Pierwszym przychodzącym na myśl porównaniem jest rodzeństwo Dreijer z The Knife, bo FM Belfast dysponują podobnym do nich wachlarzem środków wyrazu i w dodatku okraszają wszystko bardzo nietuzinkowym wokalem. Szczególnie połamany rytm kończącego album President naprowadza nas na ten trop. Jednak tam, gdzie Szwedzi straszą atmosferycznymi pasażami, ich islandzcy koledzy po fachu stawiają na iście karaibski chillout i groteskowo ironiczne reinterpretacje znanych hitów. Wystarczy usłyszeć, jak Pump Up The Jam w ich wykonaniu (zatytułowane po prostu Pump) zmienia się w ospale bujającego się na falach histerycznie śmiesznych melodyjek hipopotama. Nie pomaga ani ziewający wokal w połączeniu z nawołującym do wygibasów na parkiecie tekstem, ani leniwie tykający metronom perkusji – ten kawałek to czysty pastisz. Podobnie ma się sprawa z drugim „ukradzionym” kawałkiem na płycie. Lotus to nic innego jak Killing In The Name Of z repertuaru Rage Against The Machine, podbite przesterowanym syntezatorem i znacznie spowolnione. Słuchanie jak wokalistka znudzonym głosem śpiewa „fuck you, I won’t do what you tell me” jest bezcenne.

Ale sznyt FM Belfast nie kończy się na sprowadzaniu wszystkiego do leniwych syntezatorowych kołysanek. Wręcz przeciwnie – te dwa kawałki to ledwie preludium do pyszności czekających nas na płycie. Zdecydowanie warto wymienić melancholijny, acz taneczny synthpop i nierealny tekst Underwear, rozdzwonione bailie w I Can Feel Love, czy pozostający na długo w głowie refren Synthia. Islandczycy z gracją pijanej egzotycznej prostytutki przeskakują sobie od leniwych rytmów karaibskich do parkietowych pląsów, uzyskując maksymalny efekt przy minimalnym nakładzie pracy i środków. Starodawne syntezatory wygrywają proste, ale łatwe do zapamiętania melodyjki, perkusja równie proste rytmy. W ich krainie wszystko jest łatwe i przyjemne. Dziwaczne rytmy i organki Optical czy euforyczne Par Avion (a właściwie to każdy numer na płycie z osobna) pokazują, że nasi bohaterowie potrafią poruszać się po swoim poletku z niewymuszonym luzem i dostarczanie nam muzyki po prostu sprawia im przyjemność.

Absolutnymi wygranymi są jednak dwa, skrajnie różne od siebie utwory. VHS to taneczne, ale dosyć groźnie brzmiące epitafium dla magnetowidów, które znakomicie sprawdzi się zarówno w towarzystwie ostrzejszych kawałków w klubie, jak i puszczone w łazience jako tło dla pląsów z dezodorantem w roli mikrofonu. Z kolei rozpoczynające się rajskim ćwierkaniem ptaków Tropical zachwyca adekwatnym do tytułu klimatem i śmigającą w tle syntetyczną gitarą. Dla samych tych dwóch kawałków warto byłoby kupić cały album. Duet wokalista/wokalistka ma bardzo charakterystyczne brzmienie, które nadaje całej płycie lekko prześmiewczy wymiar i sprawia, że FM Belfast można zaliczyć właśnie do tych zespołów, których podrobić się nie da.

Jeśli po przesłuchaniu How To Make Friends całe dnie chodzicie z pieśnią na ustach i wszystko wydaje się „tropical”, to pozostaje tylko mieć nadzieję, że islandzkie trio nie ulotni się po pierwszej płycie jak ich efemeryczni znajomi z Zeigeist, tylko pracuje już nad następnym długograjem. Długograjem, który przedłuży nasz błogostan i nie przełoży FM Belfast do smutnej szuflady z napisem „zespoły jednej płyty”. A tymczasem polecam zrobić sobie drink z parasolką i wybrać się w tropikalny rejs z tym, co już nam sprezentowali.

2008 // World Champion

Ocena: 9/10

01. Frequency
02. Underwear
03. I Can Feel Love
04. Tropical
05. Pump
06. Par Avion
07. VHS
08. Lotus
09. Optical
10. Synthia
11. President

W ramach projektu Trash80 (ktorego nazwa pochodzi od kultowego komputera z lat osiemdziesiątych, TRS-80) Lamb łączy charakterystyczne, niskobitowe brzmienia GameBoya z nostalgicznym disco rodem z lat osiemdziesiątych, przyprawiając całą mieszankę zaraźliwymi klubowymi podkładami. Na wydanej w 2003 roku EPce Hologram wpływy starego disco są najbardziej ewidentne – robotyczne wokodery przeplatają się z wokalem Jemgirl, koleżanki Lamba. Na wydanym w 2008 roku Icarus słyszymy już jednak pełnokrwiste parkietowe granie. Wszystkie dzieła Trash80 łączy atmosfera – przepełnione tęsknotą i nostalgią melodie zabierają nas w skrzącą się dźwiękami podróż po odległych galaktykach ze starych ilustracji.

Dobrą wiadomością dla przybitych wakacyjnymi wydatkami jest fakt, że wszystkie swoje kawałki Lamb udostępnia za darmo na swojej oficjalnej stronie, używając niekomercyjnej licencji Creative Commons. Dla zainteresowanych – próbka dźwiękowa poniżej i już tradycyjnie mały kwestionariusz wypełniony przez naszego wyjątkowo lakonicznego tym razem bohatera.

Gram od…
1989

Moja muzyka ma kolor…
Fioletu i turkusu

Melodia, rytm czy harmonia?
Melodia

Chciałbym nagrywać dla…
-

Ja remixuję czy mnie remixują?
Ja remiksuję

Djing czy liveacting?
Liveact

Moje wymarzone miejsce (klub, festiwal, etc..) do grania to…
Blip Festival, Tokio, Japonia

Sława czy pieniądze (inna wersja „być czy mieć”)?
Sława

03-trash80-missing you by pirpiliter

Płytę od najniższej oceny ratuje tylko kilka kawałków, takich jak wyprodukowany przez nieocenionego Mr Oizo MCs Can Kiss (który sampluje stary hit Giorgio Morodera), nawiązujący do klasycznego electro Brand New Car czy hit nie do zdarcia – Pop The Glock (swoją drogą – co on robi na tej płycie?). Reszta utworów jest po prostu słaba jak cienki rosołek, z którego ewentualnie co dziesięć minut da się wyłowić kawałek marchewki. Uffie nie może się zdecydować, czy chce być wylansowaną do granic możliwości ghetto-mamą, czy może średniej jakości podróbką M.I.A. (numer tytułowy). Na tle hip-hopowych bitów z poprzedniej dekady w jedym miejscu narzeka na kaca (bieeedna), w innym na problemy jakie niesie ze sobą sława (ojeeej), nie zapominając oczywiście o pościelowo-tanecznych wyznaniach miłosnych (First Love). Wszystko to jest w dodatku przepuszczone przez autotune i ozdobione znikomą ilością wtórnych melodii. I co z tego, że album produkowały takie głowy jak Feadz, Oizo, SebastiAn czy Mirwais? Po prostu zupełnie brakuje tutaj chemii. Jeśli do tego dodamy jeszcze nudne jak spoty TV Marketu koncerty, to prognoza jest niewesoła.

Nie ma co się rozpisywać – Uffie przegapiła swoje pięć minut, a teraz próbuje podratować się sławnym gościem i wycisnąć jeszcze trochę soku z tej, za przeproszeniem, starej cytryny. Lepiej trzymać się starych hitów, takich jak Ready To Uff i nie psuć sobie humoru.

2010 // Ed Banger/Elektra

Ocena: 3/10

01. Pop The Glock
02. Art Of Uff
03. ADD SUV (feat. Pharell Williams)
04. Give It Away
05. MCs Can Kiss
06. Difficult
07. First Love
08. Sex Dreams And Denim Jeans
09. Our Song
10. Illusion Of Love (feat. Mattie Safer)
11. Neuneu
12. Brand New Car
13. Hong Kong Garden
14. Ricky

Tenderoni Remixes

O ile poprzedni album Ladytron, 604, stworzył tak charakterystyczne dla zespołu brzmienie (ale pod koniec tracklisty utonął lekko w kombinatoryce), to Light & Magic jest wydawnictwem, które bierze ten styl i obraca go w cios o monolitycznie wysokim poziomie. Nigdy wcześniej electropop nie brzmiał jednocześnie tak robotycznie, tak niepokojąco i tak autentycznie. Znajdziemy tutaj oczywiście też lżejsze numery o cieplejszym, bardziej ludzkim zabarwieniu, jak wykorzystujący ulubione analogowe brzmienia Ladytron Black Plastic lub instrumentalny Re:agents. Jednak prawdziwą bitą śmietaną w tym torcie są dziwaczne kompozycje w rodzaju połamanego, zaśpiewanego po bułgarsku NuHorizons, które zachwyca arytmicznymi samplami i prawie industrialnym rytmem. Ladytron z mistrzostwem układają obok siebie takie właśnie hybrydy i melancholijne, tajemnicze piosenki jak znakomite Evil i Flicking Your Switch. Większość kawałków jest dodatkowo wzbogacona świetnymi tekstami Helen Marnie, traktującymi o ludzkim hedoniźmie w świecie rządzonym przez maszyny albo opowiadającymi futurystyczne historie miłosne (skradający się Fire). Nie można oczywiście zapomnieć o międzynarodowym hymnie modelek i modeli – w groteskowym Seventeen wokalistka przekonuje nas, że tylko siedemnastolatki są pożądane przez szołbiznes.

Jeszcze inną twarz Ladytron pokazują nam umieszczone trochę dalej na liście obecności utwory. Rozpoczynając od tajemniczego Cracked LCD, przez brzmiące jak tło do horroru w świecie Łowcy Androidów Startup Chime po przejmująco smutne Cease2xist, Brytyjczycy pokazują nam, że potrafią wstrzyknąć w swoją muzykę bardzo czytelne nastroje. Mało tego – jednocześnie robią to fachową technicznie ręką, flirtując z industrialem, synthpopem czy nawet Jarrem (kosmiczny utwór tytułowy). Brzmienie płyty jest bez zarzutu – ostre dźwięki analogowych syntezatorów, takich jak legendarny Korg MS-20, mieszają się tutaj z ociekającymi pogłosem, blaszanie brzmiącymi bębnami i kosmicznymi samplami, a wszystko to przyozdobione tu i tam brzękiem gitary i ocieplone głosami Helen i Miry. Całą tę tęskną atmosferę rodem z radzieckiego sputnika dopełniają bułgarskie melorecytacje tej ostatniej i użyty z umiarem wokoder (Turn It On). Długo możnaby tak wymieniać warte uwagi kawałki, bo album oferuje ich aż piętnaście i nie rozczarowuje nas ani jednym zapychaczem. Świetnie słucha się go od deski do deski, ponieważ muzyczne opowieści Ladytron mają jeszcze jedną właściwość – wciągają jak dobra książka. Podejrzewam zresztą, że byłyby fantastycznym (gra słów niezamierzona) tłem dla którejś z książek Lema czy braci Strugackich.

Nie ma sensu dłużej piać peanów zachwytu nad tą płytą, bo i tak wszyscy zdążyli już rzucić okiem na tę okrąglutką dziesiątkę pyszniącą się w rubryce ocena. Powiem więc tylko – jeśli nadal nie znacie tego albumu, tracicie więcej niż tylko kilka elektronicznych piosenek. Po przesłuchaniu Light & Magic widocznym staje się to, jak niepostrzeżenie jego wpływ wywarł piętno na współczesnym popie i nie tylko. A jeśli macie skłonności do synestezji, to przeniesiecie się z muzyką w taki kosmos, jak wyobrażali sobie go ludzie w latach osiemdziesiątych.

2002 // Telstar/Emperor Norton

Ocena: 10/10

01. True Mathematics
02. Seventeen
03. Flicking Your Switch
04. Fire
05. Turn It On
06. Blue Jeans
07. Cracked LCD
08. Black Plastic
09. Evil
10. Startup Chime
11. NuHorizons
12. Cease2xist
13. Re:agents
14. Light & Magic
15. The Reason Why

Już od pierwszego przesłuchania jasnym jest, że nie nastąpiła żadna brzmieniowa wolta. I tym razem zostaliśmy poczęstowani zestawem podbitych mocną perkusją i nietuzinkowymi samplami utworów, których wspólnym mianownikiem jest przebijający z melodii i wokalu ból istnienia. Podobnie jak na debiucie, prawdziwie punkowe inspiracje można zauważyć tylko w kilku piosenkach, z nagłym, brutalnie przesterowanym Doe Deer na czele. Co ciekawe, zmutowany, a czasami nawet przypominający metalowy growl wokal Alice nawet tutaj przejawia ślady melodii. Na tym polu widać największą ewolucję. Spotka się to z zaskoczeniem wielu, ale kilku kawałkach wokalistka po prostu śpiewa. Inną sprawą jest to, że przestrzenna Celestica albo dosyć sztampowy Suffocation nie należą do najlepszych kawałków na płycie. Znakomicie natomiast udaje się jej ten trik w nostalgicznie brzmiącym Empathy (w którym nie brakuje co prawda też przepuszczonych przez efekt dziwacznych pień) albo pływającym w morzu oscylujących dźwięków Pap Smear. Mimo to, Glass nadal najbardziej do twarzy w wykrzyczanych ostatkami oddechu, ociekających niepokojem i goryczą frazach, które możemy usłyszeć we frenetycznym, ozdobionym kłującym w uszy gitarowym piskiem intro Fainting Spells. I właśnie te, niepozbawione melodii i sensu wrzaski napędzają najlepsze na albumie kawałki. W połączeniu z rave’owym, motorycznym podkładem w niesamowitym Baptism, czy przesterowanymi gitarami i basem w brzmiącym jak wołanie o pomoc Birds, wokal Szklanej Alicji tworzy monolityczną całość.

Oczywiście drugi mąciwoda Crystal Castles nie pozostaje tutaj w cieniu, a wręcz przeciwnie – to właśnie jego wysiłki tworzą tutaj większość dusznego klimatu. Rozpoczynając od manipulacji wokalem, jak pocięte i popodkręcane frazy w zgrzytającym miarowym syntezatorem Vietnam albo wspomnianym już Empathy, a kończąc na takich eksperymentach jak zmutowany, przelewający się jak bulgoczący kisiel I Am Made Of Chalk. Na szczęście pan Kath nie zaniechał bardziej konwencjonalnych środków wyrazu – nadal mamy chropowate syntezatory i poskładane z niskobitowych dźwięków melodyjki. Tak jak drugi najbardziej porywający kawałek – Year Of Silence, w którym zapętlone frazy wokalne z Inní Mér Syngur Vitleysingur islandzkiego Sigur Rós nakładają się na siebie i przenikają, tworząc hipnotyzujący taneczny hit. Nie zabrakło też przypominającego trochę pamiętne Air War niskobitowego disco w postaci Intimate. Średnio udane wydaje się natomiast niewzbudzające większych emocji Not In Love.

Prawdziwa siła nowego albumu tkwi jednak, podobnie jak w wypadku debiutu, w tym, że tworzy on spójną całość, przesyconą specyficznym, melancholijno-nihilistycznym klimatem. Mimo swojego bezkompromisowego wizerunku, również na drugim albumie Crystal Castles zawarli tylko dwa kawałki o porównywalnym do punkowego ładunku agresji, utrzymując resztę materiału w mocno transowej, onirycznej atmosferze. Pod względem produkcji nie jest już tak surowo jak wcześniej – album ma więcej mięsistego basu, nawet przesterowane do bólu momenty brzmią pełniej, a wokal, tradycyjnie, jest mocno schowany w miksie i przykryty wieloma warstwami pogłosu. Po tym, jak zbudowane są warstwy utworów można dedukować sposób pracy zespołu nad materiałem – Kath i Glass skupiają się raczej na teksturach i nastrojach muzyki, nie dbając za bardzo o konwencje. Są jak malarz abstrakcjonista, który z braku bardziej adekwatnych materiałów przykleja na swoje obrazy piasek, rdzę i tłuczone szkło, żeby uzewnętrznić swoje odczucia.

Dlatego też, mimo kilku potknięć, nowy album można nazwać kolejną wygraną przez Crystal Castles bitwą. Trudno porównywać go do debiutu pod względem jakości – jest inny, ale równie interesujący. Trzeba też przyznać, że duet, pomimo nastoletniej emo-histerii jaka ich otacza, robi po prostu swoje. Najlepszym przykładem tego, jak działają jest wybór agresywnego Doe Deer na pierwszy singiel – i sukces tego singla, który nie był nawet promowany teledyskiem. W tym momencie można im po prostu wszystko.

2010 // Fiction

Ocena: 8,5/10

01. Fainting Spells
02. Celestica
03. Doe Deer
04. Baptism
05. Year of Silence
06. Empathy
07. Suffocation
08. Violent Dreams
09. Vietnam
10. Birds
11. Pap Smear
12. Not In love
13. Intimate
14. I Am Made Of Chalk

Na tym jednak nie kończą się podobieństwa. Po rzucie okiem na tracklistę co bardziej spostrzegawczy zauważą, że tytuły utworów też wydają się dziwnie znajome. I tak, na jedynce mieliśmy Father, a dwójka częstuje nas Mother, oryginalna płyta zaczynała się od Day, a nową otwiera Night. Czy Papcio Rother zawarł na albumie jakiś głębszy koncept, łączący go z poprzednikiem jeszcze nie wiadomo. Wiadomo natomiast, że znowu uraczy nas charakterystyczną mieszanką zrobotyzowanych rytmów, niezapomnianych syntezatorowych pasaży i riffów i prawdopodobnie najwyższej klasy wokoderów.

Album jest promowany singlem Disco Light, którego możecie posłuchać sobie poniżej, a ma być dostępny w sprzedaży juz 28 maja. Drżyjcie więc portfele miłośników kosmicznych przygód – ten pan nie ma wyboru, jak tylko sprostać swojej ogólnoświatowej renomie.

Anthony Rother – Disco Light by Mat Gallet

01. Night
02. Disco Light
03. Cruising
04. Cinema
05. Big Boys
06. Skyline
07. Mother
08. Gates
09. Rotation
10. Grab Your Life

Album, zatytułowany odkrywczo NasaKid, wita nas kaskadą galopujących, powykręcanych niemiłosiernie dźwięków, opartych na punkrockowym bębnieniu. Żeby było jeszcze ciekawiej, całość okraszona jest typowymi dla starych gier rodem z przedpotopowych Pegasusów melodyjkami, które na długo zostają w głowie. Pulsujący przesterem PUNK ROBOCOP wita nas nieprzeciętnie wesołym pasażem syntezatorowym i przypomina trochę ścieżkę dźwiękową do przyspieszonej w czasie wycieczki na haju (i koniecznie na mikrej motorynce). To, co na początku może wydawać się irytującym jazgotem, nagle nabiera rumieńców i od razu chce się człowiekowi wybiec na dwór, potarzać się w trawie. Pozytywny klimat ciągnie się przez cały album, podskakując wesoło do gitarowych popisów w BOTON i przejmując scenę jakiegoś letniego festiwalu w rockowym NOCDU. Nie mam pojęcia jak w niespełna czterdziestu minutach albumu udało się kolumbijczykom upchnąć tyle radości życia, ale powiem jedno – album fenomenalnie nadaje się na rozpoczęcie słonecznego dnia.

NasaKid nie ograniczają się jednak tylko do bezmyślnego pląsania – wszystkie numery są tutaj przemyślane pod względem struktury i melodyki. W miarę prymitywna i szorstka produkcja nie przeszkadza – wręcz przeciwnie, nadaje muzyce autentyczności. Gabriela i Rockman przefruwają przez kolejne wesoło-buntownicze utwory jak radziecka rakieta – przełamany ciekawym zwolnieniem MAD_NES (notabene – NES to zagraniczna nazwa konsoli Pegasus), skrzący się krótkimi błyskami dźwięku SHINY HAPPY ANIMALS czy dziwaczny GATTO nie dają usiedzieć w miejscu. Na sam koniec dane jest nam na chwilę zwolnić przy pierwszym z dyptyku UNO, który oparty jest na zaraźliwym riffie gitarowym, ale zaraz jego brat-bliźniak & DOS znów podnosi tempo. I właśnie ten kawałek wydaje się być już niepotrzebny – album spokojnie mógłby skończyć się spokojniejszym UNO. Ale cóż – nie ma rzeczy doskonałych.

I tym oto sposobem 49manekinow zrobiło nam piękny prezent na wiosnę. Za każdym razem jak ogarnie Was zniechęcenie, czy po prostu typowe wiosenno-letnie niechciejstwo – zapuśćcie sobie NasaKid i spójrzcie lekko szalonym, lekko seksownym wzrokiem tej dwójki Kolumbijczyków na świat. To po prostu jedna z tych płyt, które napędzają do życia lepiej niż świeżo kupione baterie Durex… przepraszam, Duracell.

2010 // 49manekinow

Ocena: 8/10

01. PUNK ROBOCOP
02. BOTON
03. NOCDU
04. MAD_NES
05. SHINY HAPPY ANIMALS
06. GATTO
07. UNO&
08. DOS

Innowacją ma być fakt, że do każdego z utworów powstał specjalny wideoklip, stworzony we współpracy z duetem Adam Smith i Marcus Lyal, których wcześniej Chemicalsi zaprzęgli między innymi do pracy nad pamiętnymi tańczącymi gigantami z klipu do Do It Again, które później nawiedziły Open’erowe pola. Jak na razie, poza wypuszczonym wcześniej do netu Escape Velocity, nie były znane żadne kompozycje z krążka. Aż do dzisiaj – kiedy to został nam zaprezentowany klip do numeru Swoon. Naszym zdaniem ma się on do pompy zbudowanej wokół multimedialnej oprawy albumu jak liposukcja do Beth Ditto. A Waszym? Klip i tracklista do wglądu poniżej.

P.S. Czy na widok numeru 7 nie chce Wam się wykrzyknąć K+M+B=2010?

1. Snow
2. Escape Velocity
3. Another World
4. Dissolve
5. Horse Power
6. Swoon
7. K+D+B
8. Wonders of the Deep

Jak sami zainteresowani przyznają, nudzą ich wydawane ostatnio nagminnie płyty, w których artysta w każdym kawałku podpiera się talentem innego wokalisty (patrz: nasza recenzja nowych Crookersów). Dlatego też LP4 jest albumem w większości instrumentalnym, upstrzonym jednak tradycyjnie samplowanymi monologami niezidentyfikowanych postaci. Krążek powstał w tym samym studio nagraniowym co ostatnia płyta. Nasze nadzieje, że współpraca z nieszczęsnym Kid Cudi była dla Ratatat tylko odskocznią i nie zaczną nam oni serwować rapowej papki najwyraźniej się spełniły – posłuchajcie numeru Party With Children, który rozdaje za darmo ich wytwórnia, a przekonacie się sami. A dla ciekawskich – tracklista poniżej.

01. Bilar
02. Drugs
03. Neckbrace
04. We Can’t Be Stopped
05. Bob Gandhi
06. Mandy
07. Mahalo
08. Party With Children
09. Sunblocks
10. Bare Feast
11. Graper Juice City
12. Alps

Jednocześnie Kele prezentuje nam jeszcze pachnący celuloidem teledysk do wspomnianego wcześniej singla, Tenderoni. Wysmakowane, długie ujęcia i główny bohater zamieszania zrobiony na boksera (w końcu debiutancki krążek właśnie tak ma się nazywać), tańczący ze zrobotyzowanymi paniami – tak w skrócie można określić ten obrazek. Nie zawiodą się również wielbiciele zimnych, niebieskawych odcieni. Co tu dużo gadać – odpalajcie towarzysze wideo poniżej.

Szwedka postanowiła bowiem wydać w tym roku nie jeden, nie dwa, a aż trzy albumy. Jak sama mówi, z myślą o nowym albumie powstało wyjątkowo dużo materiału, a ona chciałaby jak najszybciej podarować muzykę swoim fanom, którzy od pięciu lat czekają na nowe piosenki. Stad decyzja, że nowy album wydany będzie w trzech częściach, a każda z nich będzie sama w sobie długogrającą płytą. Pierwsza część, zatytułowana Body Talk Pt. 1 ma ukazać się pod koniec wiosny tego roku.

Promujące ją trzy single zostały wydane jednocześnie - Dancehall Queen napisane wspólnie z Diplo, Fembot, powstały we współpracy z producentami Patrickiem Bergerem i Klasem Åhlundem oraz None Of Dem wyprodukowany przez Röyksopp są w sprzedaży już od 13 kwietnia. Te piosenki, jak i reszta listy obecności pierwszego albumu (patrz: poniżej) to, jak mówi artystka, po prostu pierwsze kawałki, które zostały ukończone w studio. Słuchając takich utworów jak wybrany na kolejny singiel Dancing On My Own możnaby ulec wrażeniu, że Robyn trzyma się bezpiecznych rejonów swojego/kleerupowego hitu With Every Heartbeat, ale kolejne utwory pokazują, że nie można jej zignorować.

01. Don’t Fucking Tell Me What to Do
02. Fembot (Robyn, Klas Åhlund)
03. Dancing on My Own (Robyn, Patrik Berger)
04. Cry When You Get Older
05. Dancehall Queen (Robyn, Diplo)
06. None of Dem (Robyn, Röyksopp)
07. Hang With Me (Acoustic)
08. Jag Vet en Dejlig Rosa

Fembot by robyn

Robyn – Dancing On My Own by brunofrika

None of Dem – Robyn ft. Röyksopp by deadpoetshonour

Haczykiem w tej sprawie jest fakt, że tytuł ten odnosi się bezpośrednio do incydentu, który zdarzył się wokaliście The Subs na koncercie w Lille – w pewnym momencie bez żadnego ostrzeżenia zwrócił on po prostu zawartość swojego żołądka na scenie, obryzgując pierwszy rząd zaskoczonych widzów. A już myśleliśmy, że koncerty Peaches albo The Bloody Beetroots są hardkorowe. Duet, niezrażony całym zajściem, dumnie umieszcza link do upamiętniającego je filmiku na YouTube tuż przy materiałach promocyjnych nowego wydawnictwa.

Jakichkolwiek kulinarnych atrakcji nie zaserwowaliby The Subs imprezowiczom, to trzeba przyznać, że zwiastun EPki, którego możecie posłuchać poniżej, brzmi ekscytująco. Będzie się ona składała z trzech premierowych utworów (Bang Bang Bang, Heat i tytułowy Vomit In Style), a wydana ma zostać 24 maja w oficynie słynnego zzieleniałego Doktora Lektroluv.

Album jest promowany singlem Tenderoni, który wbrew pozorom nie jest coverem utworu Chromeo. Ten pulsujący syntetycznym basem kawałek nie ma (oprócz wokalisty) tak naprawdę nic wspólnego z macierzystą formacją Kele, za to wysyła do naszego mózgu wszystkie informacje niezbędne do rozpoczęcia rytmicznego podrygiwania na parkiecie. Zresztą – posłuchajcie sami.

Powodujący wytrzeszcz ocząt wideoklip do premierowej piosenki o tytule Born Free został nakręcony przez Romaina Gavras -  tego samego pana, który podarował światu obrazki do niepokojącego „Stress” Justice oraz „I Believe” Simian Mobile Disco. I to właściwie samo w sobie wystarczy by go zareklamować. Sam utwór to nietypowy dla M.I.A miks brutalnej perkusji i przesterowanych syntezatorów, przypominający raczej dokonania Atari Teenage Riot. Co ciekawe, w kawałku można usłyszeć sample z nagranego przez post-punkową grupę Suicide utworu Ghost Rider, który został wydany w 1977 roku. Trwający ponad 9 minut krótki film towarzyszący mu wrzuca nas z galopu w sam środek pełnego przemocy wydarzenia, pokazując nienawiść wobec mniejszości społecznych i bezpardonowe deptanie podstawowych praw obywatelskich. Agresorami są noszący amerykańską flagę na kamizelkach żołnierze, ale żeby było jeszcze pikantniej, nasza ulubiona buntowniczka i reżyser postanowili wybrać na ofiary represji… rudowłosych.

Ten operujący absurdem komentarz polityczny został natychmiast po umieszczeniu usunięty z amerykańskiego YouTube (pewnie z powodu sportretowanej w nim nagości, graficznej przemocy, użycia narkotyków i niecenzuralnego języka), co, jak łatwo było przewidzieć, tylko przysporzyło mu popularności. Ostrzegamy więc – jeżeli masz słaby żołądek, nie oglądaj go do końca. Reszcie życzymy niezapomnianych wrażeń i czekamy na nowy album, który w USA ma ukazać się 29 czerwca.