O ile na USA znajdziemy mocne Intro i kilka trwale zapisujących się w główkach początkowych kawałków, to później następuje zdecydowany spadek kilowatów. Miejscami album po prostu lekko przynudza. Coś co z początku wydawało się tematem przewodnim – duch syntezatorowej elektroniki lat ’80 (włącznie z modą na wprowadzanie pegasusowskich dźwięków z gier), nie znajduje odwzorowania na całej długości krążka. To oczywiście nie oznacza, że na USA nie ma mocnych przystanków. Producenckie popisy (Harry feat. Bobmo) czy utwory featuringujące wokalistów przyciągają. Jest też parę dobrych pozycji z wydanych parę lat temu EPek – Fan Out czy White Knight Two.

Można odnieść wrażenie, że francuska scena electro dzieli się na tych, którzy posiadają wyczucie rynku (Justice, Mr Oizo, SebastiAn) i tych, którym zdecydowanie go brakuje (Uffie). Surkin zaplątał się między jednymi i drugimi. Gdyby wszystkie kawałki brzmiały tak dobrze i zadziornie jak I.N.Y.N. czy Ultralight, Surkin odniósłby zapewne podobny sukces co rewelacyjny Total SebastiAna.

Jednak mimo wszystko USA wprowadza nieco świeżości. Zawsze miło jest powrócić do twórczości Surkina, mając chociażby na względzie sentyment do Radio Fireworks.

2011 // Marble

Ocena: 5/10

01. Intro
02. Lose Yourself [feat. Ann Saunderson]
03. Love Shot
04. I.N.Y.N.
05. Fireworks hotmix
06. Silver Island
07. White Knight Two
08. Rock It
09. Harry (feat. Bobmo)
10. Never Let Go (feat. Kevin Irving)
11. Fan Out
12. Gold Island
13. Ultra Light
14. Quattro (feat. Bobmo)
15. Silver Spring Anthem
16. End Morning

O ile poprzedni album mógł wydać się nieco rozchwiany stylistycznie, tak teraz dostajemy doskonale przemyślany blok niesamowicie angażujących brzmień i emocji. Nazwać ich muzykę electropopem byłoby takim samym nadużyciem jak opatrzyć tą samą etykietką muzykę Depeche Mode czy The Knife. Fakt, refrenów tu nie brakuje, a melodie długo siedzą w głowie. Wszystko to jednak zanurzone jest w zimnej, północnej, depresyjnej atmosferze i poparte surowymi brzmieniami syntezatorów oraz industrialnymi wręcz rytmami. Ten, kto po usłyszeniu singlowego My Arms spodziewa się całej płyty wypełnionej tymi miękkimi, przejmującymi dźwiękami i precyzyjnie poukładanymi przez Ólafura Arnaldsa partiami smyczków, srogo się zawiedzie. Jasne – smyczki usłyszymy jeszcze nieraz, podobnie jak niekonwencjonalnie rozpisane harmonie wokalne, w których głosy Janusa i Lilji (która od tamtego czasu została zastąpiona w zespole przez Sunnę Þórisdóttir) przeplatają się jakby w ciągłym dialogu. Jednak po tanecznym i chwytliwym This Heart zaczyna się trochę inna podróż. Podróż wgłąb umysłu targanego sprzecznymi motywacjami, niepewnością i  najwyraźniej również całym tym islandzkim wichrem.

Balansujące na granicy fałszu wokale i chóralne zaśpiewy w surowo oprawionym How Do We Know, czy złowrogie First To Go i Pro Choice to prawdziwe perełki tego albumu. Połamana struktura, posiane tu czy tam przesterowane, syntezatorowe solówki i podkręcone do granic możliwości brzmienia sprawiają, ze nie jest to płyta dla ludzi o słabym sercu. Chwilę odpoczynku dają nam monumentalne Moonstone i kończący album utwór tytułowy. Prawdziwym majstersztykiem są tu też teksty – pisane wprost, nierzadko gorzkie wynurzenia na temat bolączek nowoczesnego społeczeństwa, które nie dają jednak wrażenia bezsensownego babrania się w otwartej ranie, jak to często zdarza się innym artystom elektronicznym z tej ciemniejszej strony księżyca.

Nie ma co się więcej rozpisywać – Dry Land to album, który każdy szanujący się fan elektroniki powinien jak najszybciej postawić na swojej półce, a przede wszystkim wysłuchać w skupieniu. Takiego mariażu nowych, niekonwencjonalnych rozwiązań z typowo popową poetyką szukać bowiem ze świecą.

2011 // Record

Ocena: 9,5/10

01. My Arms
02. This Heart
03. Wars
04. How Do We Know
05. First To Go
06. Buried In Sand
07. Overload
08. Pro Choice
09. Moonstone
10. Battered
11. Dry Land

Jeśli jednak nekrofilia nie jest do końca Twoją parą kaloszy, polecam zamiast uskuteczniania wycieczek na cmentarz posłuchać tego albumu na dużych głośnikach, którym nie brakuje basu w dobrze wygłuszonym mieszkaniu – podobnie wstrząsające wrażenia są gwarantowane. Duet z Brighton długo kazał czekać na swój długogrający album, ale nie od dziś wiadomo, że dojrzewanie w lekko zgniłej atmosferze robi dobrze nie tylko serom. Mimo hałaśliwości i pozornego chaosu panującego na debiucie YLHCSD, po bardziej wnikliwym przesłuchaniu okazuje się, że wszystko jest tam wycyzelowane i dopięte na ostatni guzik. Połamane i podarte na strzępy jak wielowiekowy całun rytmy akompaniują typowo rave’owym brzmieniom i melodyjnym, acz mogącym irytować wokalom Elle. Masywne syntezatory i kroczące perkusyjne rytmy tworzą zawiesinę sztucznych gitarowych harmonii, przeplatając się tu i ówdzie z iście dubstepowymi zagrywkami. Dość powiedzieć, że album nie bierze jeńców. Oddech złapiemy dopiero na samym końcu, słuchając melancholijnego Softer Cell.

Przy całym tym dobrodziejstwie inwentarza, You Love Her Coz She’s Dead jest albumem na wskroś melodyjnym – jego twórcy najwyraźniej zdawali sobie sprawę, że bez konkretnego warsztatu melodycznego nawet najdziwniejsze wygibasy najcięższymi działami nie będą miały sensu. Nie sposób tutaj wymienić wszystkich kawałków bo… właśnie, byłoby to tylko wyliczenie całej tracklisty. Znakomite, charczące Leap Of Desire, które otwiera album, apokaliptyczne Blinded czy bardziej zbliżone nintendocore’owym klimatem do poprzednich dokonań duetu Nowhere To Run To to jedynie moi osobiści faworyci.

Ostrzegam tylko – to nie płyta dla słabeuszy i delikacików, tutaj odnajdą się tylko ludzie zdolni do całonocnego babrania się w błocie w poszukiwaniu miłości swojego życia. Całe szczęście, że płyta jest tak łatwo dostępna do kupienia w internecie. Ale, ale… czy to lekkie westchnięcie poruszyło makabryczną architekturę żeber Twojej ukochanej? Czyżby nadszedł moment Waszego ponownego zespolenia? Pamiętaj tylko – zabezpieczanie się zapobiega wielu chorobom przenoszonym drogą płciową. A w tym wypadku nie tylko…

2011 // Glasstone

Ocena: 9/10

01. Leap Of Desire I
02. Sunday Best
03. Mud (feat. Sucker Twin)
04. Legacy
05. Blinded
06. This Is A Raid
07. Pull Out The Nails
08. Leap Of Desire II
09. Nowhere To Run To
10. Softer Cell

Zanim przejdziemy do prezentacji utworów, które znalazły się na powyższej kompilacji, warto pokrótce przypomnieć pierwszą część Robo-serii, która miała premierę na początku listopada 2011. Była to najdłużej zapowiadana i najbardziej oczekiwana składanka od Elektropunkz Recordz. Reprezentacja artystów, którzy pojawili się na traciliście The Robots Riot. Act One była iście międzynarodowa, gdyż poza rodzimymi produkcjami pojawiły się także smaczki chorwackie, angielskie oraz niemieckie. Wśród artystów mogliśmy usłyszeć m.in. Codyego Commando, Synapse, Robodruma, Dja Xeda, Aurora Surrealis czy też Loyal Plastic Robot.

Tegoroczna odsłona Robots Riot, poza polskimi electro-produktami #1, czyli Codym i Robodrumem, objawia kilka postaci, które w tej konfiguracji nie były jeszcze mocno znane szerszym gronom słuchaczy. I tak, na pierwszy rzut poszedł utwór 8-bit Comp Machine, którego autorem jest artysta ukrywający się pod pseudonimem Mehatronic. Nie jest to bynajmniej postać nieznana. Mehatronic to nie nikt inny jak znany i ceniony w kraju oraz za granicą Dj Eprom – niekwestionowany mistrz turntablizmu (IDA 2007 World Champion). 8-bit Comp Machine charakteryzuje brzmienie w nieco oldschoolowym stylu, specyficzne dla wczesnych electro-produkcji zza oceanu. Uzupełnienie stanowi umiejętnie przepuszczony przez vocoder vocal oraz odpowiednia ilość scratchy, które oczywiście musiały się znaleźć w produkcji tego Pana.

Kolejną pozycją wartą uwagi jest Arno autorstwa Edemskiego, utalentowanego białostockiego producenta. Pomimo iż sam Edemski produkcją muzyki zajmuje się już od wieeelu lat, dopiero teraz zdecydował pojawić się na oficjalnie wydanej kompilacji. Styl, którym tak zręcznie operuje sam określa jako “electro-kwant” – raz wesoły, raz sentymentalny, raz dynamiczny, po prostu – kosmiczny. Nie inaczej jest w przypadku Arno. Sferyczne brzmienia, kojące melodie, kosmiczne historie, tak pokrótce można określić powyższą sztukę.

Red Matter to czwarty w kolejności track, który możemy znaleźć na opisywanej składance. Jego autorem jest Q600, członek bandy My Head Is Dubby, który zresztą pojawił się na pierwszej odsłonie serii Robots Riot. Red Matter jest utworem, które zdecydowanie najbardziej różni się od pozostałych zawartych na płycie. Utrzymany w dubstepowo-grimowej stylistyce, przeszywa tajemniczością, mrokiem. Z pozoru może wydać się nieco dołujący, jednak po kilkukrotnym przesłuchaniu przekonywałem się do niego coraz bardziej…

Nr 5 – Machine. Za zawartość tego utworu odpowiedzialny jest Eightball, pochodzący z Mrągowa młody i obiecujący producent, znany z bardzo szybkiego tempa pracy oraz improwizowanych sekwencji. Jednostajny, surowy bit, intrygujące i pełne ekspresji melodie oraz vocoder. Debiut zdecydowanie udany!

Ostatnim utworem, który chciałbym szerzej opisać, i który moim zdaniem zasługuje na szczególne wyróżnienie jest Soulless Machines autorstwa Dj M@R’a, określanego mianem wojownika operującego świetnym brzmieniem. Warto zaznaczyć, że artysta ma już na koncie winylowy album dla Dominance Records oraz utwór na międzynarodowej składance Battle Of The Year 2010! Sam utwór także utrzymany jest w konwencji typowej dla Dominance; melodyjny, o charakterystycznej dla labelu, kosmicznej barwie. Jeden z najlepszych smaczków na całej kompilacji, o ile nie najlepszy… Reasumując: DBS polish edition!

2011 / Elektropunkz Recordz

Ocena: 9/10

01.  Mehatronik – 8-Bit Comp Machine
02. Cody Commando – Corporation Collar
03. Edemski – Arno
04. Q600 – Red Matter
05. Eightball – Machine
06. Robodrum – Straight From The Future
07. DJ M@R – Soulless Machines
08. DJ Nail – They All Dead
09. Resmover – Apoplexy Yell
10. Modul Eve – Pale Blue Dot

Kontemplację rozpoczynamy oczywiście od okładki, tradycyjnie już dla wydawnictw GusGus świetnie wykonanej i mrugającej do nas zapraszająco wieloznacznym, acz wyjątkowo estetycznym obrazkiem. Szybko jednak nudzi nam się wlepianie wzroku w zdjęcie i niebanalną typografię, wrzucamy więc na ruszt danie główne. A tu dzieje się, oj dzieje. Okazuje się bowiem, że Islandczycy nagrali płytę technopopową, a w dodatku wszystko na niej ułożone jest we wciągającą fabułę. Rozpoczęcie lejącym się gdzieś spod ziemi Selfoss i shufflebeatowym Be With Me to tylko zmyłka – prawdziwa taneczna uczta rozpoczyna się wraz z genialnym Over. Długo możnaby rozpływać się nad niesamowitym transem w jaki wprowadza ten kawałek, nad jego ekstatycznym refrenem i triumfem jego oszczędnej aranżacji. Ja powiem tylko jedno – długo się GusGusy nad wyborem singla nie musieli zastanawiać. Podobnym strzałem w dziesiątkę jest pierwszy singiel z płyty – Within You. Odbijające się pogłosem syntezatory, świetnie napisany i zaśpiewany wokal, smykowe wtręty – wymieniać i zachwycać się dalej, czy już nie trzeba?

Parkietowy klimat podbija dodatkowo numer tytułowy, okraszony dziwacznymi onomatopejami i napędzany wyjątkowo zaraźliwym beatem, a następny w kolejce Magnified Love kipi bąblami ponakładanych na siebie organ. Na wyciszenie GusGusy serwują nam parkę bliźniaczych utworów – transowy Changes Come i bardziej piosenkową wariację na ten sam temat w postaci When Your Lover’s Gone. Ciężko mi tutaj uniknąć wymieniania wszystkich kawałków po kolei – mimo, że tworzą one bardzo spójny stylistycznie blok, to każdy z nich ma nam do zaoferowania coś ciekawego i charakterystycznego.

Prawda jest taka, że po ośmiu wydanych płytach Islandczycy nie tylko nie stracili nic na kreatywności, to jeszcze kumulowane przez ten czas doświadczenie sprawia, że na Arabian Horse wszystko jest dokładnie na swoim miejscu. Tacy starzy wyjadacze jak oni musieliby się prawdopodobnie mocno postarać, żeby wydać coś złego. Gdybym miał się zabawić w jasnowidza, to powiedziałbym, że to się raczej nie zdarzy i do końca kariery będą nam oni dostarczać świetnych płyt.

2011 // Kompakt Germany

Ocena: 9/10

01. Selfoss
02. Be With Me
03. Deep Inside
04. Over
05. Within You
06. Arabian Horse
07. Magnified Love
08. Changes Come
09. When Your Lover’s Gone
10. Benched

Nie będzie nowością, jeśli powiem, że Kitsune ostatnio lubuje się w nieco indie-rockowych brzmieniach, czego (częściowo) dowodem będzie również i ten album. W porównaniu do Ed Banger czy Boys Noize, nowy twór Kitsune jest zdecydowanie bardziej rozśpiewany i osadzony w klimatach indie-disco.
Kolejną wartą uwagi informacją jest fakt, że na tym albumie trudno będzie się nam doszukać znanych już nam artystów. Francuzi postawili bowiem, na tych mniej doświadczonych w elektronicznym świecie, co wcale nie znaczy, że cały album jest pozbawiony swoistego klimatu. Wręcz przeciwnie, całość została tak perfekcyjnie dobrana, że utwory pasują do siebie idealnie, a co więcej nie dają nam odczuć jakieś większej monotonii. Szczególnie pikantnie prezentuję się utwór BeatauCue – Behold, który jest chyba jednym z najbardziej wyróżniających się kawałków z całej kompilacji. Swoje trzy grosze dorzucił bardziej znany zespól Jupiter z kapitalnym kawałkiem wpadającym w ucho – Sake. Pozostałe utwory bardziej przypominają wspomniane indie-disco niż samą elektronikę, ale słucha się ich naprawdę wybornie. Głównie dlatego, że utwory na płycie zostały rozmieszczone bardzo rozsądnie.

Podsumowując – jest to bardzo przyjemy i mocno przemyślany krążek, który może i nie porywa na parkietowe szaleństwa (tak jak w przypadku Boys Noize Presents: Super Acid, czy Boysnoize Records pres. Miami Noize 2011), ale dostarczy mnóstwo frajdy i nowych odkryć podczas słuchania.

2011 // Kitsune

Ocena: 7/10

01. Destin – Adélaide
02. Birkii – Shade Of Doubt
03. Yan Wagner – Reces­sion Song
04. Housse de Racket – Château (Golden Bug Remix)
05. Jupiter – Saké
06. Logo – Hello.jpg
07. Ryskee feat. Jenny Wil­son – Hor­rors Of Love (Jamaica’s Sun­shine Remix)
08. BeatauCue – Behold
09. Sauvage – Glory
10. Valley – 1999
11. Exotica – Désor­bitée
12. Cascadeur – Mean­ing

Wcześniej Andy parał się miksowaniem muzyki na najbardziej przemyślnych gigach, by wkrótce zacząć realizować swoje największe marzenie, jakim jest zespół przywracający disco do łask.

Pierwsza odsłona była strzałem w dziesiątkę, między innymi dzięki przyciągającemu publiczność jak magnes Anthony’emu Hegarty. Ale jak wiadomo, nie sztuką jest wejść na szczyt, tylko się na nim utrzymać, co w biznesie zwie się syndromem drugiej płyty, a ten nie omija nawet tych najbardziej niepokornych. Andy z tym problemem poradził sobie śpiewająco (choć sam wokalnie się raczej nie udziela). Gwiazdy takie jak wymieniony już Anthony oraz kusząca Nomi (która będąc panem, zapragnęła być panią) wymienił na inny model pod postacią Aerea Negrot – Wenezuelkę, która przy okazji wydania Blue Songs goląc się na łyso wcieliła się zgrabnie w nową zespołową drag queen, Shauna J. Wrighta – ten z kolei arabskie damskie fatałaszki przywdziewa z wręcz wrodzoną gracją. Trzon pozostał ten sam do spółki z Kim Ann Foxman, która oprócz śpiewania w chórze i solowo wciela się również w rolę didżeja podczas samotnych wojaży, a swe kontakty ogranicza do swojej płci.

I w ten sposób grupa we wszystkich kolorach tęczy odkurzyła dla siebie lata młodości pod postacią jackin’ house’u oraz chicago house’u z przełomu lat ’80 i ’90, co jest ciekawym wyjściem z patu, jakim przeważnie bywa drugi album. Disco stanowi tu, jeśli nie podstawę, to na pewno niezbędną przyprawę. I tak skonstruowane są utwory. Jeśli tanecznie (a tak jest w większości) do bardziej z odniesieniami do Fax Yourself czy Inner City, a jeśli tempo bywa uśrednione to wnet odzywają się trąby jerychońskie pamiętające czasy świetności Motown. Zresztą legendarna wytwórnia pobrzmiewa tu o wiele częściej. Zwłaszcza w inteligentnie poskładanych wokalach (a pamiętajmy, że na trzy głosy to doprawdy nie lada sztuka). Chciałbym napisać, że słabych punktów tu nie ma i można uparcie stwierdzić, że tak jest w istocie. Ale z drugiej strony, mimo że album wyrównany, chyba nawet bardziej niż poprzednik, to jednak posiada za małą ilość sztosów. My House, jako singiel, bezdyskusyjnie się do takich zalicza, tak samo jest z otwierającym Painted Eyes (będzie singlem numer dwa), wieńczącym dzieło It’s Alright, który brzmi jakby zatrudniono Kim Ann do The Twilight Singers oraz równie melodyjny Falling. Dodatkową ciekawostką może być wokalny udział Kele Okereke w Step Up (ale z jego upodobaniami w takim zespole to raczej nie dziwota).

Jednym słowem, należą się absolutne brawa, że mimo pozornego braku najważniejszych pazurów, szybko odrosły nowe, wbrew pozorom nie stępione. A kierunek wyznaczony na miksie Sidetracked, mimo najoczywistszej z oczywistych teorii falowania epok nie okazał się ślepą uliczką, tylko naturalną koleją rzeczy, tak trzymać.

2011 // Moshi Moshi Records

Ocena: 7/10

01. Painted Eyes

02. My House

03. Answers Come in Dreams

04. Leonora

05. Boy Blue

06. Falling

07. I Can’t Wait

08. Step Up

09. Visitor

10. It’s Alright

Second. The Same składa przed nami dary złożone z czterech premierowych kawałków, z których każdy tworzy niepowtarzalny klimat. Chłopaki tym razem postawili na trochę bardziej organiczne brzmienie podparte brudną gitarą basową, ale główną motorykę nadal zapewniają syntetyczne dźwięki. Wielu już próbowało mariażu rasowego electro z rockiem, ale tylko kilka zespołów może pochwalić się, że zrobiły to dobrze (patrz: The Whip). AXMusique po raz kolejny wychodzi z tej sytuacji obronną ręką, częściowo przez zachowanie ciekawej struktury i melodyki utworów, a po części dzięki świetnej barwie wokalu śpiewającego Krzyśka, nadającej wszystkiemu poszarpaną krawędź, którą tak ciężko uzyskać samą elektroniką. Wokale zresztą zasługują na osobną pochwałę, jako że charakterystyczna chrypa i nawarstwione unisono to już swoisty znak firmowy AXM.

EPkę otwiera powoli rozwijający się Insipid, w którym śmigające wysoko gitary są kontrapunktem dla miarowego kroku perkusji i basówki. Ten utwór tworzy swoistą klamrę kompozycyjną z ostatnim na liście Drunken Fly, który też wkrada się w umysł dosyć niespodziewanie, kusząc atmosferycznym klimatem. Ale to dopiero w środku płytki czekają prawdziwe ciosy. Kto bowiem nie zwrócił wcześniej na koncertach uwagi na niesamowity Somewhere Something, który od złowrogiej zwrotki powoli pęcznieje, żeby wybuchnąć wspaniałym, przesterowanym refrenem. Promuje on EPkę wespół w zespół z bardzo profesjonalnie przygotowanym teledyskiem. Half Shut Eyes natomiast stawia bardziej na klimat, nie tracąc przy tym tempa i potencjału parkietowego. Genialnie zaśpiewana zwrotka, wzięte jakby z horroru syntezatory – czego chcieć więcej? Kawał solidnego grania.

Całe szczęście, że na polskiej scenie mamy takie twory jak AXM, bo inaczej byłoby naprawdę smutno. A tak, dzięki światowemu (pomijając wyglądającą jak ulotka NFZ okładkę) poziomowi tej i innych produkcji firmowanych logo Brennnessel, możemy patriotycznie wyciągnąć chorągiewki i zamachać na cześć kopiącej tyłek muzyki powstającej od niedawna w naszym kraju.

2010 // Brennnessel

Ocena: 8,5/10

01. Insipid
02. Somewhere Something
03. Half Shut Eyes
04. Drunken Fly

Melancholijny synthpop podbity ośmiobitowymi melodyjkami znany z poprzedniego dzieła grupy, płyty Humanizer, tutaj został skondensowany w dziesięć starannie dobranych utworów. Tym razem Szwedzi, najwyraźniej nie musząc już poświęcać tak dużo czasu technologii, bardzo skupili się na znakomitych melodiach i dopracowaniu kawałków. Cały materiał przesiąknięty jest do tego znaną z muzyki takich artystów jak Sally Shapiro czy Charlie tęsknotą za prostszymi czasami. Delikatny damski głos prowadzi nas od piosenki do piosenki, gdzieniegdzie spotykając się ze znakomicie zaprogramowanym wokoderem (niesamowite refreny Metal Skin, So Close So Near i Private Machine). Bardziej stonowane Far Away przypomina natomiast wspólne dokonania Golden Boya i Miss Kittin, żeby za chwilę znowu zabłysnąć głosem „zasmuconego robota”.

Większość utworów zbudowana jest na chłodnych, metalicznie brzmiących podkładach, które ocieplone są tylko pełnym emocji głosem wokalistki i bezpardonowo użytymi pasażami ośmiobitowych arpeggios. Przebojowe As Stars We Belong zmienia się w powolne, przestrzenne Close Your Eyes i nawet nie zdążymy zmrużyć oka, a już okazuje się, że przesłuchaliśmy całą płytę z niezmienną fascynacją. Thermostatic potrafią budować dramaturgię płyty, której nie przerywają nawet takie wariacko galopujące momenty jak Together. Nie zrozumcie mnie źle – to nie jest album dla koneserów. Powinno się ją raczej traktować jak zestaw powalających melodiami piosenek, które na długo nie wychodzą z głowy i powodują tupanie nogą w najmniej spodziewanych momentach dnia słuchacza.

Mimo, że momenty takie jak idiotycznie rozskakany Reasons nie pozwalają na wyższą ocenę całego albumu, to polecam wysłuchać tych lepszych utworów i zaręczam, że zostaniecie uwiedzeni iskrzącymi melodiami Joy Toy. A mi pozostaje dziękować właścicielom Wonderland Records (czyli, de facto, szwedzkiej formacji Alice In Videoland), że pozwolili tej płycie ujrzeć światło dzienne. Bo jest to jedna z tych pozycji w ich katalogu, dzięki której aż chce się zakrzyknąć: disko, bejbe!

2005 // Wonderland

Ocena: 8/10

01. As Stars We Belong
02. Close Your Eyes
03. Private Machine
04. Together
05. So Close So Near
06. Reasons
07. Far Away
08. Metal Skin
09. I Want To Be A Marilyn
10. Game

Pierwszym przychodzącym na myśl porównaniem jest rodzeństwo Dreijer z The Knife, bo FM Belfast dysponują podobnym do nich wachlarzem środków wyrazu i w dodatku okraszają wszystko bardzo nietuzinkowym wokalem. Szczególnie połamany rytm kończącego album President naprowadza nas na ten trop. Jednak tam, gdzie Szwedzi straszą atmosferycznymi pasażami, ich islandzcy koledzy po fachu stawiają na iście karaibski chillout i groteskowo ironiczne reinterpretacje znanych hitów. Wystarczy usłyszeć, jak Pump Up The Jam w ich wykonaniu (zatytułowane po prostu Pump) zmienia się w ospale bujającego się na falach histerycznie śmiesznych melodyjek hipopotama. Nie pomaga ani ziewający wokal w połączeniu z nawołującym do wygibasów na parkiecie tekstem, ani leniwie tykający metronom perkusji – ten kawałek to czysty pastisz. Podobnie ma się sprawa z drugim „ukradzionym” kawałkiem na płycie. Lotus to nic innego jak Killing In The Name Of z repertuaru Rage Against The Machine, podbite przesterowanym syntezatorem i znacznie spowolnione. Słuchanie jak wokalistka znudzonym głosem śpiewa „fuck you, I won’t do what you tell me” jest bezcenne.

Ale sznyt FM Belfast nie kończy się na sprowadzaniu wszystkiego do leniwych syntezatorowych kołysanek. Wręcz przeciwnie – te dwa kawałki to ledwie preludium do pyszności czekających nas na płycie. Zdecydowanie warto wymienić melancholijny, acz taneczny synthpop i nierealny tekst Underwear, rozdzwonione bailie w I Can Feel Love, czy pozostający na długo w głowie refren Synthia. Islandczycy z gracją pijanej egzotycznej prostytutki przeskakują sobie od leniwych rytmów karaibskich do parkietowych pląsów, uzyskując maksymalny efekt przy minimalnym nakładzie pracy i środków. Starodawne syntezatory wygrywają proste, ale łatwe do zapamiętania melodyjki, perkusja równie proste rytmy. W ich krainie wszystko jest łatwe i przyjemne. Dziwaczne rytmy i organki Optical czy euforyczne Par Avion (a właściwie to każdy numer na płycie z osobna) pokazują, że nasi bohaterowie potrafią poruszać się po swoim poletku z niewymuszonym luzem i dostarczanie nam muzyki po prostu sprawia im przyjemność.

Absolutnymi wygranymi są jednak dwa, skrajnie różne od siebie utwory. VHS to taneczne, ale dosyć groźnie brzmiące epitafium dla magnetowidów, które znakomicie sprawdzi się zarówno w towarzystwie ostrzejszych kawałków w klubie, jak i puszczone w łazience jako tło dla pląsów z dezodorantem w roli mikrofonu. Z kolei rozpoczynające się rajskim ćwierkaniem ptaków Tropical zachwyca adekwatnym do tytułu klimatem i śmigającą w tle syntetyczną gitarą. Dla samych tych dwóch kawałków warto byłoby kupić cały album. Duet wokalista/wokalistka ma bardzo charakterystyczne brzmienie, które nadaje całej płycie lekko prześmiewczy wymiar i sprawia, że FM Belfast można zaliczyć właśnie do tych zespołów, których podrobić się nie da.

Jeśli po przesłuchaniu How To Make Friends całe dnie chodzicie z pieśnią na ustach i wszystko wydaje się „tropical”, to pozostaje tylko mieć nadzieję, że islandzkie trio nie ulotni się po pierwszej płycie jak ich efemeryczni znajomi z Zeigeist, tylko pracuje już nad następnym długograjem. Długograjem, który przedłuży nasz błogostan i nie przełoży FM Belfast do smutnej szuflady z napisem „zespoły jednej płyty”. A tymczasem polecam zrobić sobie drink z parasolką i wybrać się w tropikalny rejs z tym, co już nam sprezentowali.

2008 // World Champion

Ocena: 9/10

01. Frequency
02. Underwear
03. I Can Feel Love
04. Tropical
05. Pump
06. Par Avion
07. VHS
08. Lotus
09. Optical
10. Synthia
11. President