O ile poprzednie odsłony duetu można było zaliczyć do zafascynowanych czystymi, surowymi do punktu przesady brzmieniami analogowych syntezatorów, tak teraz dostajemy to wszystko co w nich kochaliśmy, ale utopione w morzu skwierczących, odbijających się zwielokrotnieniami efektów, który to mariaż naprawdę przydaje ich apokaliptyczno-frenetycznej muzyce rumieńców. Pierwsza rzecz, która rzuca się w oczy (uszy?) to niespotykane dotąd u nich zróżnicowanie kawałków. Mamy tu bzyczące galopady (numer tytułowy), ciężkie, depresyjne ballady (Rise czy King Cobra), melancholijne disco w stylu Morodera (znakomite Under Tender), a nawet próbkę witch-housowego klimatu (Buffalo Kids), która dzięki lekko fałszującym, pijanym harmoniom jest zdecydowanie bardziej sugestywna niż większość „mistrzów gatunku”, skupiających się głównie na wynajdywaniu figur geometrycznych w windowsowych czcionkach.

Czuć też na całej płycie dosyć koncepcyjny zamysł produkcyjny – ze świdrującego w uszach hałasu krystalicznie czystych syntezatorów Kap Bambino przerzuciło się w domenę prawdziwego industrialu/noise. Bulgoczące, gnijące z biegiem czasu brzmienia naprawdę wprowadzają do ich szaleńczego muzycznego ekshibicjonizmu nową jakość. Użyte dosyć oszczędnie arpeggia czystych syntezatorów (singlowe Obsess) służą tylko podkreśleniu tego wszechobecnego akustycznego pogromu. Na tle tego wszystkiego króluje oczywiście głos Caroline, powykręcany przesterami i dźwiękowymi wycinankami (świetne interludium w postaci White Voodoo), wykrzykujący swoje żale może i niezbyt czysto, ale zawsze z ogromną dawką emocji. Te zabiegi formalne (właściwie to nie wiadomo, czy zamierzone, czy raczej rodzące się naturalnie w procesie tworzenia) sprawiają, że na płycie panuje idealna równowaga między autentyczną energią, a świetnie przemyślaną narracją. Devotion tak naprawdę mogłoby z powodzeniem zostać podłożone zamiast oryginalnej ścieżki dźwiękowej do jakiegoś wynaturzonego, atakującego zmysły filmu science-fiction pokroju Tetsuo.

Warto wspomnieć, że przy całej tej agresji i zniszczeniu panującemu na albumie, prym nadal wiodą znakomite melodie i harmonie pisane przez duet, który przeskakuje swobodnie z tonacji w tonację, nie bojąc się odstrojeń i fałszów, które, użyte podobnie jak szaleństwo, z chirurgiczną precyzją, budują duszną atmosferę nagrań. Takich zaskakujących momentów jak na przykład następująca po melancholijnym pasażu elektronicznej cytry nawałnica paskudnego wręcz klubowego bitu (Trapping) jest więcej, ale zdradzanie ich byłoby sadyzmem porównywalnym do psucia filmowych zwrotów akcji. Zachęcam do samodzielnej eksploracji i odkrywania perełek zatopionych w zardzewiałym, schizofrenicznym świecie tego rewelacyjnego albumu. Ostrzegam, nie będzie to łatwa, ani wesoła podróż, ale umówmy się – słuchacze Bambino nigdy nie należeli do poszukiwaczy łatwych podniet.

2012 // Because Music

Ocena: 9/10

01. Resistance Alpha
02. Obsess
03. Devotion
04. Mer Morte
05. Rise
06. Burning
07. King Cobra
08. White Voodoo
09. Next Resurrection
10. Buffalo Kids
11. Trapping
12. Under Tender
13. The Lost

Podziel się

Podziel się

Tracklistę singla dopełnia remiks sprokurowany przez Phunk Investigation, który bierze główne arpeggio oryginału i doprawia mu wszystko, czego będzie potrzebował na parkiecie zdominowanym przez inne wydawnictwa Great Stuff.

Podziel się

Przegląd twarzowców, dziurawe materace, kury, szczury, rozczochrana Yolandi Vi$$er, Ninja wpatrzony w kamerę wzrokiem psychopaty – jeżeli chociaż jedno z tych kluczowych wyrażeń Cię interesuje, to zapraszamy do wspólnego odmóżdżania.

Podziel się

Podziel się

Ich ostatnie wydawnictwo, Mauvaise Foi, tradycyjnie już zawiera kilka uprzednio nam znanych kawałków (hitowy Sex Appeal, Riquitta i T’enflamme Pas Petasse), ale dzięki temu, że serwuje aż 15 numerów, to ich obecność na płycie nie jest odbierana negatywnie. Co ciekawe, przewrotni Francuzi nie umieścili na niej… utwóru tytułowego, który już od kilkunastu miesięcy był dostępny w internecie. Nie zmienia to faktu, że jest to ich najbardziej zróżnicowany i najciekawszy album do tej pory.

Do tej pory największą bolączką tej dwójki była duża ilość typowych zapychaczy. Tym razem znajdziemy tylko jeden (Foret Mystique…), a dodatku jest on umieszczony na samym początku tracklisty, więc szybko idzie w zapomnienie. Tymczasem reszta numerów tworzy naprawdę ciekawą mieszankę. Od rozpaczliwego intro przez groźne, snujące się Tout La Haine Qui M’incarne, wypełnione dziwnymi harmoniami Oublie Moi po taneczną kołysankę w postaci ostatniego utworu – wszystko ma sens i świetnie prowadzi nas przez dziwaczny, lekko prześmiewczy świat Sexy Sushi.  Nie zabrakło tu oczywiście typowych dla duetu syntezatorowych galopad, jak Meurs Meurs Jean-Pierre Pernaut, ale główny nacisk położony jest tutaj jednak właśnie na zróżnicowanie kawałków. Nie zmieniło się również zamiłowanie do kretyńsko-obrzydliwych okładek: odbyty zamiast oczu lub całych twarzy, nieudolnie powklejane miriady sztyletów i krocze niezidentyfikowanego modela podpisane w Paincie „Cyril” – oto co zastaniecie na froncie płyty.

Wracając do warstwy audio – rozszerzona została też paleta barw i struktur, kawałki są bardziej przemyślane. Nie znaczy to oczywiście, że można ten album zaliczyć do przeprodukowanych – dzięki surowej produkcji zachowany został główny atut Sexy Sushi, czyli impet i energia nagrań porównywalne z wykonaniami tych utworów na żywo. Energia byłaby jednak niczym, gdyby nie to, że Rebecca i Mitch zwyczajnie piszą świetne melodie. Pochody syntezatorowej piszczałki i kilkuwarstwowe wokale w singlowym Marin (który jest zresztą zaopatrzony w skrajnie absurdalny wideoklip) albo marimba w Apercu Zouk są po prostu bardzo chwytliwe i nawet ci, którzy nie znają francuskiego złapią się nieraz na nuceniu ich po drodze do pracy. Najlepszy utwór, Love Les Tartes, łączy zresztą w sobie wszystkie te zalety w świetnych proporcjach – punkowe skandowanie, melodyjne chóry w tle i pulsujący rytm.

Dzięki Sexy Sushi nasze odtwarzacze po raz kolejny zostaną zasilone nowym materiałem, ale o ile z poprzednich wydawnictw trzeba było wydobywać co ciekawsze trufelki, tak nowego z przyjemnością słucha się od deski do deski, a później zapuszcza od początku. Z kolei winylową wersję tego albumu (wydaną pod tytułem Flammes) polecamy nie tylko purystom – mimo, że jest ona nieco okrojona z kawałków, to zawiera świetne remiksy autorstwa między innymi Vitalica i Davida Carretty, których nie uświadczymy w cyfrowym formacie. No i to niemowlę z penisem zamiast nosa na okładce….

2011 // La Cile

Ocena: 8/10

01. On Devient Fou Ici
02. Foret Mystique, Le Malin Qui Grandit En Moi
03. Riquitta
04. Sex Appeal
05. La Question Qui Lui Brule Les Levres
06. Apercu Zouk (feat. Etienne B)
07. Tout La Haine Qui M’incarne
08. Meurs Meurs Jean-Pierre Pernaut
09. T’enflammes Pas Petasse
10. Love Les Tartes
11. Marin
12. Oublie-moi
13. Amant Maitresse
14. La Fille A La Tete De Dinde
15. Franz Le Tueur Au Lance Flamme

Podziel się

Wiemy już, że Kanadyjczycy podczas pracy lubią się odizolować od swojego codziennego życia (poprzedni długograj powstał po części w opuszczonym islandzkim kościele). Tym razem, według nie do końca potwierdzonych źródeł, na miejsce swojego odosobnienia wybrali oni Warszawę (w myśl maksymy o samotności w wielkim mieście). A więc jeśli idąc rano po bułki znajdziecie pod klatką zwiniętą w kłębek, drobną dziewczynę o wymalowanych na twarzy akwarelką oczach – nie przeganiajcie biduliny, być może to Wasza jedyna szansa na autograf, nawet jeśli miałby być nakreślony na progu resztkami jej wczorajszego posiłku ; )

Podziel się

Właśnie na niej znalazł się utwór We Left, do którego znakomity wideoklip niniejszym Wam prezentujemy. Zimne, syntetyczne brzmienie ocieplają delikatne męskie wokale i snujące się w tle plamy klawiszy, a refren na długo pozostaje w głowie. Komu brakuje parkietowego potencjału, ten może zaopatrzyć się w EPkę z remiksami kawałka, która została wydana przez francuski label On The Fruit Records. Znakomity klip, który kojarzyć się może z programami rodem z Discovery Channel, został wyreżyserowany przez Alexa George’a, brata jednego z muzyków. Miejcie ich na oku!

Podziel się

Podziel się

O ile poprzedni album mógł wydać się nieco rozchwiany stylistycznie, tak teraz dostajemy doskonale przemyślany blok niesamowicie angażujących brzmień i emocji. Nazwać ich muzykę electropopem byłoby takim samym nadużyciem jak opatrzyć tą samą etykietką muzykę Depeche Mode czy The Knife. Fakt, refrenów tu nie brakuje, a melodie długo siedzą w głowie. Wszystko to jednak zanurzone jest w zimnej, północnej, depresyjnej atmosferze i poparte surowymi brzmieniami syntezatorów oraz industrialnymi wręcz rytmami. Ten, kto po usłyszeniu singlowego My Arms spodziewa się całej płyty wypełnionej tymi miękkimi, przejmującymi dźwiękami i precyzyjnie poukładanymi przez Ólafura Arnaldsa partiami smyczków, srogo się zawiedzie. Jasne – smyczki usłyszymy jeszcze nieraz, podobnie jak niekonwencjonalnie rozpisane harmonie wokalne, w których głosy Janusa i Lilji (która od tamtego czasu została zastąpiona w zespole przez Sunnę Þórisdóttir) przeplatają się jakby w ciągłym dialogu. Jednak po tanecznym i chwytliwym This Heart zaczyna się trochę inna podróż. Podróż wgłąb umysłu targanego sprzecznymi motywacjami, niepewnością i  najwyraźniej również całym tym islandzkim wichrem.

Balansujące na granicy fałszu wokale i chóralne zaśpiewy w surowo oprawionym How Do We Know, czy złowrogie First To Go i Pro Choice to prawdziwe perełki tego albumu. Połamana struktura, posiane tu czy tam przesterowane, syntezatorowe solówki i podkręcone do granic możliwości brzmienia sprawiają, ze nie jest to płyta dla ludzi o słabym sercu. Chwilę odpoczynku dają nam monumentalne Moonstone i kończący album utwór tytułowy. Prawdziwym majstersztykiem są tu też teksty – pisane wprost, nierzadko gorzkie wynurzenia na temat bolączek nowoczesnego społeczeństwa, które nie dają jednak wrażenia bezsensownego babrania się w otwartej ranie, jak to często zdarza się innym artystom elektronicznym z tej ciemniejszej strony księżyca.

Nie ma co się więcej rozpisywać – Dry Land to album, który każdy szanujący się fan elektroniki powinien jak najszybciej postawić na swojej półce, a przede wszystkim wysłuchać w skupieniu. Takiego mariażu nowych, niekonwencjonalnych rozwiązań z typowo popową poetyką szukać bowiem ze świecą.

2011 // Record

Ocena: 9,5/10

01. My Arms
02. This Heart
03. Wars
04. How Do We Know
05. First To Go
06. Buried In Sand
07. Overload
08. Pro Choice
09. Moonstone
10. Battered
11. Dry Land

Podziel się