującego w uszach hałasu krystalicznie czystych syntezatorów Kap Bambino przerzuciło się w domenę prawdziwego industrialu/noise. Bulgoczące, gnijące z biegiem czasu brzmienia naprawdę wprowadzają do ich szaleńczego muzycznego ekshibicjonizmu nową jakość. Użyte dosyć oszczędnie arpeggia czystych syntezatorów (singlowe Obsess) służą tylko podkreśleniu tego wszechobecnego akustycznego pogromu. Na tle tego wszystkiego króluje oczywiście głos Caroline, powykręcany przesterami i dźwiękowymi wycinankami (świetne interludium w postaci White Voodoo), wykrzykujący swoje żale może i niezbyt czysto, ale zawsze z ogromną dawką emocji. Te zabiegi formalne (właściwie to nie wiadomo, czy zamierzone, czy raczej rodzące się naturalnie w procesie tworzenia) sprawiają, że na płycie panuje idealna równowaga między autentyczną energią, a świetnie przemyślaną narracją. Devotion tak naprawdę mogłoby z powodzeniem zostać podłożone zamiast oryginalnej ścieżki dźwiękowej do jakiegoś wynaturzonego, atakującego zmysły filmu science-fiction pokroju Tetsuo.

Warto wspomnieć, że przy całej tej agresji i zniszczeniu panującemu na albumie, prym nadal wiodą znakomite melodie i harmonie pisane przez duet, który przeskakuje swobodnie z tonacji w tonację, nie bojąc się odstrojeń i fałszów, które, użyte podobnie jak szaleństwo, z chirurgiczną precyzją, budują duszną atmosferę nagrań. Takich zaskakujących momentów jak na przykład następująca po melancholijnym pasażu elektronicznej cytry nawałnica paskudnego wręcz klubowego bitu (Trapping) jest więcej, ale zdradzanie ich byłoby sadyzmem porównywalnym do psucia filmowych zwrotów akcji. Zachęcam do samodzielnej eksploracji i odkrywania perełek zatopionych w zardzewiałym, schizofrenicznym świecie tego rewelacyjnego albumu. Ostrzegam, nie będzie to łatwa, ani wesoła podróż, ale umówmy się – słuchacze Bambino nigdy nie należeli do poszukiwaczy łatwych podniet.

2012 // Because Music

Ocena: 9/10

01. Resistance Alpha
02. Obsess
03. Devotion
04. Mer Morte
05. Rise
06. Burning
07. King Cobra
08. White Voodoo
09. Next Resurrection
10. Buffalo Kids
11. Trapping
12. Under Tender
13. The Lost

Podziel się

Ich ostatnie wydawnictwo, Mauvaise Foi, tradycyjnie już zawiera kilka uprzednio nam znanych kawałków (hitowy Sex Appeal, Riquitta i T’enflamme Pas Petasse), ale dzięki temu, że serwuje aż 15 numerów, to ich obecność na płycie nie jest odbierana negatywnie. Co ciekawe, przewrotni Francuzi nie umieścili na niej… utwóru tytułowego, który już od kilkunastu miesięcy był dostępny w internecie. Nie zmienia to faktu, że jest to ich najbardziej zróżnicowany i najciekawszy album do tej pory.

Do tej pory największą bolączką tej dwójki była duża ilość typowych zapychaczy. Tym razem znajdziemy tylko jeden (Foret Mystique…), a dodatku jest on umieszczony na samym początku tracklisty, więc szybko idzie w zapomnienie. Tymczasem reszta numerów tworzy naprawdę ciekawą mieszankę. Od rozpaczliwego intro przez groźne, snujące się Tout La Haine Qui M’incarne, wypełnione dziwnymi harmoniami Oublie Moi po taneczną kołysankę w postaci ostatniego utworu – wszystko ma sens i świetnie prowadzi nas przez dziwaczny, lekko prześmiewczy świat Sexy Sushi.  Nie zabrakło tu oczywiście typowych dla duetu syntezatorowych galopad, jak Meurs Meurs Jean-Pierre Pernaut, ale główny nacisk położony jest tutaj jednak właśnie na zróżnicowanie kawałków. Nie zmieniło się również zamiłowanie do kretyńsko-obrzydliwych okładek: odbyty zamiast oczu lub całych twarzy, nieudolnie powklejane miriady sztyletów i krocze niezidentyfikowanego modela podpisane w Paincie „Cyril” – oto co zastaniecie na froncie płyty.

Wracając do warstwy audio – rozszerzona została też paleta barw i struktur, kawałki są bardziej przemyślane. Nie znaczy to oczywiście, że można ten album zaliczyć do przeprodukowanych – dzięki surowej produkcji zachowany został główny atut Sexy Sushi, czyli impet i energia nagrań porównywalne z wykonaniami tych utworów na żywo. Energia byłaby jednak niczym, gdyby nie to, że Rebecca i Mitch zwyczajnie piszą świetne melodie. Pochody syntezatorowej piszczałki i kilkuwarstwowe wokale w singlowym Marin (który jest zresztą zaopatrzony w skrajnie absurdalny wideoklip) albo marimba w Apercu Zouk są po prostu bardzo chwytliwe i nawet ci, którzy nie znają francuskiego złapią się nieraz na nuceniu ich po drodze do pracy. Najlepszy utwór, Love Les Tartes, łączy zresztą w sobie wszystkie te zalety w świetnych proporcjach – punkowe skandowanie, melodyjne chóry w tle i pulsujący rytm.

Dzięki Sexy Sushi nasze odtwarzacze po raz kolejny zostaną zasilone nowym materiałem, ale o ile z poprzednich wydawnictw trzeba było wydobywać co ciekawsze trufelki, tak nowego z przyjemnością słucha się od deski do deski, a później zapuszcza od początku. Z kolei winylową wersję tego albumu (wydaną pod tytułem Flammes) polecamy nie tylko purystom – mimo, że jest ona nieco okrojona z kawałków, to zawiera świetne remiksy autorstwa między innymi Vitalica i Davida Carretty, których nie uświadczymy w cyfrowym formacie. No i to niemowlę z penisem zamiast nosa na okładce….

2011 // La Cile

Ocena: 8/10

01. On Devient Fou Ici
02. Foret Mystique, Le Malin Qui Grandit En Moi
03. Riquitta
04. Sex Appeal
05. La Question Qui Lui Brule Les Levres
06. Apercu Zouk (feat. Etienne B)
07. Tout La Haine Qui M’incarne
08. Meurs Meurs Jean-Pierre Pernaut
09. T’enflammes Pas Petasse
10. Love Les Tartes
11. Marin
12. Oublie-moi
13. Amant Maitresse
14. La Fille A La Tete De Dinde
15. Franz Le Tueur Au Lance Flamme

Podziel się

O ile na USA znajdziemy mocne Intro i kilka trwale zapisujących się w główkach początkowych kawałków, to później następuje zdecydowany spadek kilowatów. Miejscami album po prostu lekko przynudza. Coś co z początku wydawało się tematem przewodnim – duch syntezatorowej elektroniki lat ’80 (włącznie z modą na wprowadzanie pegasusowskich dźwięków z gier), nie znajduje odwzorowania na całej długości krążka. To oczywiście nie oznacza, że na USA nie ma mocnych przystanków. Producenckie popisy (Harry feat. Bobmo) czy utwory featuringujące wokalistów przyciągają. Jest też parę dobrych pozycji z wydanych parę lat temu EPek – Fan Out czy White Knight Two.

Można odnieść wrażenie, że francuska scena electro dzieli się na tych, którzy posiadają wyczucie rynku (Justice, Mr Oizo, SebastiAn) i tych, którym zdecydowanie go brakuje (Uffie). Surkin zaplątał się między jednymi i drugimi. Gdyby wszystkie kawałki brzmiały tak dobrze i zadziornie jak I.N.Y.N. czy Ultralight, Surkin odniósłby zapewne podobny sukces co rewelacyjny Total SebastiAna.

Jednak mimo wszystko USA wprowadza nieco świeżości. Zawsze miło jest powrócić do twórczości Surkina, mając chociażby na względzie sentyment do Radio Fireworks.

2011 // Marble

Ocena: 5/10

01. Intro
02. Lose Yourself [feat. Ann Saunderson]
03. Love Shot
04. I.N.Y.N.
05. Fireworks hotmix
06. Silver Island
07. White Knight Two
08. Rock It
09. Harry (feat. Bobmo)
10. Never Let Go (feat. Kevin Irving)
11. Fan Out
12. Gold Island
13. Ultra Light
14. Quattro (feat. Bobmo)
15. Silver Spring Anthem
16. End Morning

Podziel się

O ile poprzedni album mógł wydać się nieco rozchwiany stylistycznie, tak teraz dostajemy doskonale przemyślany blok niesamowicie angażujących brzmień i emocji. Nazwać ich muzykę electropopem byłoby takim samym nadużyciem jak opatrzyć tą samą etykietką muzykę Depeche Mode czy The Knife. Fakt, refrenów tu nie brakuje, a melodie długo siedzą w głowie. Wszystko to jednak zanurzone jest w zimnej, północnej, depresyjnej atmosferze i poparte surowymi brzmieniami syntezatorów oraz industrialnymi wręcz rytmami. Ten, kto po usłyszeniu singlowego My Arms spodziewa się całej płyty wypełnionej tymi miękkimi, przejmującymi dźwiękami i precyzyjnie poukładanymi przez Ólafura Arnaldsa partiami smyczków, srogo się zawiedzie. Jasne – smyczki usłyszymy jeszcze nieraz, podobnie jak niekonwencjonalnie rozpisane harmonie wokalne, w których głosy Janusa i Lilji (która od tamtego czasu została zastąpiona w zespole przez Sunnę Þórisdóttir) przeplatają się jakby w ciągłym dialogu. Jednak po tanecznym i chwytliwym This Heart zaczyna się trochę inna podróż. Podróż wgłąb umysłu targanego sprzecznymi motywacjami, niepewnością i  najwyraźniej również całym tym islandzkim wichrem.

Balansujące na granicy fałszu wokale i chóralne zaśpiewy w surowo oprawionym How Do We Know, czy złowrogie First To Go i Pro Choice to prawdziwe perełki tego albumu. Połamana struktura, posiane tu czy tam przesterowane, syntezatorowe solówki i podkręcone do granic możliwości brzmienia sprawiają, ze nie jest to płyta dla ludzi o słabym sercu. Chwilę odpoczynku dają nam monumentalne Moonstone i kończący album utwór tytułowy. Prawdziwym majstersztykiem są tu też teksty – pisane wprost, nierzadko gorzkie wynurzenia na temat bolączek nowoczesnego społeczeństwa, które nie dają jednak wrażenia bezsensownego babrania się w otwartej ranie, jak to często zdarza się innym artystom elektronicznym z tej ciemniejszej strony księżyca.

Nie ma co się więcej rozpisywać – Dry Land to album, który każdy szanujący się fan elektroniki powinien jak najszybciej postawić na swojej półce, a przede wszystkim wysłuchać w skupieniu. Takiego mariażu nowych, niekonwencjonalnych rozwiązań z typowo popową poetyką szukać bowiem ze świecą.

2011 // Record

Ocena: 9,5/10

01. My Arms
02. This Heart
03. Wars
04. How Do We Know
05. First To Go
06. Buried In Sand
07. Overload
08. Pro Choice
09. Moonstone
10. Battered
11. Dry Land

Podziel się

Jeśli jednak nekrofilia nie jest do końca Twoją parą kaloszy, polecam zamiast uskuteczniania wycieczek na cmentarz posłuchać tego albumu na dużych głośnikach, którym nie brakuje basu w dobrze wygłuszonym mieszkaniu – podobnie wstrząsające wrażenia są gwarantowane. Duet z Brighton długo kazał czekać na swój długogrający album, ale nie od dziś wiadomo, że dojrzewanie w lekko zgniłej atmosferze robi dobrze nie tylko serom. Mimo hałaśliwości i pozornego chaosu panującego na debiucie YLHCSD, po bardziej wnikliwym przesłuchaniu okazuje się, że wszystko jest tam wycyzelowane i dopięte na ostatni guzik. Połamane i podarte na strzępy jak wielowiekowy całun rytmy akompaniują typowo rave’owym brzmieniom i melodyjnym, acz mogącym irytować wokalom Elle. Masywne syntezatory i kroczące perkusyjne rytmy tworzą zawiesinę sztucznych gitarowych harmonii, przeplatając się tu i ówdzie z iście dubstepowymi zagrywkami. Dość powiedzieć, że album nie bierze jeńców. Oddech złapiemy dopiero na samym końcu, słuchając melancholijnego Softer Cell.

Przy całym tym dobrodziejstwie inwentarza, You Love Her Coz She’s Dead jest albumem na wskroś melodyjnym – jego twórcy najwyraźniej zdawali sobie sprawę, że bez konkretnego warsztatu melodycznego nawet najdziwniejsze wygibasy najcięższymi działami nie będą miały sensu. Nie sposób tutaj wymienić wszystkich kawałków bo… właśnie, byłoby to tylko wyliczenie całej tracklisty. Znakomite, charczące Leap Of Desire, które otwiera album, apokaliptyczne Blinded czy bardziej zbliżone nintendocore’owym klimatem do poprzednich dokonań duetu Nowhere To Run To to jedynie moi osobiści faworyci.

Ostrzegam tylko – to nie płyta dla słabeuszy i delikacików, tutaj odnajdą się tylko ludzie zdolni do całonocnego babrania się w błocie w poszukiwaniu miłości swojego życia. Całe szczęście, że płyta jest tak łatwo dostępna do kupienia w internecie. Ale, ale… czy to lekkie westchnięcie poruszyło makabryczną architekturę żeber Twojej ukochanej? Czyżby nadszedł moment Waszego ponownego zespolenia? Pamiętaj tylko – zabezpieczanie się zapobiega wielu chorobom przenoszonym drogą płciową. A w tym wypadku nie tylko…

2011 // Glasstone

Ocena: 9/10

01. Leap Of Desire I
02. Sunday Best
03. Mud (feat. Sucker Twin)
04. Legacy
05. Blinded
06. This Is A Raid
07. Pull Out The Nails
08. Leap Of Desire II
09. Nowhere To Run To
10. Softer Cell

Podziel się

Zanim przejdziemy do prezentacji utworów, które znalazły się na powyższej kompilacji, warto pokrótce przypomnieć pierwszą część Robo-serii, która miała premierę na początku listopada 2011. Była to najdłużej zapowiadana i najbardziej oczekiwana składanka od Elektropunkz Recordz. Reprezentacja artystów, którzy pojawili się na traciliście The Robots Riot. Act One była iście międzynarodowa, gdyż poza rodzimymi produkcjami pojawiły się także smaczki chorwackie, angielskie oraz niemieckie. Wśród artystów mogliśmy usłyszeć m.in. Codyego Commando, Synapse, Robodruma, Dja Xeda, Aurora Surrealis czy też Loyal Plastic Robot.

Tegoroczna odsłona Robots Riot, poza polskimi electro-produktami #1, czyli Codym i Robodrumem, objawia kilka postaci, które w tej konfiguracji nie były jeszcze mocno znane szerszym gronom słuchaczy. I tak, na pierwszy rzut poszedł utwór 8-bit Comp Machine, którego autorem jest artysta ukrywający się pod pseudonimem Mehatronic. Nie jest to bynajmniej postać nieznana. Mehatronic to nie nikt inny jak znany i ceniony w kraju oraz za granicą Dj Eprom – niekwestionowany mistrz turntablizmu (IDA 2007 World Champion). 8-bit Comp Machine charakteryzuje brzmienie w nieco oldschoolowym stylu, specyficzne dla wczesnych electro-produkcji zza oceanu. Uzupełnienie stanowi umiejętnie przepuszczony przez vocoder vocal oraz odpowiednia ilość scratchy, które oczywiście musiały się znaleźć w produkcji tego Pana.

Kolejną pozycją wartą uwagi jest Arno autorstwa Edemskiego, utalentowanego białostockiego producenta. Pomimo iż sam Edemski produkcją muzyki zajmuje się już od wieeelu lat, dopiero teraz zdecydował pojawić się na oficjalnie wydanej kompilacji. Styl, którym tak zręcznie operuje sam określa jako “electro-kwant” – raz wesoły, raz sentymentalny, raz dynamiczny, po prostu – kosmiczny. Nie inaczej jest w przypadku Arno. Sferyczne brzmienia, kojące melodie, kosmiczne historie, tak pokrótce można określić powyższą sztukę.

Red Matter to czwarty w kolejności track, który możemy znaleźć na opisywanej składance. Jego autorem jest Q600, członek bandy My Head Is Dubby, który zresztą pojawił się na pierwszej odsłonie serii Robots Riot. Red Matter jest utworem, które zdecydowanie najbardziej różni się od pozostałych zawartych na płycie. Utrzymany w dubstepowo-grimowej stylistyce, przeszywa tajemniczością, mrokiem. Z pozoru może wydać się nieco dołujący, jednak po kilkukrotnym przesłuchaniu przekonywałem się do niego coraz bardziej…

Nr 5 – Machine. Za zawartość tego utworu odpowiedzialny jest Eightball, pochodzący z Mrągowa młody i obiecujący producent, znany z bardzo szybkiego tempa pracy oraz improwizowanych sekwencji. Jednostajny, surowy bit, intrygujące i pełne ekspresji melodie oraz vocoder. Debiut zdecydowanie udany!

Ostatnim utworem, który chciałbym szerzej opisać, i który moim zdaniem zasługuje na szczególne wyróżnienie jest Soulless Machines autorstwa Dj M@R’a, określanego mianem wojownika operującego świetnym brzmieniem. Warto zaznaczyć, że artysta ma już na koncie winylowy album dla Dominance Records oraz utwór na międzynarodowej składance Battle Of The Year 2010! Sam utwór także utrzymany jest w konwencji typowej dla Dominance; melodyjny, o charakterystycznej dla labelu, kosmicznej barwie. Jeden z najlepszych smaczków na całej kompilacji, o ile nie najlepszy… Reasumując: DBS polish edition!

2011 / Elektropunkz Recordz

Ocena: 9/10

01.  Mehatronik – 8-Bit Comp Machine
02. Cody Commando – Corporation Collar
03. Edemski – Arno
04. Q600 – Red Matter
05. Eightball – Machine
06. Robodrum – Straight From The Future
07. DJ M@R – Soulless Machines
08. DJ Nail – They All Dead
09. Resmover – Apoplexy Yell
10. Modul Eve – Pale Blue Dot

Podziel się

Kontemplację rozpoczynamy oczywiście od okładki, tradycyjnie już dla wydawnictw GusGus świetnie wykonanej i mrugającej do nas zapraszająco wieloznacznym, acz wyjątkowo estetycznym obrazkiem. Szybko jednak nudzi nam się wlepianie wzroku w zdjęcie i niebanalną typografię, wrzucamy więc na ruszt danie główne. A tu dzieje się, oj dzieje. Okazuje się bowiem, że Islandczycy nagrali płytę technopopową, a w dodatku wszystko na niej ułożone jest we wciągającą fabułę. Rozpoczęcie lejącym się gdzieś spod ziemi Selfoss i shufflebeatowym Be With Me to tylko zmyłka – prawdziwa taneczna uczta rozpoczyna się wraz z genialnym Over. Długo możnaby rozpływać się nad niesamowitym transem w jaki wprowadza ten kawałek, nad jego ekstatycznym refrenem i triumfem jego oszczędnej aranżacji. Ja powiem tylko jedno – długo się GusGusy nad wyborem singla nie musieli zastanawiać. Podobnym strzałem w dziesiątkę jest pierwszy singiel z płyty – Within You. Odbijające się pogłosem syntezatory, świetnie napisany i zaśpiewany wokal, smykowe wtręty – wymieniać i zachwycać się dalej, czy już nie trzeba?

Parkietowy klimat podbija dodatkowo numer tytułowy, okraszony dziwacznymi onomatopejami i napędzany wyjątkowo zaraźliwym beatem, a następny w kolejce Magnified Love kipi bąblami ponakładanych na siebie organ. Na wyciszenie GusGusy serwują nam parkę bliźniaczych utworów – transowy Changes Come i bardziej piosenkową wariację na ten sam temat w postaci When Your Lover’s Gone. Ciężko mi tutaj uniknąć wymieniania wszystkich kawałków po kolei – mimo, że tworzą one bardzo spójny stylistycznie blok, to każdy z nich ma nam do zaoferowania coś ciekawego i charakterystycznego.

Prawda jest taka, że po ośmiu wydanych płytach Islandczycy nie tylko nie stracili nic na kreatywności, to jeszcze kumulowane przez ten czas doświadczenie sprawia, że na Arabian Horse wszystko jest dokładnie na swoim miejscu. Tacy starzy wyjadacze jak oni musieliby się prawdopodobnie mocno postarać, żeby wydać coś złego. Gdybym miał się zabawić w jasnowidza, to powiedziałbym, że to się raczej nie zdarzy i do końca kariery będą nam oni dostarczać świetnych płyt.

2011 // Kompakt Germany

Ocena: 9/10

01. Selfoss
02. Be With Me
03. Deep Inside
04. Over
05. Within You
06. Arabian Horse
07. Magnified Love
08. Changes Come
09. When Your Lover’s Gone
10. Benched

Podziel się

Nie będzie nowością, jeśli powiem, że Kitsune ostatnio lubuje się w nieco indie-rockowych brzmieniach, czego (częściowo) dowodem będzie również i ten album. W porównaniu do Ed Banger czy Boys Noize, nowy twór Kitsune jest zdecydowanie bardziej rozśpiewany i osadzony w klimatach indie-disco.
Kolejną wartą uwagi informacją jest fakt, że na tym albumie trudno będzie się nam doszukać znanych już nam artystów. Francuzi postawili bowiem, na tych mniej doświadczonych w elektronicznym świecie, co wcale nie znaczy, że cały album jest pozbawiony swoistego klimatu. Wręcz przeciwnie, całość została tak perfekcyjnie dobrana, że utwory pasują do siebie idealnie, a co więcej nie dają nam odczuć jakieś większej monotonii. Szczególnie pikantnie prezentuję się utwór BeatauCue – Behold, który jest chyba jednym z najbardziej wyróżniających się kawałków z całej kompilacji. Swoje trzy grosze dorzucił bardziej znany zespól Jupiter z kapitalnym kawałkiem wpadającym w ucho – Sake. Pozostałe utwory bardziej przypominają wspomniane indie-disco niż samą elektronikę, ale słucha się ich naprawdę wybornie. Głównie dlatego, że utwory na płycie zostały rozmieszczone bardzo rozsądnie.

Podsumowując – jest to bardzo przyjemy i mocno przemyślany krążek, który może i nie porywa na parkietowe szaleństwa (tak jak w przypadku Boys Noize Presents: Super Acid, czy Boysnoize Records pres. Miami Noize 2011), ale dostarczy mnóstwo frajdy i nowych odkryć podczas słuchania.

2011 // Kitsune

Ocena: 7/10

01. Destin – Adélaide
02. Birkii – Shade Of Doubt
03. Yan Wagner – Reces­sion Song
04. Housse de Racket – Château (Golden Bug Remix)
05. Jupiter – Saké
06. Logo – Hello.jpg
07. Ryskee feat. Jenny Wil­son – Hor­rors Of Love (Jamaica’s Sun­shine Remix)
08. BeatauCue – Behold
09. Sauvage – Glory
10. Valley – 1999
11. Exotica – Désor­bitée
12. Cascadeur – Mean­ing

Podziel się

Wcześniej Andy parał się miksowaniem muzyki na najbardziej przemyślnych gigach, by wkrótce zacząć realizować swoje największe marzenie, jakim jest zespół przywracający disco do łask.

Pierwsza odsłona była strzałem w dziesiątkę, między innymi dzięki przyciągającemu publiczność jak magnes Anthony’emu Hegarty. Ale jak wiadomo, nie sztuką jest wejść na szczyt, tylko się na nim utrzymać, co w biznesie zwie się syndromem drugiej płyty, a ten nie omija nawet tych najbardziej niepokornych. Andy z tym problemem poradził sobie śpiewająco (choć sam wokalnie się raczej nie udziela). Gwiazdy takie jak wymieniony już Anthony oraz kusząca Nomi (która będąc panem, zapragnęła być panią) wymienił na inny model pod postacią Aerea Negrot – Wenezuelkę, która przy okazji wydania Blue Songs goląc się na łyso wcieliła się zgrabnie w nową zespołową drag queen, Shauna J. Wrighta – ten z kolei arabskie damskie fatałaszki przywdziewa z wręcz wrodzoną gracją. Trzon pozostał ten sam do spółki z Kim Ann Foxman, która oprócz śpiewania w chórze i solowo wciela się również w rolę didżeja podczas samotnych wojaży, a swe kontakty ogranicza do swojej płci.

I w ten sposób grupa we wszystkich kolorach tęczy odkurzyła dla siebie lata młodości pod postacią jackin’ house’u oraz chicago house’u z przełomu lat ’80 i ’90, co jest ciekawym wyjściem z patu, jakim przeważnie bywa drugi album. Disco stanowi tu, jeśli nie podstawę, to na pewno niezbędną przyprawę. I tak skonstruowane są utwory. Jeśli tanecznie (a tak jest w większości) do bardziej z odniesieniami do Fax Yourself czy Inner City, a jeśli tempo bywa uśrednione to wnet odzywają się trąby jerychońskie pamiętające czasy świetności Motown. Zresztą legendarna wytwórnia pobrzmiewa tu o wiele częściej. Zwłaszcza w inteligentnie poskładanych wokalach (a pamiętajmy, że na trzy głosy to doprawdy nie lada sztuka). Chciałbym napisać, że słabych punktów tu nie ma i można uparcie stwierdzić, że tak jest w istocie. Ale z drugiej strony, mimo że album wyrównany, chyba nawet bardziej niż poprzednik, to jednak posiada za małą ilość sztosów. My House, jako singiel, bezdyskusyjnie się do takich zalicza, tak samo jest z otwierającym Painted Eyes (będzie singlem numer dwa), wieńczącym dzieło It’s Alright, który brzmi jakby zatrudniono Kim Ann do The Twilight Singers oraz równie melodyjny Falling. Dodatkową ciekawostką może być wokalny udział Kele Okereke w Step Up (ale z jego upodobaniami w takim zespole to raczej nie dziwota).

Jednym słowem, należą się absolutne brawa, że mimo pozornego braku najważniejszych pazurów, szybko odrosły nowe, wbrew pozorom nie stępione. A kierunek wyznaczony na miksie Sidetracked, mimo najoczywistszej z oczywistych teorii falowania epok nie okazał się ślepą uliczką, tylko naturalną koleją rzeczy, tak trzymać.

2011 // Moshi Moshi Records

Ocena: 7/10

01. Painted Eyes

02. My House

03. Answers Come in Dreams

04. Leonora

05. Boy Blue

06. Falling

07. I Can’t Wait

08. Step Up

09. Visitor

10. It’s Alright

Podziel się

Second. The Same składa przed nami dary złożone z czterech premierowych kawałków, z których każdy tworzy niepowtarzalny klimat. Chłopaki tym razem postawili na trochę bardziej organiczne brzmienie podparte brudną gitarą basową, ale główną motorykę nadal zapewniają syntetyczne dźwięki. Wielu już próbowało mariażu rasowego electro z rockiem, ale tylko kilka zespołów może pochwalić się, że zrobiły to dobrze (patrz: The Whip). AXMusique po raz kolejny wychodzi z tej sytuacji obronną ręką, częściowo przez zachowanie ciekawej struktury i melodyki utworów, a po części dzięki świetnej barwie wokalu śpiewającego Krzyśka, nadającej wszystkiemu poszarpaną krawędź, którą tak ciężko uzyskać samą elektroniką. Wokale zresztą zasługują na osobną pochwałę, jako że charakterystyczna chrypa i nawarstwione unisono to już swoisty znak firmowy AXM.

EPkę otwiera powoli rozwijający się Insipid, w którym śmigające wysoko gitary są kontrapunktem dla miarowego kroku perkusji i basówki. Ten utwór tworzy swoistą klamrę kompozycyjną z ostatnim na liście Drunken Fly, który też wkrada się w umysł dosyć niespodziewanie, kusząc atmosferycznym klimatem. Ale to dopiero w środku płytki czekają prawdziwe ciosy. Kto bowiem nie zwrócił wcześniej na koncertach uwagi na niesamowity Somewhere Something, który od złowrogiej zwrotki powoli pęcznieje, żeby wybuchnąć wspaniałym, przesterowanym refrenem. Promuje on EPkę wespół w zespół z bardzo profesjonalnie przygotowanym teledyskiem. Half Shut Eyes natomiast stawia bardziej na klimat, nie tracąc przy tym tempa i potencjału parkietowego. Genialnie zaśpiewana zwrotka, wzięte jakby z horroru syntezatory – czego chcieć więcej? Kawał solidnego grania.

Całe szczęście, że na polskiej scenie mamy takie twory jak AXM, bo inaczej byłoby naprawdę smutno. A tak, dzięki światowemu (pomijając wyglądającą jak ulotka NFZ okładkę) poziomowi tej i innych produkcji firmowanych logo Brennnessel, możemy patriotycznie wyciągnąć chorągiewki i zamachać na cześć kopiącej tyłek muzyki powstającej od niedawna w naszym kraju.

2010 // Brennnessel

Ocena: 8,5/10

01. Insipid
02. Somewhere Something
03. Half Shut Eyes
04. Drunken Fly

Podziel się